Green Eyes (oude versie)

Hoofdstuk 41

Hoofdstuk 41

'Jullie gaan niet mee! Geen sprake van. Jullie blijven gewoon hier.'

'Waarom?' Luke was gaan staan en keek zijn moeder woedend aan. 'Dat slaat helemaal nergens op! Ik kan echt veel beter schieten dan Adam. Waarom laten we hem niet thuis?'

'He!' protesteerde Adam. 'Laat mij hierbuiten, oké?'

'Het is waar,' zei Luke terwijl hij naar Adam keek. 'Dat weet jij ook wel.'

Adam haalde zijn schouders op en liep naar het raam. Hij had ook geen zin meer in deze discussie.

Een uur geleden hadden Luke en ik iedereen verteld over mijn "droom" over Dean. En sinds toen was deze discussie al aan de gang. Nadine en George vonden dat Luke, Iris, Jade en ik hier in het hotel moesten blijven. En natuurlijk waren we het er niet mee eens. Alleen Jade leek het wel goed te vinden. Dat snapte ik wel. Ik zou degene die mij jarenlang had ontvoerd ook niet nog een keer willen zien.

'Ik wil het niet hebben!' zei Nadine. Ze keek gestrest naar haar man. 'Zeg jij er eens iets van!'

George was stil en keek ons allemaal een voor een bedachtzaam aan. Ik had het gevoel dat zijn blik veel langer bij mij bleef hangen.

Toen schraapte hij zijn keel. 'Niemand gaat. Ik ga alleen.'

Voor een paar seconden was iedereen stil. We waren allemaal te geschokt om er iets over te zeggen. Toen begon iedereen opeens door elkaar heen te praten.

'Ben je gek? Wij gaan met je mee!'

'Dat is echt een zelfmoord actie.'

'Wij kunnen je helpen.'

'Ik ga mee. Ook als je dat niet goed vind!'

'Wacht,' hij stak zijn hand op. 'Ik wil graag zeggen waarom.'

Iedereen werd langzaam stil en keek hem aan. Luke ging weer naast me zitten. Zijn gezicht stond gestrest en boos tegelijkertijd.

'Vanaf het allereerste begin was het Dean tegen mij. Het was mijn fout om jullie hier allemaal bij te betrekken. Dat had ik nooit mogen doen. Als ik alleen ga kan ik misschien met hem praten. Misschien kan ik het oplossen zonder geweld.' George haalde diep adem. 'Hij wil alleen mij. Niet jullie. Ik wil jullie niet in gevaar brengen. Niet nog een keer.'

'Pap,' Josh keek zijn vader serieus aan, 'we zijn toch een familie? We doen dit samen. Dat heb je ons altijd gezegd en dat gaan we nu ook doen. We doen het samen en dan komt het allemaal goed.'

George zuchtte. 'Jullie zijn mijn kinderen. Ik ga jullie niet in gevaar brengen. Dat heb ik al veel te vaak gedaan en dat ga ik niet nog eens doen.'

'We zijn misschien wel je kinderen, maar ik ben 28. We zijn bijna allemaal volwassen, pap.' Luke mompelde iets wat verdacht veel leek op een paar scheldwoorden. Josh negeerde hem. 'We kunnen helpen. We hoeven niet meteen te gaan, we kunnen nog trainen. We hebben vast nog wel wat tijd.'

'Ik ben het met Josh eens,' zei Kate. 'We weten allemaal dat het niet goed gaat als je alleen gaat. Daar hoef ik mijn gave niet eens voor te gebruiken. Dean zal je vermoorden voordat je ook maar iets kan zeggen.'

'Ik kan mijn ouders vragen te komen,' zei Danny opeens. Iedereen keek hem aan. 'Misschien kunnen ze ons helpen. Dan zijn we met meer. Hoeveel mensen kan Dean nou aan zijn kant hebben staan? Vast niet heel veel.'

'Dat hoeft echt niet,' begon George. Matt onderbrak hem.

'Ik vind het een goed idee. Dan zijn met 14 mensen. Als we hem dan niet aankunnen, weet ik het ook niet meer.'