Félice

Félice |Hoofdstuk Tweeënveertig|

Lees ook zeker de mededeling onderaan het hoofdstuk!

---

POV Félicia

"Ben je klaar?"

Ik schudde snel mijn hoofd terwijl ik luid "Ja" naar de overkant van de open vlakte riep.

Ik haalde eens diep adem en zag Lizy twijfelend naar me kijken. Een kleine glimlach verscheen rond haar lippen. Het was muisstil. Enkel hoorde je soms eens het gefluit van een vogel, maar die stilte werd ingeruild voor het gekraak van botten. Een gigantisch beest kwam te voorschijn op de eerdere plek waar Lizy net nog stond.

"Wow!" was het enige wat ik kon zeggen.

Ik kon niet ontkennen dat ik het best speciaal vond om mijn zus te zien veranderen in een wolf. na dat ik het geheim van mijn ouders en Lizy te weten ben gekomen lijkt alles op zijn plaats te vallen. Vooral waarom ik Kirian heb leren kennen.

Met kleine passen verplaatste ik me naar haar toe, terwijl zij stil op haar plaats bleef staan. Toen ik Lizy vertelde dat ik haar geheim wist, vloog ze om mijn nek. Ze was zo blij dat ze het niet meer geheim moest houden voor mij. Eerste wat ze wou doen was 'haar wolven' gedaante aan mij laten zien. Toen kon ik merken dat dit een dubbel gevoel met zich meebracht. Ik kon ergens zien dat ze bang was, dat ik haar niet meer ging accepteren of haar anders zou gaan zien. Maar ze bleef mijn zus wat er ook zou gebeuren.

Ik stond nu voor Lizy. Haar vacht was licht bruin en was kleiner dan Kirian in zijn wolven gedaante. Dit kwam misschien omdat Lizy nog maar 15 was en Kirian toch al 23. Of omdat Kirian de zoon van de alfa was en daardoor ook veel sterker.

"Je bent prachtig" zei ik met een glimlach en ging met mijn hand door haar vacht. Ik zag Lizy haar ogen fonkelen van geluk en blijdschap. Het deed me iets om haar gelukkig te zien. Of haar wolf gelukkig te zien... Het zou natuurlijk een hele aanpassing zijn. Mijn vriendje is een wolf. Mijn vader is een wolf en mijn zus nu ook? Alleen mama en ik waren nog 'normaal'. In hoe verre je normaal kon interpreteren.

Een luid gegrom verstoorde de stilte op de open vlakte en ik schrok er van. Was er nog een wolf. Lizy merkte dat ik schrok en ging ter bescherming voor me staan. Wie weet wat het een wolf die ons ging aan vallen of een ander wezen waar ik ook nog niets afwist. Hoewel ik wel wist dat ik veilig was met mijn zus bij mij, wilde ik niet dat ze me beschermde. Wie weet geraakte ze gewond ofzo.

Ik probeerde van achter Lizy te kijken wat er uit het bos kwam. Het enige wat ik zag was een bijna zwarte vacht. Als de vacht kleur j stond bepaalde dan was dit zeker een alfa net als Kirian. dat betekende dat het ook zoveel keer sterker was dan Lizy.

Langzaam ging Lizy opzij. Wat doet ze nu? Ik was helemaal verstijfd, maar toen ik de wolf een keer fatsoenlijk bekeek en mij probeerde te ontspannen had ik het door. Het was Kirian. Een glimlach verscheen rond mijn lippen. Ik keek van Kirian naar Lizy en zag duidelijk te verschillen. Lizy was sowieso zonder twijfel een stuk kleiner dan Kirian en hetzelfde gold voor hun vachtkleur?. Lizy met haar aaibare lichtbruine vacht en dan had je Kirian met de donkerbruine, bijna zwarte vacht. Als je hem in het donker zou tegenkomen, zou je weg lopen en gillen van de angst. Hij zag er best angstaanjagend uit.

---

"En, ben je niet bang voor je zus?" vroeg Kirian lachend terwijl hij een arm om mijn schouder heen legde. Ik draaide mijn hoofd richting Lizy, die me lachend aan keek.

"Nooit, het blijft mijn kleine zus, die altijd braaf naar mij moet luisteren" zei ik met een lachende toon. "En hoe kan ik ook bang zijn voor zo een schattig wolfje" Lizy begon met haar ogen te draaien.