Green Eyes (oude versie)

Hoofdstuk 43

Hoofdstuk 43

De volgende ochtend was ik al vroeg wakker.

Iris sliep nog, dus kleedde ik me snel aan en liep ik naar de eetzaal. Ik had zo het idee dat er nog wel meer mensen wakker zouden zijn. Iedereen was gespannen door het vooruitzicht om Dean weer te zien.

De eetzaal was leeg op twee mensen na. Luke en Danny. Ze zaten met hun ruggen naar me toe en keken naar iets dat voor hen op tafel lag. Vanaf de plaats waar ik stond leek het een beetje op een kaart van de omgeving.

Langzaam liep ik naar ze toe. Om de één of andere reden hoorden ze me niet. Toen ik nog maar een paar stappen van ze verwijderd was, kon ik eindelijk horen waar ze het over hadden.

'Dus, het is maar een uur rijden vanaf hier,' zei Luke. Zijn stem klonk twijfelend.

'Ongeveer,' zei Danny en hij trok de kaart iets meer naar hem toe. 'Misschien iets minder, misschien iets meer.'

'En je weet hoe we binnen kunnen komen? Zonder meteen ontdekt te worden?' Luke keek Danny aan die nog steeds aandachtig naar de kaart staarde.

'Ik zei toch dat ik iemand ken. Noem hem maar een soort spion.'

'En hij wil ons helpen? Wil hij dat risico nemen?'

'Ja, dat zei ik toch. Binnenkomen is niet ons grootste probleem,' zei Danny ongeduldig. 'Onze grootste problemen zijn...'

'Susan en Jade,' maakte Luke zijn zin af. 'Ja, ik weet het, ze laten ons nooit gaan.'

Ik kreeg een heel vaag vermoeden van wat ze van plan waren. En ik wist ook zeker dat "Susan en Jade" hen nooit zouden laten gaan. Echt nooit.

'Je gaat toch wel mee,' vroeg Danny. 'Je bent nu toch niet opeens bang?'

'Natuurlijk niet.' Luke sloeg zijn armen over elkaar en leunde een beetje naar achteren in zijn stoel. 'Ik weet alleen niet zeker of wel alleen moeten gaan. Het is best gevaarlijk.'

Danny zuchtte diep. 'Denk maar gewoon aan alle dingen die hij met Susan heeft gedaan. Dan wil je wel mee.'

'Ik wil ook wel mee,' mompelde Luke.

Het leek me een goed idee om nu in te grijpen. Ik vond dit helemaal geen leuk gesprek. En dat kwam vooral doordat Luke van plan was zichzelf onnodig in gevaar ging brengen. En natuurlijk omdat hij een belofte ging breken.

Ik deed een stap naar voren en vroeg: 'Wat doen jullie?'

Ze draaiden zich beiden vliegensvlug om en keken me geschokt aan. Danny verfrommelde snel de kaart en verstopte hem achter zijn rug. 'Helemaal niets. We waren gewoon even aan het praten.' Zijn atwoord kwam te snel, veel te snel.

Waarom geloofde ik hem toch niet?

'Jullie hadden het over mij,' zei ik, 'en over Jade.'

'Ik vertelde hem hoe leuk je bent,' zei Luke met een neppe glimlach op zijn gezicht. Danny knikte instemmend.

Het was raar hoe simpel het was om hun leugens te doorzien. Ik geloofde er helemaal niets van. Geen enkel woord.

'Maar... Ik moet even naar mijn kamer.' Danny stond op. 'Ik zie jullie zo wel weer.' Hij glimlachte kort naar me en liep toen snel, hij rende bijna, de eetzaal uit.

'Ik geloof jullie niet,' zei ik tegen Luke en ik ging zitten op Danny's lege stoel. 'En waar keken jullie na op die kaart?'

Luke lachte zenuwachtig en haalde een hand door zijn haar. 'We keken naar niets. Maak je geen zorgen.' Hij stond op. 'Ik ga even iets te drinken bestellen. Wil je ook wat?' Hij gebaarde naar de bar.

Ik schudde mijn hoofd en hij liep weg. Terwijl hij iets bestelde bij de barman staarde ik naar zijn rug. Het was duidelijk dat hij en Danny een soort plannetje hadden. En waarschijnlijk had dat plannetje iets te maken met Dean. En met iets dat hij had beloofd niet te doen.

Ik wist niet hoe ze het gingen doen, maar ik had zo het idee dat ze er tussenuit zouden knijpen en Dean alleen zouden gaan vermoorden. Ik moest iets doen om ze tegen te houden. Ze zouden het nooit overleven als ze samen zouden gaan.

Ik wierp nog één blik op Luke en stond toen op. Ik ging met Iris praten. Zij zou misschien wel weten wat we moesten doen om ze te stoppen.

Ik liep snel de eetzaal uit en keek niet meer om. Ik had geen zin om op de lift te wachten, dus rende ik twee trappen omhoog. Ik liep snel de gang door en gooide de deur van mijn kamer open. Iris lag nog steeds te slapen.

'Iris!' Ik liep naar haar bed toe en schudde aan haar schouder. 'Iris! Wakker worden.'

Ze kreunde en draaide zich om. 'Nee, het is nog geen ochtend.'

'Het is wel ochtend.' Ik schudde nog een keer aan haar schouder. 'Word wakker! Het is belangrijk.'

Ze zuchtte diep en ging rechtop zitten. Haar bruine haren stonden alle kanten op. 'Er moet wel een hele goede reden zijn dat jij mij zomaar wakker maakt,' ze wierp een blik op de wekker die op haar nachtkastje stond, 'om half acht 's ochtends.'

'Ik heb een hele goede reden.' Ik ging op de rand van haar bed zitten. 'Ik was beneden en ik hoorde Danny en Luke praten over mij en Jade.'

Ze zuchtte diep. 'Ik weet het, het is schokkend om erachter te komen dat mijn broer ook kan praten.' Ze rolde met haar ogen. 'Kom op, wat is het probleem? Jongens praten nou eenmaal over meisjes.'

'Nee, ik was nog niet klaar. Ze hadden het over hoe ze bij Dean moesten komen. Ik denk dat ze met z'n tweeën naar hem toegaan.'

Nu werden Iris' ogen groot. 'Echt?'

Ik knikte. 'Zeker weten. Toen ik Luke ernaar vroeg zei hij dat ik me geen zorgen hoefde maken. Meestal als mensen dat tegen je zeggen moet je je juist wel zorgen maken.'

Iris zuchtte heel diep en mompelde een paar scheldwoorden. 'Mijn broer is echt een idioot.'

Ik knikte. 'We moeten een manier bedenken om hem tegen te houden.'

'Oké, geef me even een minuutje.'Iris ging weer liggen en trok de deken over zich heen. 'Ik kan pas denken als ik goed uitgerust ben.'

------------------------------------------------------

Dit hoofdstuk is ogedragen aan @beadingqueen8 omdat ze zo enthousiast is over mijn boek en ze echt niet kon wachten op het volgende hoofdstuk. Dit hoofdstuk is speciaal voor jou <:-) (smiley met een feesthoedje)

Tot de volgende upload!!

-xxx-