Félice

Félice |Hoofdstuk Zesentwintig|

POV Kirian

Het afscheid met Félicia was moeilijk. Heel de avond heeft mijn wolf gehuild. Nu nog altijd hoor. Het liefst had ik haar meegenomen, maar om zoveel redenen ging het niet.
Één, ze zou geconfronteerd worden met het feit dat we wolven waren en dat spaarde ik haar liever.
Twee, ze had haar examens, ze kon moeilijk nu weg gaan.
Drie, ik zou niet kunnen beloven dat ik mijn wolf in bedwang kon houden. Het matings proces zou op het einde van de twee weken sowieso plaats gevonden hebben. Ook al besef ik goed dat als ik haar terug ga zien, mijn wolf niet meer te stoppen gaat zijn.
Het feit dat Félicia geen wolf had, of zelfs nog niet eens van het bestaan afwist maakte het nog moeilijker. Hoe moest ik haar in godsnaam uitleggen dat zulke wezens bestonden? Dat het niet enkel Twilight en Teen Wolf was? we bestonden degelijk echt!

Een zucht van frustratie rolde er over mijn lippen. Misschien moest ik niet zoveel nadenken en het gewoon laten gebeuren.

"Ja dat moet je inderdaad"

Ik keek op en zag Max voor me staan, maar al snel keek ik weer naar de tafel.

"Je dacht zo hard na dat.." maar hij maakte zijn zin niet eens af. In plaats daarvan kreeg ik een schouderklopje. "Kom je vader wacht op je"

Ik haalde mijn schouders op. "Heeft dit wel zin? Ik weet wel wat ze van me denken!" ik keek hem bedroeft aan. " De toekomstige Alfa zonde mate. En wat als ze er achter komen dat die mate ook nog eens een mens is"

Max zuchtte diep. "Stop met piekeren! Het feit dat ze geen wolf heeft is nog niet eens zeker. En in het verleden is al bewezen dat een alfa zonder mate kan regeren. En als die mate een mens is ook"

Ik schudde snel mijn hoofd. "Ze is 18, ze moet het dan al lang gemerkt hebben. En verleden verleden, het gaat nu om het heden."

"Stop nu! En dat is een toekomstige beta beval" grapte hij. "Rug recht en Verman je zelf. Als je nog niet eens komt opdagen op een vergadering, wat denk je dan wel niet dat ze van je gaan denken?"
Max had gelijk, ik moest gewoon gaan. En laten zien dat ze me niet klein kregen.

---

De vergadering was bezig. Vol bewondering keek ik mijn vader aan. Hij kende zoveel gezag. Ooit zou ik dat moeten dragen. Maar ik ben maar de alfa zonder mate. Nu toch nog.
Het zou geen makkelijke taak zijn. Mijn vader was de alfa van de sterkste roedel in de buurt en die taak zou ik moeten overnemen. Maar als je in de plaats van Alfa Romeo zat, dan moest je al bepaalde offers over hebben voor je roedel, zoals bijvoorbeeld een deel van zijn grond afstaan. Dit moet zo een zware beslissing voor hem zijn geweest.

"Goed, dan laten we het hierbij", mijn vader sloot zijn map met papieren. En keek mij afwachtend aan.
Ik knikte naar de andere alfa's en verliet samen met mijn vader de vergaderzaal.

Buiten stond Max en zijn vader, de huidige beta, te wachten.

"En?" even saai als anders mompelde ik. Hij keek mij grijnzend aan. "Ik weet wel dat je het niet meent"
Ik keek hem glimlachend aan. "Waarom vraag je het dan nog?" hij trok zijn schouders op.
"Uit nieuwsgierigheid"

---

"Hoe lukt het?"

"Ik ben zo moe! En ik mis je!"

Ik grinnikte te zacht. "Nog 5 daagjes en ik ben thuis" zei ik terwijl ik naar de witte hotelmuur keek.

Félicia zuchtte bijna onhoorbaar.

"Welk examen heb je morgen?"

"Geschiedenis"

"Valt toch goed mee"

"Ja, het gaat het. Er zijn ergere dingen om te leren."

"Moet je nog veel?"

"2 hoofdstukken en het zit er op."

"Ooh dat lukt met gemak"

"Ik wil je gewoon kunnen knuffelen" zei ze zielig.

Ze moest eens weten hoe graag ik vaar zou willen vast pakken. Haar aanraken. Haar omhelzen, haar kussen. Gewoon bij haar zijn.

"Ik jou ook schat!"

Félicia giegelde van aan de andere kant van de telefoon.

"Wat?"

"Je noemde me schat" zei ze blij, "zo heb je mij nog nooit genoemd."

Ik grinnikte zacht.

"Als je liever hebt dat..."

"Nee,nee.." onderbrak ze me snel, "Schat is perfect" zei ze nog half giegelend.

"Vind je het erg als ik je verder laat leren?"

"Hmm.." ik hoorde al een teleurstelling in haar stem. "Ik mis je echt! En nu moet ik je stel ook weer gaan missen?"

"Als je slim was kon je ons gesprek opnemen, kon je het herbeluisteren" grapte ik.
"Morgen ga ik je proberen te bellen na je examen. Hoe laat heb je gedaan?"

" 12 uur"

"Perfect, dan bel ik je! Nog veel succes Félicia" zeibik lief.

"Dankje"

Even was er een stilte tot dat ze terug begon te spreken.

"Kirian?"

"Ja?"

"Ik hou van je"

"Ik hou van je"

---

Hoi, weer een nieuw stukje. Veel lees plezier.

De griep heeft mij te pakken en lig al bijna 4 dagen in bed. Ik hoop dat jullie het virus niet te pakken krijgen!

Vergeet zeker niet te stemmen en te reageren ;)

❤Paradise