မြတ်တစ်ယောက်စာသင်နေရင်းငေးငိုင်နေလေသည်။ သူမချစ်သည့်မြယွန်းကိုမွေးနေ့မှာရှိစေချင်သည်။ သို့သော် အဝေးမှာသာရှိနေပြီး သူမမွေးနေ့အားမေ့နေပုံရလေသည်။ လဲ့ကလည်းမရှိ။ အတွေးတွေနယ်ချဲ့ရင်းစာတွေပါမှားကုန်လေသည်။ သူမစိတ်ထဲမကောင်း။ စိတ်မကြည်သဖြင့် တပည့်များကလည်းမလှုပ်ရဲကြပေ။ စိမ်းတစ်ယောက်ကတော့ဗျာများနေလေသည်။ မြတ်စိတ်မကြည်လျှင်မည်သူမှမနေတတ်။ ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းမသိပေ။ လဲ့ကိုသာမျှော်နေကြသည်။
"ဟာ တီချယ်လဲ့... ပြန်လာပြီလား"
"အေးလေ ဘာလို့လဲစိမ်း"
"အထဲမှာတီချယ်မြတ်လေ စိတ်မကြည်ဘူးထင်တယ် မျက်နှာကတင်းမာနေတာပဲ"
"ဟုတ်လား.. တီချယ်ဝင်သွားလိုက်မယ်"
"ဟုတ်ကဲ့"
လဲ့တံခါးခေါက်ကာမြတ်စာသင်နေသည့်အခန်းသို့ဝင်သွားလေသည်။
"တီချယ်မြတ်"
"ရှင်"
ဘယ်အချိန်ကြားကြားနားဝင်ချိုသည့်အသံ။
"အဆင်ပြေရဲ့လားတီချယ်"
"ပြေပါတယ်"
"စိတ်မကြည်ဘူးလားတီချယ်"
"ဘယ်သွားနေတာလဲ"
"ရှင် လဲ့လား"
"ဟုတ်တယ်"
"လဲ့ဆေးရုံသွားနေတာပါ"
"ဟင် နေမကောင်းဘူးလားဘာဖြစ်လို့လဲ"
မြတ်၏မျက်နှာတွင်စိုးရိန်မှုများအထင်သားတွေ့လိုက်ရသည်။ လဲ့ပြုံးမိသည်။ မြတ်တွင်မြယွန်းရှိမှန်းသိသော်လည်း အထိအတွေ့တိုင်းအားသဘောကျနေသေးသည်။ မြတ်၏နှဖူးလေးအားကိုယ်ပူလာတိုင်းနေပုံသည် အလွန်ပင်ချစ်စရာကောင်းသည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးတီချယ်"
"အဲ့ဆိုဘာလို့သွားတာလဲ"
"ဆေးသွားစစ်တာပါတီချယ်ရယ်"
"အော် အစာအိမ်ပြန်ဖြစ်တာလား"
"ဟုတ်မယ်ထင်တယ်တီချယ်.. လဲ့အန်ပဲအန်နေတာ"
"လဲ့အမျိုးသားကော.."
YOU ARE READING
မဟာရတနာမြိုင်စံအိမ်
Short Story*မြယွန်းသီရိဒေဝီ* "တီလင်းရဲ့ဖြစ်တည်မှူတိုင်းကိုမြတ်နိုးတယ်" *လင်းစန္ဒီမေ* "နောင်ဘဝမှာတော့...မြနဲ့ပြန်စုံစည်းခွင့်လေးပေးပါ" *မြတ်သီရိမေ* "ငါ့မာနထက် ပိုချစ်တဲ့သူက....." *လဲ့ဝတ်မှုန်* "ချစ်လွန်းလို့..စိတ်ချရတဲ့သူလက်ထဲထည့်ပေးခဲ့တာပါ" *မြယွန်းထိုက်* "တီခ...
