Green Eyes (oude versie)

Hoofdstuk 47

Hoofdstuk 47

Ik liep door het hoofdkwartier van mijn grootste vijand met niets meer dan een pistool. Ik was moe, had dringend behoefte aan iets te eten en was nog nooit zo bang geweest.

Verder ging alles goed.

Danny was weer helemaal zichzelf geworden. Alsof hij er naar uitkeek om Dean te vermoorden. Hij liep voor Luke en mij uit en kloonde zichzelf de hele tijd. Soms liepen er opeens vijf Danny's door de gangen en dan opeens nog maar één.

Luke leek zich ook beter te voelen. En ik deed alsof ik het niet merkte, maar ik voelde heus wel dat hij zijn genezende gave gebruikte zodat ik me beter ging voelen. Ik wilde hem vertellen dat hij dat niet moest doen, hij moest zijn energie voor zichzelf bewaren, maar ik durfde niets te zeggen. Ik was nog steeds bang dat er elk moment een bewaker om de hoek zou komen lopen en dat we dan dood zouden gaan.

Echt dood.

Dus zei ik niets en liep ik stug door. De gang was eindeloos. Onze voetstappen weergalmden in de lege ruimte om ons heen en gaf me een heel vervelend gevoel. Iedereen kon horen dat we eraan kwamen.

Na een hele tijd bleef Danny opeens staan. Luke en ik bleven ook staan en wisselden een blik. Wat was er aan de hand?

'Deze is het,' zei Danny zacht. Hij gebaarde naar een donkerblauwe deur. Hij leek op alle andere deuren in de gang. Hij was precies hetzelfde. Zou Dean achter deze deur zitten?

'Hij moet hierbinnen zijn,' mompelde Danny.

'Oké.' Luke wreef met zijn hand over zijn voorhoofd. 'Hebben we nog een plan?'

'Nee,' zei Danny. 'We improviseren wel gewoon.' Hij staarde naar het pistool dat hij vasthield en toen had hij er opeens drie vast. Hij gaf Luke en mij er beide één. 'Ze zijn niet echt, maar misschien hebben jullie er iets aan. Blijf maar gewoon bij mij in de buurt.'

Toen hoorde we opeens stemmen. Heel dichtbij.

We verstijfden alle drie en wachtten af totdat we ontdekt zouden worden. Het kon niet meer lang duren. We gingen dood. En nu echt.

Luke duwde me beschermend achter zich en Danny richtte het pistool op de deur. Ik twijfelde er niet aan dat hij degene die achter de deur stond meteen neer zou schieten. Ik hoopte maar dat hij eerder zou zijn dan die ander.

De deur ging open en we stonden oog in oog met Joseph.

Om te zeggen dat ik geschokt was, was misschien een beetje een understatement.

Joseph stond daar.

Joseph.

Joseph!

Hij stond daar. Terwijl Iris en Brian net met hem naar een ziekenhuis waren gegaan. Hoe kon dat? Hoe was dat in hemelsnaam mogelijk?

'Wat...?' begon Luke, maar verder kwam hij niet, want Danny had al een stap naar voren gedaan en Joseph bij zijn keel gegrepen. 'Wat doe jij hier,' zei hij woedend. 'Ik wist dat je zonet niet echt was.' Hij duwde hem hard met zijn hoofd tegen de muur. 'Zeg op. Waar is Dean? Nou?'

Joseph keek angstig naar mij. Heel even maar. Ik had hem nog nooit zo gezien. Zo... zo verloren. Wat had Dean in hemelsnaam met hem gedaan?

'Waar is hij?' schreeuwde Danny. 'Zeg op.'

Ik wilde tegen Danny zeggen dat Joseph niet kon spreken, omdat hij hem te stevig vasthield, maar dit was daar misschien niet het goede moment voor.

'Ik vraag het je nog een keer. Waar. Is. Hij?' Danny sprak de woorden zo dreigend uit dat ik het gevoel had dat hij zo meteen echt iemand heel erg veel pijn ging doen. Heel veel pijn.