Green Eyes (oude versie)

Hoofdstuk 27

Hoofdstuk 27

Ik hoorde dat Luke achter me kwam staan. Hij sloeg zijn arm om mijn middel. 'Ze lijkt op jou,' was het enige wat hij zei.

Ik knikte en leunde tegen hem aan. 'Ze is mijn moeder.'

Luke zei niets en we keken samen naar de foto. Ik vroeg me af waarom Mike een foto van mij en mijn moeder in zijn gang had hangen. Dat paste helemaal niet bij het beeld dat ik van hem had.

Ik had altijd gedacht dat Mike geen gevoelens had. Ik had hem altijd gezien als een gevoelloos mens. Nee, halfmens. Een gevoelloos halfmens.

Ik staarde naar de foto en vroeg me af of mijn moeder ook een halfmens was geweest. Op de foto waren haar ogen bruin, maar het zou ook kunnen dat ze gekleurde lenzen droeg. Ieder halfmens droeg gekleurde lenzen, ook Luke en ik haatte dat. Ik vond groene ogen veel beter bij hem passen. Heel soms als we samen waren deed hij zijn lenzen uit. Maar dat gebeurde haast nooit.

Ik wilde net mijn mond open doen om aan Luke te vragen of mijn moeder ook een halfmens was toen hij zei: 'Hoe is ze overleden?'

Ik deed mijn mond weer dicht en ademde langzaam uit. Hij bedoelde natuurlijk mijn moeder. Ik zuchtte. Ik wilde er eigenlijk niet over praten. Dat deed pijn. Mijn ouders waren nu allebei dood.

Ik draaide me naar hem om en sloeg mijn armen om hem heen. 'Het was een auto-ongeluk. Ik was pas drie maanden oud en...' Ik hield op met praten. Ik kon er niet over praten. Ik wilde niet gaan huilen en als ik alle details van mijn moeders dood aan hem zou vertellen zou ik zeker gaan huilen. 'Kunnen we het hier misschien een andere keer over hebben? Het is erg... pijnlijk om er over te praten,' zei ik zacht.

Luke wreef over mijn rug. 'Sorry, ik had het niet moeten vragen.'

'Het maakt niet uit.' Ik maakte me los uit onze omhelzing. Ik veegde onopgemerkt de ontsnapte traan uit mijn ooghoek weg. 'Laten we maar naar binnen gaan,' zei ik en ik wees naar de enige deur in de gang.

Luke knikte en keek me even bezorgd aan. Ik toverde een glimlach op mijn gezicht, maar hij voelde nep.

Voordat hij nog iets kon zeggen deed ik de deur open. Ik stapte de kamer in en ik hoorde Luke achter me aankomen.

Het appartement van Mike was rommelig. En dat was nog zwak uitgedrukt. Ik wist niet hoe het hier was geweest voordat mijn ouders hier waren begonnen met opruimen, maar ik kon me niet voorstellen dat het er toen netter uitzag.

'Daar zijn jullie eindelijk,' zei mijn moeder. Ze stond in het kleine keukentje aan de linkerkant van de kamer de afwas te doen. Naast haar stond een hele berg met vieze borden.

Ze pakte een handdoek een maakte haar handen droog. 'Jullie kunnen wel beginnen in de werkkamer. Gewoon alle spullen in de dozen stoppen die daar al staan.'

Even was ik verrast. Had Mike een werkkamer? Wat voor werk deed hij daar dan?

'Wat gaan jullie doen met zijn spullen,' vroeg Luke.

'Verkopen,' zei mijn vader die in de woonkamer zat. We draaiden ons om om hem te kunnen zien. Hij zat op een oude leren bank en om hem heen lagen bergen met cd's. De bank zag eruit alsof hij elk moment kon instorten. Zo oud was hij.

Mijn vader pakte een stapeltje cd's op en gooide het in de doos die naast hem stond. 'Als er tenminste mensen zijn die dit willen kopen. Het is echt allemaal troep.'

Ik glimlachte. Mijn vader hield van klassieke muziek. Ik wist zeker dat Mike daar nooit naar had geluisterd.

'Neem anders deze doos ook mee,' zei mijn moeder en ze gaf me een doos. Het was een grote verhuisdoos. 'Dan stoppen jullie daar de niet-bruikbare dingen in.'