Green Eyes (oude versie)

Hoofdstuk 52

Hoofdstuk 52

'Het lijkt me een goed idee als we stemmen.' George keek fronsend voor zich uit. 'We zijn allemaal volwassen,' hij wierp een blik op mij, 'nou ja, bijna allemaal volwassen en ik denk dat we allemaal wel een mening hebben over wat het beste is.' Hij zuchtte diep. 'Wie er voor Josh' plan is, mag nu zijn hand opsteken.'

Vandaag was de dag van Dean's einde, of als je het anders bekeek, zijn begin. We hoefden niet te kiezen voor de dood. We hadden al mensen verloren, nou ja, ik had mensen aan Dean verloren. Mijn vader, Joseph. Was het dan echt goed om Dean hetzelfde lot te geven? Was het dan goed om hem te doden? Waren we dan niet even slecht als hij was? Het leek me niet goed om hem ook te doden.

Josh vond me naïef. Hij had het idee dat ik dacht dat alles nu goed was, alleen maar omdat we Dean hadden. En misschien dacht ik dat ook wel. Ik had alles wat ik wilde namelijk weer terug. Ik had mijn oom en tante, ik was weer thuis en ik had Luke. Ik had mijn ouders niet, maar die had ik eigenlijk ook nooit gehad. Alles was weer zoals het hoorde en misschien was ik wel zo naïef om te denken dat alles zo zou blijven, ook als Dean bleef leven.

Maar de dood was toch nooit een goede optie?

Josh was de eerste die zijn hand opstak en daarmee stemde voor zijn eigen plan. Danny volgde, ook al probeerde Jade hem tegen te houden. Kate volgde na een kort moment van aarzeling en toen stak ook Matt zijn hand op.

Daar bleef het bij. Iedereen keek elkaar aan, maar niemand stak nog zijn hand op.

'Oké,' ging George verder. 'Dat is dan vier.'

Vier was niet genoeg. Bij lange na niet en dat wist Josh ook heus wel. Misschien vonden de anderen me niet zo naïef met mijn idee.

'Mag je ook neutraal zijn?' vroeg Jade. 'Ik vind eigenlijk niets echt een goed idee...' Ze keek vragend naar haar vader.

'Dat kan niet,' zei Josh. 'Je bent voor of tegen.'

'Maar wat nou als ik...'

'Wat wil je dan met hem doen, Jade? Hem voor altijd in onze kelder laten zitten? Dat kan niet, dat weet je zelf ook wel.'

'Maar...' Ze keek nadenkend voor zich uit. 'Hem doden is ook niet echt een optie...'

'Laten we verder gaan,' onderbrak Josh haar. 'Vier mensen zijn dus voor mijn plan.'

'Ja,' knikte George. 'En wie vind Susan's idee beter?'

Ik stak mijn hand op, precies tegelijk met Luke. We grijnsden naar elkaar en Luke boog zich opzij om me op mijn wang te kussen. Ik duwde hem zachtjes weg, dit was een serieuze bespreking, zo leidde hij me alleen maar af.

Iris was de volgende die haar hand op stak, Adam en Nick volgden.

'Dat zijn er dan vijf.' George keek naar Jade. 'Stem je niet?'

Ze schudde haar hoofd en sloeg demonstratief haar armen over elkaar. 'Ik wil helemaal niets meer te maken hebben met Dean.'

'Oké, Nadine?' George keek naar zijn vrouw. 'Wat vind jij beter?'

Ze tuitte haar lippen en keek van mij naar Josh en weer terug. 'Hoeveel procent kans is er dat hij zo meteen echt niets meer weet? Ik wil niet dat er flarden informatie achter blijven in zijn gedachten en dat hij dan later nog eens achter ons aankomt. Daar ben ik nu wel klaar mee.'

Nick keek naar zijn ouders. 'Ik weet zeker dat pap en ik dat kunnen. Hij zal zich helemaal niets meer herinneren.'

Nadine knikte. 'Dan ben ik voor Susan's idee.'

'Dan is de beslissing dus gemaakt.' George zuchtte diep. 'We wissen zijn gedachten zodat hij zich helemaal niets meer over ons kan herinneren.'

Iedereen was stil.