" အောင်ကျော်လာလား ထစမ်း"
"ဟုတ်ကဲ့ ကျနော်ဒီမှာပါ"
"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ကျတာလဲ မင်းကျတာဘယ်နှခါရှိပြီးကြည့်အုံး ရပ်နေ.. ထူးမောင်.."
"ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ဆရာမ"
"အရမ်းတွေပင်ပမ်းနေအုံးမယ်..0တဲ့ စာရွက်ကအလွတ်ပဲဘာမှမဖြေထားဘူး ဘာလဲငါအမှတ်ခြစ်ရတာပင်ပမ်းမှာစိုးလို့လား"
"ဟို..ဟို..ခက်လို့ပါဆရာမ"
"မင်းတို့တွေလွန်တယ်ကွာ တစ်ဖြေးဖြေးပိုဆိုးလာကြတယ် အစမို့လို့ငါသင်တာနဲ့အသားမကျသေးလို့ပါထင်နေလို့အလျော့ပေးလိုက်တာ တစ်ခါလာလဲကျ နောက်တစ်ခါလာလဲကျနဲ့... မထိုင်နဲ့ ရပ်နေအဲ့တိုင်း လင်းခန့်.."
"ဗျာ..ဆရာမ"
"တွက်တော့တွက်ထားပါရဲ့ တစ်ပုဒ်မှမမှန်ဘူး ၂မှတ်တဲ့ ငါ့သင်တာလိုအပ်ချက်တွေရှ်ိနေလို့လား"
"မဟုတ်..မဟုတ်ပါဘူးဆရာမ"
"မင်းတို့တွေကြောင့်ငါနမည်ပျက်တယ် တော်ပြီ ရပ်နေ.. အကုန်လုံးမတ်တပ်ရပ် အောင်တဲ့လူစာရွက်ရော့..အောင်တဲ့လူတွေထိုင် "
ကျန်၄ယောက်စာရွက်ကိုယ်စီရသွားပေမဲ့ မြယွန်းမရပေ။ မြယွန်းအတော်လန့်သွားသည်။ သူမစာေမးပွဲတစ်ခါမှမကျဖူးပါ။ အခုကျသွားပြီလားဆိုကာ မျက်ရည်အနည်းငယ်စတင်ဝဲလာလေသည်။ မြတ် state ပေါ်မှဆင်းလာကာ
"မြယွန်းထိုက် !!"
"ရှင်.."
"ဘာလို့ဒီတစ်ခေါက်ညည်းကပါအမှတ်နည်းရတာလဲ"
"..."
"ပြောလေ ငါမေးနေတယ်"
မြတ်လေသံမာနေကြောင့် မြယွန်းဝမ်းနည်းမိသည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် တီချယ်"
"၅၀မှာ၃၉ပဲရတယ်တဲ့လား... အကုန်လုံးကိုငါပြောထားမယ်နော် တစ်ပတ်ခါငါစာမေးပွဲထပ်စစ်မယ် ၁၀၀ဖိုးစစ်မယ် အဲ့မှာကျတဲ့လူကိုငါအကုန်ထုတ်မယ် အကုန်လုံးကျရင်အကုန်ထုတ်မယ် သင်မဲ့သူမရှိလဲဘာမှမဖြစ်ဘူး ညည်းကတော့၉၅ကျော်ပစေ မကျော်ရင်ညည်းလဲထွက်တော့ "
"ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ပါတီချယ်"
"ရည်းစားကျတော့ထားတတ်တယ် ရည်းစားထားပြီးစာဘက်ပိုလျော့သွားတာမလား ငါမြင်တယ်နော်မြယွန်းထိုက်"
YOU ARE READING
မဟာရတနာမြိုင်စံအိမ်
Short Story*မြယွန်းသီရိဒေဝီ* "တီလင်းရဲ့ဖြစ်တည်မှူတိုင်းကိုမြတ်နိုးတယ်" *လင်းစန္ဒီမေ* "နောင်ဘဝမှာတော့...မြနဲ့ပြန်စုံစည်းခွင့်လေးပေးပါ" *မြတ်သီရိမေ* "ငါ့မာနထက် ပိုချစ်တဲ့သူက....." *လဲ့ဝတ်မှုန်* "ချစ်လွန်းလို့..စိတ်ချရတဲ့သူလက်ထဲထည့်ပေးခဲ့တာပါ" *မြယွန်းထိုက်* "တီခ...
