Félice

Félice |Hoofdstuk Vijfenvijftig|

POV Félicia

Langzaam werd ik wakker in de armen van Kirian. Meteen verschijnt er een glimlach rond mijn lippen. Kon ik nog meer geluk met hel hebben? Stilletjes aan begin ik mij wat dichter tegen hem aan te drukken en druk een zacht kusje op zijn wang.

Gisteren was zo perfect. Eerst dat ontbijtje, daarna die wandeling. Een grijns verscheen op mijn gezicht bij de gedachte.
Waarna we de dag hadden afgesloten met een filmpje en misschien nog meer.

Met mijn vingers loop ik over kirians borstkas. Hij was zo perfect. Om hem zo te zien slapen was gewoon te schattig voor woorden.
Maar het maakte hem wel blijkbaar wakker. Vermoeid probeerde hij zijn ogen te openen en keek mij aan met kleine slaperige oogjes.

"Hmm" was het enige wat uit zijn mond kwam, waarna hij mij nog wat dichter tegen hem aan drukte.

Ik giegelde alleen maar wat en drukte dan een zacht kusje op mijn lippen. "Goedemorgen schat" zei ik en probeerde hem aan te kijken. Wat moeilijk was.
"Waarom ben je zo vroeg wakker?" vroeg hij met de meeste lage sexy stem ooit.

"Het is al 9 uur, zo vroeg is dat niet hoor" vermelde ik hem.
"En trouwens misschien wil ik wel iets anders doen dan enkel maar slapen" zei ik zo verleidelijk mogelijk en maakte mij los uit zijn greep en begon allemaal kusjes in zijn nek te drukken.
Aan Kirian zijn ademhaling kon ik duidelijk merken dat hij hier van genoot. En het duurde ook niet lang voordat hij zijn lippen op de mijne drukte.
Hij duwde mij op mijn rug zodat hij over mij hing terwijl hij steunde op zijn handen. In zijn ogen was alles van alles af te lezen, genot, liefde.. Maar vooral genot.
Ook zijn ogen begonnen van kleur te veranderen en ik wist dat zijn wolf in de buurt was. Hoewel ik de mijne al een tijdje niet meer had horen praten, voelde ik dat ze ook aanwezig was en dat moest hij ook merken.

"Je bent zo mooi" zei hij waarna hij meteen zijn lippen op de mijne drukte. Zijn handen gleden over mijn hele lichaam heen, en het enige wat ik nog wou was hem. Op elke mogelijke manier. Ik wou hel gewoon, ik moest hel gewoon hebben. Kirian begon kusjes in mijn nek te drukken en mijn ogen sloten van intens moment.
Plots stopte Kirian en begon lichtjes te mompelen.

Ik opende mijn ogen en keek hem aan. Hij was lastig. Had ik iets fouts gedaan?

"Is er iets?" vroeg ik toen hij op de rand van het bed ging zitten.

"Max riep me net, ik moet naar de vergadering" zei hij lastig en begon zich aan te kleden.

Natuurlijk dat gedoe dat ze met elkaar kunnen praten via hun gedachte. Dat leek me zo zalig, maar jammer genoeg is het nog niet voor mij weg gelegd.

In nog een 2 minuten had Kirian een deftig hemd aan en een deftige beige broek. Damn wat zag hij er goed uit! En hij was helemaal van mij.

"Ik zie je straks he? Als je iets nodig hebt mijn moeder loopt hier wel altijd ergens rond"
Hij glimlachte klein en drukte nog een zachte kus op mijn lippen.

"Ik hou van je prinses"
Zei hij nog en liep zijn kamer uit.
Met een zucht liet ik me achter over vallen. Wat als dit altijd zo ging zijn? Wat als hij een keer alfa gaat zijn en hij nooit meer tijd voor mij gaat hebben? Zal ik hem dan uiteindelijk nog wel zien?

---
Hoi wolfjes,
Weer een nieuw stukje, wel niet zo lang maar ik wou jullie toch nog altijd een hoofdstukje geven 😊
Wat vonden jullie er van?

Vergeet zeker niet te reageren en te stemmen.

❤Paradise