Félice

Félice |Hoofdstuk Tweeëndertig |

Omdat mijn verhaal vandaag op #1 staat, (inderdaad #1) is er weer een nieuw hoofdstuk. Om jullie te bedanken voor alles 😚

***

POV Félicia

Ik verliet Kirian zijn kamer en keek dan wat onhandig rond. Waar moest ik naar toe?

Ik besloot om maar gewoon de trap af te lopen. En dan in de hoop ergens zijn ouders te vinden.

"Kirian!" riep ik toen ik de keuken een gedaante zag. Ik versnelde mijn pas en de jongen die ik aan zag voor Kirian draaide zich om.

"Je bent Félicia zeker" zei hij op een vriendelijke toon en glimlachte kort.

"Ja.. Hoe weet je dat?" zei ik even onzeker en bekeek hem. Zijn gezicht kwam me bekend voor. Maar ik kon het me niet herinneren.

"Ik rook het"

Ik trok een raar gezicht. Rook hij het? Stonk ik?

"Sorry ik bedoelde.." begon hij en maakte een kleine cirkel beweging met zijn vinger op de hoogte van zijn nek.

Ik trok mijn wenkbrauw op. Wat bedoelde hij?

Hij schudde zijn hoofd. "Laat maar"
"Ik ben trouwens Max" zei hij en kwam naar me toe en stak zijn hand uit.

Ik glimlachte vriendelijk en schudde zijn hand. "Ben jij familie van Kirian of..?" vroeg ik terwijl ik zijn hand los liet. Zijn broer kon het niet zijn want dat had Kirian niet. Dan misschien een neef? Of gewoon een goede vriend?

"Zo kan je het wel zeggen ja. Ik zie hem als mijn broer" zei hij.

Ik knikte even kort. Verder vragen zou ik maar beter niet doen, wie weet gaat hij mij nu veel te nieuwsgierig vinden ofzo.

"Weet je toevallig waar Kirian is? Ik denk dat ik in slaap ben gevallen, maar toen ik wakker werd was hij weg" zei ik een beetje verlegen.

Max knikte en dacht even na. "Hij is buiten" zei hij dan zeker. Alsof Kirian hem net een bericht had gestuurd om te zeggen waar hij was.

Ik knikte even. "Dan zal ik hem buiten gaan zoeken" zei ik dan en stapte even kort achter uit om terug naar de voordeur te lopen.

"Pak de achterdeur dat is korter" zei hij en wees de deur die iets verder van ons stond.

"Dankje" zei ik dan en wandelde naar de deur toe. Net op het moment dat ik de deur wou openen hield hij me tegen.

"Nee, stop wacht!" zei hij, hij hield mijn hand vast zodat de deur zeker niet kon openen.

Ik keek verward aan.
"Ja..?" vroeg ik.

"Wacht hier maar. Kirian komt zo" zei hij dan en legde zijn hand op mijn onderrug en duwde me naar de woonkamer waar hij me op de bank drukte. Zelf zette hij zich tegen over mij.

Ik fruste wat aan mijn hand. "Waarom mag ik niet naar buiten?" vroeg ik nieuwsgierig.
Verbergde ze iets voor mij?

"Euhm" zei hij twijfelend alsof hij ondervraagd werd door de politie. Maar zijn houding bleef cool en kalmpjes.

"Hij heeft le net een berichtje gestuurd dat hij kwam" zei hij terwijl hij zijn gsm toonde.

Ik knikte eens. "Ahzo"

Ik liet mijn rug rusten tegen de rugleuning van de bank en sloot even mijn ogen.
Een zucht rolde er over mijn lippen. "Mag ik echt even niet gaan" vroeg ik nog steeds met mijn ogen gesloten.

"Geduld is toch ook niet jou beste eigenschap"

Ik opende mijn ogen en daar stond Kirian. In een wit shirt met een jeans, met zijn warrig haar en zijn sexy glimlach. Vlinders begonnen te fladderen in mijn onderbuik.

"Hey" zei ik dan en zette le recht.

Kirian keek even naar mij en wende dan zijn blik naar Max. Het leek even alsof ze een gesprek aan het voeren waren enkel met hun ogen.

"Félicia, het was leuk om kennis te maken. Ik zie je nog wel eens he" zei hij een een glimlach, stak zijn hand even op, als teken van afscheid en verliet de kamer.

Ik keek hem even aan en in die tijd zette Kirian zich naast me neer.

"Hey" zei ik en keek hem glimlachend aan. " ben ik toen straks in slaapgevallen?" vroeg ik terwijl ik zacht op mijn lip beet.

Kirian keek me serieus aan. Zoiets ja. Zei hij zonder emotie.

"Sorry" zei ik met een schuld gevoel en staarde even voor me uit. "Maakt niet uit Prinses" zei hij en nam me in een omhelzing, waarna een klein kusje op mijn voorhoofd drukte.

"Toen ik wakker werd" begon ik en drukte me recht. " zag ik dat ik een vreemde plek in mijn nek had" zei ik en deed mijn haren uit mijn nek.

"Zie je?" vroeg ik en keek hem aan. "Maar ik weet niet waar hij vandaan komt."

Kirian fronste zijn wenkbrauwen," welke plek?" vroeg hij en keek me vragend aan.

Ik keek hel ongelovig aan. "Meen je dag nu? Zie je hel niet?"

"Ik zie niks" zei hij.

Ik keek even rond en zag een spiegel tegen de muur hangen. Ik wandelde er naar toe en bekeek mijn nek. En inderdaad, hij had gelijk. Er was niets meer te bespeuren.

"Hu? Hoe kan dat nu?"

---

Hoi lievertjes!

Weer een hoofdstuk speciaal voor jullie! Hopelijk vonden jullie het leuk!

Vergeet zeker niet te stemmen en te reageren. Ik hou van jullie en nog eens bedankt voor alles!

❤Paradise