"မိုးတွေရွာနေတာပဲ.."
"ခွန်းထီးသွားယူလိုက်အုံးမယ်ခနနော်တီချယ်"
ခွန်း ကျောင်းပြီးချိန်တွင်မြတ်နားနေရရန်ဂိုက်ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ မြတ်အတိတ်ကအကြောင်းလေးပြန်ေတွးနေမိသည်။
*အခုတော့တီချယ်ကကေလးေလးရဲ့ထီးတော်မိုးပေါ့*
*တစ်ချိန်ကျရင်တီချယ့်ကိုထီးမိုးပေးမဲ့သူကမြယွန်းပဲဖြစ်ရမယ်*
*ဒီကလေးလေးအပြောကတော့ကောင်းတယ်နော် ကြည့်ပါအုံးမယ်*
*ကြည့်ကြည့်*
အတွေးထဲနယ်ချဲ့နေရင်းမိုးအနည်းငယ်သည်းလာသည်။ ထီးသွားယူသည့်ခွန်းရောက်မလာသေး။ ခွန်းဒီထက်ပိုကြာလျှင်မြတ်စိုရွဲတော့မည်။ ရုတ်တရက်ရောက်လာသော ထီးအမိုးတစ်ခု။ မြတ်ထင်လိုက်သည်မှာ ခွန်းဟုထင်သော်လည်း ခွန်းမဟုတ်။ သူမလွမ်းနေသည့်မြယွန်းပင်။ မြယွန်းသူမအားပြုံးပြ၍ထီးမိုးပေးထားသည်။
"မေ့နေတာလားတီချယ် တစ်ချိန်ကျရင်ထီးမိုးပေးတဲ့သူကမြယွန်းကလွဲရင်တခြားတစ်ယောက်ဖြစ်လို့မရဘူးလေ"
"ဂတိတည်သားပဲ ဘယ်တုန်းကပြန်ရောက်တာလဲ"
မြတ်နှစ်ချိုက်စွာပြုံးမိသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်လွမ်းနေကြသည်မှာအမှန်။ မာနတွေမထားနိုင်တော့ပါ။ ထီးသွားယူသည့်ခွန်းကတော့ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်နေလေသည်။ ခွန်းမိနစ်ပိုင်းနောက်ကျသွားလေသည်။ သူမချစ်ရသူအတွက်တော့တစ်ဘဝစာ..။
"ဒီနေ့မနက်ပဲပေါ့ ရောက်ရောက်ချင်းတွေ့ချင်လို့ အိမ်တောင်မရောက်သေးဘူးတီချယ့်ဆီကိုအရင်လာတာ.."
"အဲ့ဆိုအထုပ်တွေကကော"
"အထုပ်တွေကသန့်မောင်နဲ့အိမ်ကိုပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်တယ်လေ ပြီးတော့တစ်လပဲနေပြီးပြန်ရမှာဆိုတော့သိပ်မပါပါဘူး"
"အော် တစ်လထဲလား..."
"ဒီတစ်လနေပြီးဟိုမှာ၁နှစ်ပဲနေရတော့မှာ ပြီးရင်မြယွန်းအရင်လိုတီချယ့်နားမှာပြန်နေလို့ရပြီ"
"ကောင်းလိုက်တာ...ဒါပေမဲ့...မပြန်ရတော့ရင်ပိုကောင်းတယ်"
"တီချယ်..ခွန်းထီးယူလာတယ်.."
YOU ARE READING
မဟာရတနာမြိုင်စံအိမ်
Short Story*မြယွန်းသီရိဒေဝီ* "တီလင်းရဲ့ဖြစ်တည်မှူတိုင်းကိုမြတ်နိုးတယ်" *လင်းစန္ဒီမေ* "နောင်ဘဝမှာတော့...မြနဲ့ပြန်စုံစည်းခွင့်လေးပေးပါ" *မြတ်သီရိမေ* "ငါ့မာနထက် ပိုချစ်တဲ့သူက....." *လဲ့ဝတ်မှုန်* "ချစ်လွန်းလို့..စိတ်ချရတဲ့သူလက်ထဲထည့်ပေးခဲ့တာပါ" *မြယွန်းထိုက်* "တီခ...
