Green Eyes (oude versie)

Hoofdstuk 26

Hoofdstuk 26

Mijn vader was vandaag precies twee dagen dood. Mijn ouders waren druk bezig zijn begrafenis te regelen. Ze zouden vandaag naar zijn huis gaan om alle spullen weg te doen. Ik wilde per se mee dus gingen Luke en ik na school meteen door naar New York. Nou ja, niet echt New York zelf. Dat was natuurlijk de leugen die ik aan mijn ouders had verteld over mijn verdwijning, maar gelukkig woonde Mike echt in de buurt van New York. Wel een uur ervan af, maar het lag tenminste in de buurt.

Ik keek al het hele lesuur op de klok. Nog 30 minuten, nog 20 minuten, nog 10 minuten. Waarom ging de tijd zo langzaam?

Dit was mijn laatste lesuur en ik was zenuwachtig. Ik wist niet of Mike wel wilde dat ik in zijn huis kwam. Niet dat hij me dat nog kon vertellen, maar het voelde niet helemaal goed.

Nicole zat naast me en merkte dat ik zenuwachtig was. 'Kom op, Susan. Doe niet zo zenuwachtig. Ik word er een beetje gek van.'

Ik knikte als antwoord, want de lerares keek ons boos aan. Mevrouw Crawford hield er niet van als er iemand praatte tijdens haar lessen. Ze vond biologie een serieus vak en daar mocht je niet doorheen praten.

Ik hoorde Nicole lachen om het gezicht van mevrouw Crawford en ik lachte zachtjes mee.

Ik was zo blij dat ze niet meer boos op me was. Ik had haar alles verteld. Nou ja, niet de hele waarheid, maar wel een klein deel daarvan.

Eerst was ze echt woedend, maar nadat ik haar had verteld dat ik naar mijn vader was geweest in New York was ze haar woede opeens vergeten. Ze zei dat ze de volgende keer echt mee moest en toen had ik haar verteld dat Mike dood was. Dat was een grote schok voor haar en ze bleef maar sorry zeggen. Na een tijdje vond ik het echt irritant worden.

Ik keek weer op de klok. Nog 6 minuten.

Ik keek door het raam naar buiten in de hoop iets te zien dat ze zou afleiden, maar er was niemand.

Mijn blik gleed door het lokaal en ik zag dat Luke naar me keek. Ik glimlachte en hij lachte terug.

Ik vond het echt lief van hem dat hij met me mee ging naar New York. Waarschijnlijk wilde hij mee omdat hij anders dacht dat ik werd vermoord in mijn auto, maar ik vertelde mezelf liever dat hij meeging omdat hij me leuk vond.

Nog 3 minuten.

Mijn blik dwaalde naar mevrouw Crawford. Ze hield een preek over het serieus nemen van je toekomst. Ik zuchtte. Zo ging het bijna elke les. Ze vond ons dom en dat vertelde ze ons graag.

'Het huiswerk is het lezen van paragraaf 4 en vraag 45 tot 56 maken.' Ze keek ons gemeen aan. Ik hoorde hier een daar mensen protesteren. Ik was het er ook wel mee eens.

Nog 1 minuut.

Heel langzaam zag ik de wijzers op de klok steeds een beetje opschuiven. Waarom ging het zo langzaam? Ik wilde nu naar New York.

De bel ging.

Verbaasd keek ik naar de klok. Er waren minstens nog 45 seconden te gaan. Nou ja, wat kon mij het ook schelen. Ik stond snel op en liep naar Luke's tafel.

'Schiet op,' zei ik. Het klonk onaardiger dan mijn bedoeling was geweest.

'Ook hallo,' begroette hij me en hij stopte zijn boeken langzaam in zijn tas.

'Ik ben gewoon zenuwachtig,' was mijn excuus.

Luke knikte en ging er niet op in.

Ik zag Iris en Adam bij de deur van het lokaal naar ons zwaaien. Eigenlijk zwaaide Iris alleen en stond Adam ongeduldig naast haar. Ik zwaaide terug en toen liepen ze weg.