Félice

Félice | Hoofdstuk Achtenvijftig |

POV Kirian

Na een vergadering van twee uur, kon ik eindelijk rusten. Twee uur viel best mee, normaal deed mijn vader er gemiddeld langer over. Daar keek ik zo niet naar uit, al die vergaderingen. Meestal bestond het gewoon uit een hoop gezever en discussies tussen verschillende alfa's. Samen met Max loop ik als laatste de zaal uit.

"En ben jij er klaar voor Beta?" zei ik met een knipoog naar hem. Van het moment dat mijn vader afstand deed, deed zijn vader dat ook. Hij haalde zijn schouders op, "Heb ik dan een andere keus?" zei hij met een kleine glimlach. "Maar wij worden een geweldig team" zei hij en legde even kort zijn arm op mijn schouder. 

Ik keek hem aan en stopte even. "Natuurlijk dat broer", zelf hadden we beiden echte biologische broer, maar zo voelde we wel voor elkaar aan. En dat vond ik geweldig!

"En wat ga je nu nog doen?" vroeg hij aan mij. Maar voor dat ik iets kon zeggen, " Ik zie het al je bent haar aan het zoeken" zei hij met een grijns. 

Meteen verscheen er een glimlach rond mijn lippen. Ik kon het niet ontkennen. Nooit had ik gedacht dat ik zoveel om iemand zou geven, of zoveel tijd met iemand doorbrengen. Ik dacht dat mensen overdreven, maar nu dat ik mijn mate gevonden heb, snap ik het maar al te goed. Pas wanneer ik bij haar was, was ik terug compleet.

"Dat die vent maar van haar afblijft" zei ik plots pist. 

"Ja, wat was dat tijdens die vergadering!?"

"Die man is echt niet goed wijs" 

"Maar komt goed, van het moment iemand maar een vinger naar onze Luna uitsteekt, staan we allemaal klaar" zei hij en gaf me een elleboog stoot.

Een zucht rolde over mijn lippen, Félicia ging hier veilig zijn en ging geaccepteerd worden. Nu meer dan eer voor, zeker nu dat ze haar wolf heeft, maar gewoon het gedacht dat Alfa Romeo zo met haar bezig was... Het was nog altijd zijn schuld dat ze achter haar aan zaten een week of 2 geleden.

"Ik ga nog even die papieren weg brengen en dan ga ik haar eens zoeken he, kun jij voor mij nog even gaan nakijken of iedereen op de training is geweest vandaag?" vroeg ik nog aan Max.

"Ja komt in orde, ik zie je he" zei hij, gaf me nog een klopje en vertrok dan.

---

Max was Félicia tegen gekomen op weg nar het trainingsveld. Ze was in het parkje/speeltuintje.  Dus besloot ik er ook naar toe te gaan. Daar aangekomen smolt mijn hart gewoon. Ik wou altijd al een groot gezin, wat best normaal was bij ons. En zeker omdat ik niemand had, wou ik zeker voor zorgen dat ik meerde kinderen had. En als ik haar daar zo zag..

Ze zat op de grond, in de zandbak met nog wat andere kindjes. "Ik denk toch dat Lisa gaat winnen jongens" zei ze terwijl ze snel nog wat zand in een emmer deed.

"Denk je dat? Kijk hoe hoog mijn toren dan al is Félicia" zei snel een van de andere kinderen. 

"Ja inderdaad jij komt ook al goed in de buurt Tom" zei ze en draaide haar emmer om en meteen stortte alles weer om. Ik zag de teleurstelling in haar ogen, maar meteen schoot ze in de lach.Ik denk dat ik nog vaak moet komen oefenen"

"Ik denk dat ze het geweldig gaat doen Kirian" zei een van de moeders toen ik bij hun kwam staan. Er verscheen een grote glimlach op mijn gezicht, ik was trots, trots dat ik haar beginnenkort kon gaan voorstellen als hun Luna. Hoewel sommige het al wisten, mijn moeder kan zulke dingen ook nooit stilhouden.

"Ja, ze is echt geweldig met de kinderen" voegde meteen iemand anders toe. 

"En je kan echt gemakkelijk met haar praten" zei dan weer een ander.

Mijn glimlach werd steeds groter. "Ik denk dat ik het inderdaad goed getroffen heb met haar" zei ik terwijl mijn ogen alleen nog oog voor haar hadden.

Als het aan mij lag zou ik zo snel mogelijk aan kinderen willen beginnen, maar ik weet dat zei daar nog lang iet voor klaar zou zijn. 

Plots keek ze op en zwaaide naar mij. "Kirian wacht op mij, ik zie jullie snel en kunnen jullie mij eens leren hoe ik nu een echt zandkasteel kan bouwen" ze zwaaide nog even naar de kindjes en kwam dan naar me toe gewandeld terwijl ze nog het zand van haar broek afklopte. 

"Hey" zei ze lief en drukte een klein kusje op mijn lippen., "Ik dacht ik kan maar beter wat mensen leren kennen ipv heel de dag binnen te zitten" zei ze terwijl ze in mijn ogen naar toestemming zocht.

Een glimlach verscheen op mijn gezicht, "tuurlijk is dat goed" zei ik enthousiast.

---

Stem, reageer of volg 😜

❤Paradise