Green Eyes (oude versie)

Hoofdstuk 31

Hoofdstuk 31

Ik voelde me zo stom. Bij elke stap die ik zette dreunde het door mijn hoofd. Waarom loop je hem achterna? Stap. Waarom ga je met hem mee? Stap. Wil je zelfmoord plegen of zo? Stap.

Ik liep nu gewoon achter mijn aartsvijand aan. Ik deed precies wat hij me vroeg. Maar hij zei dat hij Luke iets aan zou doen als ik niet mee zou komen. Ik had dus een goede reden. Als ik nu dood zou gaan, was dat omdat ik van Luke hield.

Langzaam verscheen de kleine kerk. Ik was er nog nooit geweest. Mensen zeiden dat het er spookte. Nou, op dit moment zou ik dat meteen geloven.

Om de kerk heen stonden allemaal mensen. Toen ik beter keek zag ik dat het allemaal mannen waren. Ze zagen eruit als de mannen die mijn ontvoerd hadden. Groot, sterk, gevaarlijk en overal piercings en tatoeages. Dean had gewoon zijn eigen leger meegenomen.

De oude deur van de kerk ging open en Brianna stond in de deuropening. Ze zag er net als Dean nog precies hetzelfde uit. Spierwit lang haar, rood gelakte nagels die bij haar rode lippenstift pasten en hoge hakken. Gelukkig had ze dit keer wel iets meer kleding aan.

'Dat duurde lang,' klaagde ze.

Dean negeerde haar en liep naar binnen. Ik twijfelde even. Nu kon ik nog teruggaan. Hoelang zou ik erover doen als ik naar huis zou rennen? Een half uur? Dat was veel te lang. En ik kon ook helemaal geen half uur rennen. Ik had geen keus. Ik moest wel naar binnen.

'Kom op,' zei Brianna ongeduldig. 'We hebben niet de hele dag de tijd.'

Ik raapte mezelf bij elkaar en liep naar binnen. De deur viel meteen achter me dicht. Dean was al doorgelopen en stond nu ergens verderop.

Brianna liep langs me heen en liep door naar voren. Ik kon niets anders dan haar volgen.

De kerk was oud en zo te zien nooit meer gebruikt in de laatste paar jaren. Over de banken aan de zijkant lagen witte doeken. Het was stoffig en heel erg koud.

Ik liep een stukje naar voren en bleef toen in het midden van de kerk staan. Dit was de perfecte plaats. Hier kon ik me zo snel mogelijk omdraaien en wegrennen als dat nodig zou zijn.

En toen opeens merkte ik dat Dean en Brianna niet de enige mensen waren in de ruimte. Helemaal op de voorste bank zaten twee mensen aan elkaar vastgebonden. Toen ik beter keek herkende ik Rachel en Liam. Ze hadden zwarte tape over hun mond geplakt. Geschokt keek ik ze aan. Waarom had Dean ze hiernaartoe gehaald? Zij hadden hier niets mee te maken!

'Wat doen zij hier,' zei ik boos. Ik keek naar Rachel. Ze keek paniekerig terug. De laatste keer dat ik haar had gesproken had ze een gebroken hart gehad. Nu zat ze hier vastgebonden. Door mij...

Mijn blik verschoof naar Liam. De blik in zijn ogen was vol verwarring, maar minder angstig dan bij Rachel.

'Laat ze gaan. Ze hebben hier helemaal niks mee te maken!' Wat was hij van plan met ze? Waarom zij?

Dean draaide zich om met een geamuseerde uitdrukking op zijn gezicht. 'Je hebt je vrienden dus al ontdekt?'

'Maak ze los. Ze hebben hier niets mee te maken,' herhaalde ik woedend.

'Ik dacht dat zij je konden helpen om een beslissing te maken,' zei Dean onschuldig.

'Wat voor beslissing,' vroeg ik argwanend.

'Je vriendjes. De Greens,' zei hij. 'Jij gaat ze voor mijn bespioneren. Je vertelt mij alles. Elke klein detail wil ik weten.'

Ik keek hem geschokt en woedend tegelijkertijd aan. 'Waarom zou ik dat doen?'

Dean lachte. 'Ik had al zo'n vermoeden dat je dat ging zeggen.' Hij draaide zich om en pakte een groot mes. Met het mes in zijn hand liep hij naar Rachel en Liam toe. Hij sneed de touwen waarmee ze aan elkaar vastgebonden zaten door. Ze zaten nu nog steeds met hun armen achter hun rug vast. Hij trok Rachel omhoog en duwde het mes tegen haar keel. 'Weet je wat er gebeurt als jij weigert?'

Nee, maar ik kon het zo wel raden.

'Je blijft van mijn vrienden af. Ze hebben hier niets mee te maken,' dreigde ik.

'Ik ben niet bang voor je. Jij zou eigenlijk degene moeten zijn die bang is,' zei Dean. Hij dacht even na over zijn woorden en knikte toen. 'Ja, als ik jou was zou ik heel bang zijn.'

Ik kon de rilling die over mijn rug liep niet negeren. Ik was ook bang. Heel erg bang.

'Laat haar los. Nu meteen. Zij heeft hier niets mee te maken.'

'Weet je wat er gebeurt met je lieve ouders als jij weigert? En die andere vriendjes van je? Hoe heten ze ook alweer? Nicole? Austin? Jessica? Stephan?'

Hoe wist hij dat? Had hij me soms bespioneert?

'Als jij weigert zorg ik ervoor dat ze allemaal naast je vader belanden. En dat wil je niet, toch?'

Ik wist niet wat ik moest doen. Ik kon Luke en zijn familie niet verraden. Ik kon ze niet voor Dean bespioneren. Maar als ik weigerde... Daar wilde ik niet eens aan denken. Mijn ouders, mijn vrienden. Dean zou ze vermoorden en ik wist zeker dat dit geen loze dreigementen waren. Hij zou het echt doen. Net als hij bij mijn vader had gedaan.

'Oké, ik doe het,' zei ik zacht. Ik wilde zijn gezicht niet zien dus ik keek naar mijn voeten. 'Ik bespioneer ze, maar blijf van mijn vrienden en familie af.'

Dean liet Rachel los en ze viel hard met haar hoofd op de grond.

'Ik wist wel dat je een slim meisje was,' zei hij tevreden. 'Joseph maak ze los.' Hij gebaarde naar Liam en Rachel.

Opeens verscheen er achter Dean een jongen. Ik keek even geschokt, maar toen bedacht ik dat hij vast onzichtbaar kon worden. Hij was ook een halfmens. Zijn ogen waren net zo groen als de mijne.

Joseph liep naar Liam toe en sneed de touwen los. Hij deed hetzelfde bij Rachel. Ze stond meteen op en ging achter me staan. Ze trok de tape van haar mond. 'Wat is er aan de hand, Susan,' vroeg ze angstig. Ik negeerde haar en keek naar Liam.

Hij had de tape weggehaald en zag eruit alsof hij Dean ging aanvallen. Net toen hij wilde uithalen greep Joseph hem vast en duwde hem met zijn gezicht tegen de vloer. 'Ik dacht het niet,' mompelde hij.

'Laat hem los. Hij doet niks,' zei Dean. Joseph sprong meteen op en ging weer achter Dean staan. Hij verdween onmiddellijk. Ik vroeg me af hoeveel mensen er in deze ruimte waren die ik niet kon zien. Vast heel erg veel.

'We gaan,' zei Dean tegen niemand in het bijzonder en hij liep naar de deur. Brianna volgde hem. Liam bleef op de grond liggen en staarde ze na.

Bij de deur draaide Dean zich om. 'We houden contact,' zei hij. 'En als je hier met iemand over praat...' Hij was stil. 'Je weet dan wat er gebeurt.' De deur viel achter hem dicht.

Ik kon niet normaal meer denken en zakte in elkaar op de koude grond. Wat was er nou net gebeurd? Had hij mijn vrienden net echt gegijzeld en bedreigd? Was hij me nou aan het chanteren?

'Wat was dat,' vroeg Liam. Ik schudde mijn hoofd. Ik wist het niet. Ik wist niet hoe ik dit moest uitleggen.

'Is die man net echt zomaar verdwenen,' vroeg Rachel. 'Dat kan toch helemaal niet.' Haar stem schoot omhoog door de paniek.

Het kwam in me op dat ik misschien antwoorden moest geven. Ik was de enige die wist wat er aan de hand was. En ik moest zorgen dat ze hun mond hielden waar Luke bij was. Ze moesten dit zo snel mogelijk vergeten.

'Susan?' haalde Liam me uit mijn gedachten. 'Wie was die man? Wat is er aan de hand?' Hij was rechtop gaan zitten en zat nu naast me. Op zijn gezicht was alleen verwarring en een beetje woede te lezen.

'Ik...' Ik keek hem aan en toen naar Rachel. 'Hij was...'

'Moet ik de politie bellen,' vroeg Rachel zenuwachtig. 'Komt hij nog terug?' Ze keek om zich heen om er zeker van te zijn dat we alleen waren. Nou, dat waren we niet. Ik wist het zeker. Vanaf nu zou ik nooit meer alleen zijn. Dean zou me dag en nacht in de gaten houden. Ik moest vanaf nu precies doen wat hij wilde. Hij had me in zijn macht en ik kon er niks aandoen.

Wat vinden jullie van de nieuwe cover? Tell me! :)