Félice

Félice |Hoofdstuk Achtenveertig| [2]

POV Félicia

Met een grote glimlach op mijn gezicht reed ik terug naar huis. Het was eindelijk gebeurt en belangrijkste ik was van de heat af. Geen slapeloze nachten meer. Eindelijk! Kirian had verteld als het matingsproces voltooid was, we elkaar beter zouden aanvoelen. Maar hoe verder ik me van hem verwijderde, hoe minder ik merkte. Ik zou weten hoe hij zich voelde, waar hij was in wat voor situatie hij zich bevond. Maar dat was niet in mijn geval. Als ik bij hem was voelde ik me goed, beschermd. Maar dat kwam door de beet maar een keer dat ik verder weg van hem was verdween dat. Misschien ondervond Kirian dit alles wel, en ik niet, gewoon puur omdat ik geen wolf had.

Thuis aan gekomen stond Lizy mij al op te wachten. Wanneer de auto een keer tot stilstand kwam sprong ze er in. "Goedemorgen beautyqueen" zei ze vrolijk.

"Lizy, ik moet weel nog naar wc" zei ik en kek haar even aan terwijl ik de motor van de auto afzette. Ze draaide met haar ogen en een zucht rolde er over haar lippen. "Snel dan he" zei ze en leunde met haar arm tegen de deur en liet haar hoofd er op rusten. "Ik ben z terug" zei ik en stapte de auto uit.

---

"Weet je al wat je volgend jaar gat doen?" vroeg Lizy toen we het eethuisje verlieten. Teleurgesteld schudde ik mijn hoofd. "Ik heb ergens het gevoel dat Kirian liever niet heeft dat ik ga studeren" Ergens vond ik het egoïstisch. Ik zou moeten denken aan het belang van zijn roedel. Ik het geen enige band met hun maar toch zou ik mijn dromen moeten weggooien. Lizy dacht even en keek me dan aan. "Ik begrijp het wel ergens. Kirian is niets anders gewoon dan het horen hoe belangrijk de roedel wel niet is. De roedel is alles. vergeet niet dat hij ook nog eens de alfa is, wat een grote verantwoordelijkheid met zich meebrengt."

"Weet ik, maar vergeet niet dat Kirian ook is gaan studeren" begon ik. Of dat dacht ik toch ergens, dat was toch de grootste reden dat ze terug gekomen waren naar hier, of zijn ze nooit weg geweest?

"Misschien moet je het daar nog eens te goei over hebben met hem" zei ze terwijl ze me aan keek met een glimlach.

"Misschien heb je wel gelijk ja" Mijn blik veranderde even toen ik Luke voor bij zag komen, zijn 'nieuwe' vriendin liep er niet bij, misschien was het wel al gedaan. Wat me niets verbaasde.

"Niet zo kijken, " zei Lizy terwijl ze me duwtje gaf. "hij is verleden tijd, denk maar aan je wolfje" zei ze met een knipoog. Ik begon lichtjes te grinniken. Ze had gelijk, wat kon Luke me nog schelen? Al de pijn die hij mij had gegeven. Maar ze zeggen toch je eerste liefde vergeet je nooit?

"Och Félice, kom" zei Lizy wat me uit mijn gedachte haalde en me mee trok de winkel in. Wat eigenlijk goed uitkwam, ik had nieuwe jurken nodig.

Ik had verschillende jurkjes en rokjes gevonden. dat zat altijd goed en zeker nu met zo'n mooi weer. Na een kwartier had ik al vijf jurkjes en twee rokjes en ik ging ik opzoek naar Lizy. Toen ik haar zag had ze ook al verschillende dingen vast.

"Ben je klaar om te passen?" vroeg ik met een glimlach. "Ja, ik ben klaar"

Met onze handen vol kleren liepen we naar de pashokjes. Ik begon me om te kleden en deed als eerste een zalmroos jurkje aan. Ik stapte het kleedhokje uit en bekeek mezelf fier aan in de spiegel. Toen de deur bij Lizy open ging, begon ik spontaan te lachen. Eerst keek Lizy me niets begrijpend aan, maar dan had ze door waarom. Beiden hadden we het zelfde jurkje aan.

"Ik vind hem jou mooier staan" zei Lizy.

"Vind je?" vroeg ik ergens onzeker. Lizy en ik hadden nooit de zelfde kleren, dan zouden we ergens onze eigenheid verliezen.

"Ja, honderd procent zeker" zei ze met een glimlach. "En ik wed dat Kirian hetzelfde gaat vinden" Een glimlach sierde mijn lippen. "Dankje" zei ik dan en ging terug het pashokje binnen en begon mijn ander jurkje aan te doen.

"Lizy is een schatje"

Ik draaide me verward om. Zei er nu iemand iets? Ik schudde mijn hoofd en de gedachte weg en trok het witte jurkje over mijn lichaam. Maar voordat ik het fatsoenlijk over mijn hoofd had gekregen werd ik tegen e muur van het pashokje geduwd.

"Félicia alles oke?" hoorde ik Lizy van de andere kant van het hokje vragen. Ik opende mijn ogen en zag dat ik alleen was, waarschijnlijk was ik gewoon mijn evenwicht verloren. "ja heb me enkel gestoten" riep ik terug naar haar.

"verberg het niet"

"Wat moet ik niet verbergen Lizy," vroeg ik een beetje verward terwijl ik het hokje uit kwam?

"Ik zei niets" zei ze terwijl ze het jurkje bekeek. "Maar het staat je weer beeldig, je figuur wordt echt mooi geaccentueerd" Ik bekeek mezelf in de spiegel. Ze had gelijk. Volgens mij vond ik dit jurkje zelfs mooier dan het zalmroze.

"Welke vind je mooier deze of de vorige?"

"Deze dan, maar ik zou ze gewoon alle twee pakken. Trouwens je moet nog zoveel passen" zei ze met een glimlach. "Beslis dan maar wat je gaat pakken als alles gepast is" Ik grinnikte even en keek naar het blousje wat Lizy aan had. "Sorry", begon ik,"Die kleur staat je niet"

Ze begon te knikken, "Nee he veel te fel he?"

"ja"

Ze haalde haar schouders op, "Ik heb nog genoeg om te passen" zei ze met een glimlach en ging terug naar binnen waarna ik het zelfde deed.

"Waar is Kirian? Ik wil naar Kirian?"

De stem in mijn hoofd wou maar niet weg gaan. Ik kreeg er hoofdpijn van. Mijn lichaam voelde vreemd alsof er een tweede persoon in mij zat en die vrij wou komen. Zou het door het matingsproces zijn? dat ik nu pas de link met Kirian kreeg?

"Félice?" ik draaide zachtjes mijn hoofd en keek naar Lizy die mijn paskamer binnenkwam. "je bent hier al tien minuten en je reageert niet als ik iets vraag, gaat alles goed?"

Verward en verstijfd keek ik haar aan. Meende ze dat nu, ik was stond hier pas een minuut ofzo.

"Félice," zei Lizy plots in paniek, maar toch hoorde je er een lichtje blijdschap in. "Je ogen"

"wat is er mee?" vroeg ik nog altijd niets begrijpend.

"Ze veranderen steeds van kleur!"

Hu?!

Ik liep langs Lizy het pashokje uit en ging voor de spiegel staan die voor de pashokjes bevonden. Mijn ogen werden groot, ze gingen steeds van bruin naar groen.

Hoe kon dit?

---

Hoiii 😚

Zo spannend haha, vind ik zelf toch :p Hadden jullie dit ook verwacht dat er dit ging gebeuren? Laat et mij weten in een reactie en ook natuurlijk wat jullie er van vonden of wat jullie hopen dat er nog in dit verhaal gaat gebeuren :) Vergeet ook natuurlijk niet te stemmen!

❤Paradise

PS. Vergeet ook zeker niet mijn andere verhalen te lezen.