Green Eyes (oude versie)

Hoofdstuk 23

Hoofdstuk 23

Ik werd wakker in Luke's kamer. Slaperig keek ik om me heen en ging rechtop in het bed zitten. Ik haalde mijn hand door mijn haar. Het zat helemaal vol met klitten. Argh! Dat had ik weer.

Ik keek op de wekker die op het nachtkastje naast het bed stond. Het was half 10 's ochtends. Ik rekende snel uit hoeveel uur ik dan wel niet had geslapen. Ik kwam uit op meer dan 13 uur.

Wow!

Ik viel weer terug in de kussens. Ik had echt nog nooit zo lang geslapen. Zelfs in vakanties stond ik op 7 uur op. Zo zat ik gewoon in elkaar.

Ik staarde naar het witte plafond. Ik had een paar nachtmerries gehad, maar ik kon me er niet veel meer van herinneren. Alleen dat ik de hele tijd schreeuwend wakker werd en dat Luke er dan was om me te troosten. Dat vond ik fijn.

Nu was hij er niet. Hij sliep volgens mij op de bank omdat ik zijn bed had ingepikt. Mijn vader was hier ook ergens. Toen we gisteren thuis waren gekomen was hij er ook geweest. Luke had me verteld dat hij heel erg bezorgd om me was geweest. Dat vond ik lief van hem. Ik had hem maar niet verteld dat ik geen seconde aan hem gedacht had.

Ik hoorde mijn maag knorren en besloot dat ik wel genoeg had geslapen. Zachtjes sloop ik uit bed. Ik wilde niet iedereen wakker maken.

Ik sloop naar beneden en zag daar op de bank Luke liggen slapen. Vanuit de keuken hoorde ik zachte stemmen komen.

Glimlachend keek ik naar Luke's slapende gezicht. Hij zag er veel beter uit zo. Er waren veel minder zorgen op zijn gezicht te zien. Zachtjes boog ik voorover en drukte een kus op zijn voorhoofd. Daarna liep ik naar de keuken op zoek naar eten.

Ik de keuken trof ik Josh, Matt en Mike aan. Ze zaten aan het keukeneiland en waren aan het ontbijten.

'Goedemorgen,' zei ik en ik ging naast Josh zitten.

'Goedemorgen,' zeiden ze alle drie terug. Ik grinnikte omdat ze het allemaal tegelijk zeiden.

'Goed geslapen,' vroeg Matt. Ik knikte en pakte een croissantje. 'Ja, gaat wel. Slapen de anderen nog?'

'Ja, ze zijn heel wat later naar bed gegaan dan jij.' zei Mike.

Toen herinnerde ik het me weer. Ze hadden heel wat problemen gehad met Jade. Ze wilde echt niet mee naar binnen. Ik had haar horen schreeuwen en gillen. Gelukkig had ik niet alles meegemaakt. Iedereen was het er over eens dat Iris en ik meteen naar bed moesten.

'Hoe gaat het met haar,' vroeg ik en ik nam een hap van mijn croissantje. Iedereen had meteen door over wie ik het had.

'Het gaat wel. Volgens mij slaapt ze of ze is ontsnapt via haar raam,' zei Josh. Hij lachte een vreugdeloos lachje.

'Denken jullie dat het nog goed komt? Met haar geheugen en zo?' Ik dacht zelf eigenlijk van niet. Ze wist helemaal niks meer. Ik had echt geen idee wat die Ethan met haar had gedaan. Het leek wel of hij alles in haar hoofd gedelete had.

Matt zuchtte. 'We hebben eigenlijk geen idee. Ze weet niks meer. Het enige wat ze zegt is dat we haar Ethan vermoord hebben. Meer niet. Je kan gewoon geen normaal gesprek met haar voeren.'

Ik knikte. 'Toen in de loods waren haar emoties heel vaag. Het leek bijna alsof ze die ook niet meer had. Alsof ze die ook weg hadden genomen.'

Mike knikte. 'Dat zag ik ook toen jullie thuis kwamen. Ze is eigenlijk alleen nog maar een lichaam.'

'Zeg dat alsjeblieft niet tegen mijn moeder,' zei Matt. 'Ze wordt gek als ze dat hoort. Ik denk dat ze dan echt helemaal instort.'

Mike knikte. 'Ik zeg niets.'

Toen waren we allemaal stil. We staarden voor ons uit, in gedachten verzonken. Ik had geen idee hoe Jade weer zichzelf kon worden. Mijn gave zou ook niet echt helpen. Ik had echt een nutteloze gave! Misschien konden Luke en Nadine haar helpen. Of konden zij dat alleen als je pijn had?

Ik zuchtte. Dit was hopeloos. Ik besloot me te richtten op iets anders. Mijn ouders. Wat moest ik tegen ze zeggen? Ik was zomaar drie dagen verdwenen. Ik kon ze niets vertellen over halfmensen. Ze zouden denken dat ik gek was geworden. En wat moest ik tegen Nicole zeggen? Ik zuchtte nog een keer. Alweer had ik allemaal vragen waar ik geen antwoorden op had. Ik was super slecht in liegen en deed het ook niet graag.

Wat moest ik nou tegen ze zeggen?

We ontbeten verder in stilte. Iedereen zat te denken. Ik begon het gevoel te krijgen dat mijn leven uit alleen maar vragen bestond en dat ik de antwoorden nooit zou weten.

Na een kwartiertje kwam Luke de keuken in. 'Goedemorgen,' zei hij. Zijn haar zat helemaal in de war, maar het stond hem best leuk.

Ik was de enige die wat terug zei. Verder zat iedereen nog steeds voor zich uit te staren.

Luke liep naar me toe en tilde me van mijn kruk af. 'Hee,' protesteerde ik toen ik zag dat hij op mijn kruk ging zitten. 'Pak je eigen kruk.'

Luke lachte en trok me bij hem op schoot. 'Ik wil geen eigen kruk,' zei hij. Ik glimlachte. Luke sloeg zijn armen om mijn middel en keek de keuken rond. 'Wat is er aan de hand,' vroeg hij zachtjes aan mij.

'Ze denken aan Jade.'

'Oh, oké.'

'Kan jij niet wat doen? Jij bent toch een genezer? Kan jij haar niet beter maken?' Het leek mij wel een goed idee.

'Ik kan mensen die ziek zijn beter maken, Susan. Jade is niet ziek. Haar herinneringen aan ons zijn gewoon weg. Die kan ik niet terug brengen.'

'Oh,' ik zuchtte teleurgesteld en legde mijn hooft tegen zijn schouder. 'Jammer.'

'Ik weet het,' zei Luke zacht en hij wreef over mijn rug. 'Wanner was je eigenlijk van plan naar huis te gaan?'

Ik trok mijn wenkbrauw op. 'Wil je me zo graag weg hebben?'

'Nee, het is gewoon een vraag. Ik denk dat je ouders best wel ongerust zijn.'

'Oh nou, eigenlijk was ik van plan om hier te blijven. Ik heb geen idee wat ik tegen ze moet zeggen over mijn verdwijning.'

'Misschien de waarheid,' opperde Matt. Ik keek hem boos aan. 'Ja, dat zullen ze vast geloven. En als ze het geloven bellen ze meteen de politie. Daar heb ik echt geen zin in, hoor.'

'Waarom zeg je niet dat je bij mij was,' zei Mike opeens. 'Vertel ze dat je je vader hebt gevonden. Dan hebben ze iets waar ze over na kunnen denken en zullen ze niets vragen over die andere dingen.'

Opgetogen keek ik hem aan. 'Dat is best een goed idee. Maar dan moet je me wel thuis brengen en getuigen. En mag niet aan wat je nu aan hebt.' Ik keek kritisch naar zijn kleding. Zwarte gescheurde broek en zwart shirt met een vaag logo van een nog vagere band.

'Ze moeten wel denken dat je een beetje verantwoordelijk bent, anders worden ze nog bozer.'

Mike mompelde wat vaags. Het leek een beetje op: "Waarom ben ik niet verantwoordelijk?"

Ik negeerde hem en keek Luke aan. 'Denk je dat ze daar in zullen trappen?'

'Vast wel, het toch ook deels de waarheid?'

'Oké, dan is dat het plan,' zei ik.

Ik was eigenlijk best wel blij om mijn ouders weer te zien. Het voelde alsof ik ze een eeuwigheid geleden voor het laatst gezien had.

Gelukkig was het morgen zondag dus kon ik nog werken aan mijn smoes voor Nicole en de rest. Hopelijk geloofden ze me en gingen ze geen moeilijke vragen stellen.