Green Eyes (oude versie)

Hoofdstuk 16

Hoofdstuk 16

In een reflex trok Luke me naar achteren. We stonden nu een paar meter bij mijn vader vandaan. Luke sloeg zijn arm om mijn middel, alsof hij me tegen mij eigen vader wilde beschermen. Josh, Matt, Adam en Luke's ouders kwamen bij ons staan.

Ik keek naar mijn vader. Hij zag eruit zoals al die keren dat ik hem had gezien. Zwart warrig haar en zwarte kleren. Hij leek helemaal niet op mij.

'Weet je, Susan. Ik vind dat die vriendjes van je helemaal niet aardig tegen me zijn,' zei mijn vader, hij grijnsde erbij. Toen hij zag dat niemand lachte begon hij maar over iets anders.

'Nou, wat willen jullie weten? Ik vertel alles.' Hij ging op de grond zitten. Dat vond ik nogal raar. Er stonden 2 mensen met een pistool in hun handen voor hem en hij ging gewoon op de grond zitten!

'Waarom vertel je niet wat je hier komt doen,' zei Josh. Hij keek boos uit zijn ogen. Kennelijk was hij de woordvoerder van de groep.

'Volgens mij heb ik dat al verteld,' begon mijn vader ontspannen. 'Ik kom jullie waarschuwen. Dean is niet zomaar slecht, hij is heel erg slecht. Hij wil jullie kapot maken.' Hij was even stil, alsof hij ons net iets had verteld dat we nog niet wisten.

'Dus, tot een paar dagen geleden hoorde ik bij hem.'

Ik zag dat Luke naast me verstijfde.

'Ik was bijna net zoals hij, maar toen zag ik in de gedachte van Brianna jouw gezicht.' Hij keek naar mij. 'Ik zag dat je bij hun hoorde, dus toen heb ik besloten dat ik mijn leven moeste beteren en ben ik bij ze weggegaan om je te waarschuwen. Ze zijn namelijk een paar aanvallen aan het plannen.'

Iedereen was stil, zelfs de dieren uit het bos.

'Wie is Brianna,' vroeg Luke's vader uiteindelijk. 'Van haar heb ik nog nooit gehoord.'

Mijn vader schudde zijn hoofd. 'Jullie weten nog minder dan ik dacht. Brianna is de vrouw van Dean. Ze hebben zelfs 2 kinderen, Ethan en Jack.' Hij trok zijn wenkbrauw op. 'Dat wisten jullie toch wel?'

'Ja, ja, zo dom zijn we ook weer niet. Maar wat is Brianna's gave,' vroeg Matt een beetje geïrriteerd.

'Oh, ze ziet de toekomst meer eigenlijk niet. Dean zelf is nog veel waardelozer hij leest gedachten, maar alleen als hij je aanraakt.' Hij moest erom lachen. Toen werd hij plots weer serieus. 'Maar voor Ethan moet je wel oppassen hij is echt door en door slecht. Hij wist je herinneringen. En zet er neppe voor terug in de plaats.' Hij huiverde. 'Gelukkig is het hem bij mij nooit gelukt. Ik heb dat schild van dat meisje van jullie gebruikt. Hoe heet ze ook alweer?' Hij dacht even na. 'Jade,' zei hij toen blij. 'Zonder haar was ik hier nu nooit geweest.'

Ik voelde Luke's greep om mijn middel verstevigen. 'Hoe is het met haar,' vroeg hij met op elkaar geklemde kaken.

'Oh, goed wel. Ze heeft geluk dat ze zo'n sterk schild is. Anders ging het nu wat minder goed met haar,' zei mijn vader. Het klonk nogal onheilspellend.

'Wat is Jack's gave,' vroeg Adam.

'Hij kan een schild afbreken,' zei mijn vader, 'maar wees niet bang. Die Jade hebben jullie veel te goed getraind. Het is hem nog nooit gelukt de hare af te breken.'

Ik hoorde Luke naast me opgelucht adem halen.

'Maar goed, wat gaan jullie nu doen? Als ik jullie was ging ik er nu vandoor.'

Luke's vader nam het woord. 'We kunnen niet weg. We zijn met een gezin van 10 personen en we hebben Susan er ook nog bij. Weggaan is geen optie voor ons.'

'We moeten ons voorbereiden op een aanval,' zei Josh. 'Dat is onze enige optie.' Er liepen rillingen over mijn rug door de toon waarop hij dat zei. Alsof hij er geen probleem mee zou hebben om nu iemand neer te steken.

'Lijkt me een goed plan,' zei mijn vader en hij stond op. 'Hebben jullie nog hulp nodig van deze spons of mag ik nu terug naar mijn hotel?'

Wacht even? Wat zei hij daar nou? Tot nu toe had ik het gesprek nog wel begrepen, maar wat was in hemelsnaam een spons?

'Wat is een spons,' vroeg ik me hardop af.

'Mijn gave,' zei mijn vader.

'Uitleg graag.'

Ik zag hem even grijnzen. 'Oké dan. Het is heel simpel. Alle gaves die hier nu zijn heb ik ook. Ik kan ze zeg maar overnemen en zelf gebruiken. Net zoals ik heb gedaan met het schild van Jade. Het is heel erg handig.'

'Wow,' zei Luke naast me, 'ik had er wel eens over gehoord, maar ik had er nog nooit een ontmoet. Je zou ons echt heel goed kunnen helpen. Twee mensen met dezelfde gave zien vast minder over het hoofd.' Hij keek naar Josh en zijn vader. Zijn vader knikte instemmend, maar Josh keek moeilijk.

'Ik weet het niet,' zei Josh aarzelend.

'Kom op, we kunnen dit niet alleen. We hebben hulp nodig,' probeerde Luke hem over te halen.

'We proberen het gewoon,' zei Luke's vader. 'Dan hebben we 11 bruikbare gaves tot onze beschikking. Dat is meer dan dat Dean ooit zal krijgen.'

Ik merkte dat hij mij niet meetelde. Dat snapte ik natuurlijk ook wel. Ik had geen idee wat mij gave was.

'Wacht even,' zei mijn vader, 'we zijn met 12 als je mij meetelt. Je bent iemand vergeten.'

Lukes vader keek een beetje ongemakkelijk. Ik besloot maar voor hem te antwoorden. 'Ik weet niet wat mijn gave is,' zei ik tegen hem.

'Wat? Waarom niet?'

'Toen mama doodging liet ze echt geen briefje achter met mijn gave erop, hoor,' zei ik een beetje vijandig.

Ik zag dat hij een beetje schrok toen ik dat zo zei. Hij herstelde zich snel.

'Je kunt emoties van iedereen zien, je ziet of ze liegen of niet. Heel erg handig, als je het mij vraagt.' Hij grijnsde erbij.

'Wat,' vroeg ik onnozel.

'Dat is je gave,' verduidelijkte hij. 'Subtiel maar erg bruikbaar.'

Ik wist even niets te zeggen. Mijn vader, die ik 17 jaar niet had gezien, wist beter dan ik wat mijn gave was. Dat voelde raar.

'Als je het traint word je misschien net zoals Adam,' zei hij. Ik herinnerde me vaag dat Adam gevoelens en gedachten kon beïnvloeden.

Mijn gedachten waren één grote brij. Ik snapte niet meer wat er aan de hand was. De wereld werd een beetje vaag aan de randjes.

'Luke,' probeerde ik te zeggen, maar er kwam niets uit mijn mond. De wereld begon te draaien en toen viel ik flauw. Het laatste wat ik hoorde was Luke die 'Shit' zei. Daarna werd voor de tweede keer in mijn leven alles zwart voor mijn ogen.