မဟာရတနာမြိုင်စံအိမ်

p-31

"သမီး...မြယွန်းမလာသေးဘူးလား သူမလာတာကြာပြီနော်"

"မြယွန်းက၁လနားထားပါတယ်တီချယ်"

"အော်.."

မြယွန်းနှင့်မြတ် မတွေ့ရတာ၁ပတ်ကျော်လောက်ရှိပြီး အဆက်အသွယ်ပါပျက်နေခဲ့သည်။ မြယွန်းသူမအိမ်တွင်ရှိမရှိမြတ်‌‌အမြဲကြည့်နေခဲ့ပေမဲ့အရိပ်အယောင်တောင်မတွေ့။ ဖုန်းဆက်လဲမကိုင်။ မြတ်စိတ်ပူပြီးသူမကလေးလေးကိုတွေ့ချင်မိသည်။ ၁လကျော်လောက်ကြာခဲ့ပြီး၁လအတွင်းမြတ်နှင့်မြယွန်းလုံးဝမတွေ့ခဲ့ကြပါ။ မြတ်ကတော့တစ်မှိုင်မှိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လဲ့လည်းမြယွန်း၏အရိပ်အယောင်မတွေ့။ လိုင်းလဲမတတ်။ စာပို့လဲမပြန်ပါ။ ၁လကြာပြီးနောက် မြတ်နှင့်လဲ့ဆီအလှူဖိတ်စာလေးတစ်ခုရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုဖိတ်စာမှာတခြားသူဆီကမဟုတ်မြယွန်းဆီကပင်။ မြတ်နှင့်လဲ့အတူသွားခဲ့ကြသည်။

"တီချယ်တို့ရောက်လာပြီကို...ဒီဘက်ကိုကြွပါတီချယ်တို့"

"မြယွန်းလေးကောဟင် မတွေ့ရတာကြာပြီ"

"ခေါ်ပေးမယ်နော်တီချယ်..."

မြတ်မလှမ်းမကမ်းတွင်မြယွန်းကိုတွေ့လိုက်သည်။ မြယွန်းသည်ကောင်လေးတစ်ယောက်လက်ကိုချိတ်ထားပြီး ဧည့်သည်များနှင့်စကားပြောနေလေသည်။ ခနအကြာမြယွန်းသည်အမျိုးသမီးတစ်ဦးအားဖက်ပြီး အမျိုးသားတစ်ဦးအားလက်ဆွဲနှုတ်ဆက်နေသည်။ မြတ်သိသိသာသာပင်မျက်နှာပျက်သွားလေသည်။ မြယွန်းသည် မြတ်နှင့်လဲ့အားမတွေ့သေး။ စကားပြောလို့ပြီးသည်တွင် ကောင်လေးသည်မြယွန်းကိုချွေးသုတ်ပေး‌ကာ ခေါင်းလေးပုတ်လိုက်သည်။ မြတ်မျက်မှောင်ကြုပ်မိသည်။ လဲ့ကတော့မြယွန်း၏မိခင်နှင့်စကားပြောနေသဖြင့်မမြင်။ မြယွန်းသည်ထိုကောင်လေးကိုနှုတ်ခမ်းဆူကာချွဲနွဲ့နေသည်။ သိပ်မကြာမြတ်တို့ကိုတွေ့သွားခဲ့သည်။ ထိုကောင်လေးလက်ကိုချိတ်ကာ မြတ်နှင့်လဲ့ဆီလာမည်အလုပ်ကောင်မလေးတစ်ယောက်၏ခေါ်ဆောင်မှုနှင့်တခြားဝိုင်းအရင်သွားခဲ့ရသည်။ လဲ့သူမမိခင်နှင့်စကားပြောလို့အပြီးတွင် မြတ်၏မျက်ဝန်းငေးနေသည့်နေရာကိုကြည့်လိုက်သည်။ မြင်လိုက်ရသောမြင်ကွင်းကြောင့်လဲ့စိတ်ထဲတစ်မျိုးပင်။ မသိလျှင် သူတို့နှစ်ဦး၏စေ့စပ်ပွဲလိုလိုမင်္ဂလာဆောင်လိုလိုဖြစ်နေသည်။