Mila's life

4. Verdriet en troost

Mila werd rustig wakker. Zelfs haar wekker ging pas over een halfuur! Maar ja, ze had dan ook heerlijk geslapen en zalig gedroomd. Over Jonas. Alleen al bij het horen van zijn naam kreeg ze spontaan al een glimlach op haar gezicht. Nog even lag ze in haar bed na te genieten van haar heerlijke droom, maar al snel besloot ze om op te staan. Ze moest vandaag tenslotte wel weer naar het DAM! En ze zou haar vrienden weer terug zien! Mila snapte niet waarom ze zo zenuwachtig geweest was. Het DAM was gewoon superleuk en ze had er al snel nieuwe vrienden gemaakt. Het was helemaal anders dan vroeger. Op haar vorige school werd ze ongelofelijk hard gepest. Iedereen staarde haar aan als ze het schoolplein opstapte, of ze lachten haar uit als ze in de klas een antwoord fout had. En dat alles door haar vader. Haar stomme vader, aan wie ze nog nooit ook maar iets gehad heeft. Ze haatte hem. Ze haatte hem omdat hij haar in de steek gelaten had, omdat hij het foute pad was ingeslagen, omdat hij alleen maar bezig was met zijn band en nooit met haar, omdat... Ze kon nog zo veel andere redenen bedenken! Toen haar moeder er nog was, was alles beter. Toen waren ze nog een hecht gezin met z'n drie. Mila kon altijd terecht bij haar. Maar toen ze stierf veranderde haar vader helemaal. Hij was alleen maar bezig met die stomme band van hem en had nooit aandacht voor haar. Die band was allesbehalve een succes, waardoor ze geen geld meer hadden. En dan ging haar vader stelen. Eerst heel weinig, maar steeds meer. 

Al snel stroomden er tranen over Mila's wangen. Ze wou dat alles weer zoals vroeger werd. Toen haar moeder nog leefde en haar vader nog op het rechte pad zat. Mila besloot om al naar het DAM te vertrekken, het was toch al bijna tijd. En haar vrienden waren daar, en ze kon wel wat afleiding gebruiken, ook al zou ze niet laten merken dat ze gehuild had. Ze zou het weer verbergen achter de muur die ze rond zich gebouwd had. Zoals ze altijd deed. Het was best eenzaam, maar ze wou het risico niet lopen dat iemand haar nog eens zo hard zou kwetsen, net als haar vader. Ze wilde die pijn niet nog eens voelen. Al vlug kwam Mila aan op het DAM en zag ze haar vrienden praten aan de inging van de school. Ze vertraagde even, en keek nog snel in de spiegel van een geparkeerde auto of er zeker geen sporen van haar huilbui te zien waren. Ze wou niet dat haar vrienden dit wisten. Maar Jonas had Mila al gezien en hij kwam al haar richting uit. Het viel hem meteen op dat ze gehuild had. "Hé," vroeg Jonas ongerust, "Wat is er?" "Niets hoor!", antwoordde Mila vlug. Ze wou Jonas niet lastigvallen met haar verleden, maar het was alsof hij dwars door haar heen keek. "Komaan Mila! Ik zie ook wel dat je je niet goed in je vel voelt! Vertel me gewoon wat er aan de hand is! Je kan me echt vertrouwen! Ik ben er voor je!" Bij het horen van die woorden, brak Mila. Al haar ingehouden tranen en verdriet van de afgelopen jaren, het moest er allemaal uit. Jonas nam Mila meteen in zijn armen en liet haar rustig uithuilen. Maar daarna wou hij toch wel eens weten wat er aan de hand was, waarom ze zo van streek was. 

Met horten en stoten vertelde Mila het hele verhaal. Over haar moeder, haar vader, haar jeugd... Alles kwam er in een waterval van woorden en tranen uit. Wanneer ze alles aan hem verteld had, bleef Jonas haar een hele tijd vasthouden. Mila genoot van de omhelzing. Eindelijk was er iemand voor haar. Iemand bij wie ze terechtkon en die haar niet in de steek liet. Alleen al door dit besef kreeg ze opnieuw de tranen in haar ogen. Haar hoofd duizelde. Ze had hoofdpijn en voelde zich misselijk. Ook Jonas zag dit. "Zullen we anders aan mevrouw Vermeer vragen of je naar huis kan? Dan kan je wat rusten en daarna voel je je vast wel wat beter." Mila knikte. Ze had nu allesbehalve zin in saaie theorielessen, zelfs dansen interesseerde haar op dit moment niet. Jonas klopte op de deur van het kantoor van Vermeer. "Binnen!", klonk de zachte stem van Vermeer. Jonas stapte als eerste het kantoor binnen, maar Mila volgde al snel, ook al was het wel wat aarzelend. "Dag mevrouw, het is om te vragen of Mila eventueel naar huis zou kunnen gaan. Ze voelt zich niet zo goed en ik denk dat het beter is als ze wat rust." Mila zag er op dit moment echt niet goed uit, vond mevrouw Vermeer. "Het is goed, je mag naar huis gaan. Maar wel goed rusten hé!" "Dank u, mevrouw", wist Mila nog net uit te brengen voor ze het lokaal uit stapte en op een bankje ging zitten, want ze voelde de duizeligheid weer opkomen. Jonas wilde haar achterna gaan, maar werd nog even tegengehouden door Vermeer. "Jonas?", vroeg Vermeer. Het leek wel of ze aarzelde. "Ja mevrouw?", antwoordde Jonas. Hij wist niet wat hij nu moest verwachten. "Zou jij misschien met Mila mee willen gaan naar haar huis? Dan is ze niet alleen." Jonas wist niet wat hij hoorde. Hij mocht met Mila mee?!? "Tuurlijk mevrouw", antwoordde hij snel, voor ze zich zou bedenken. Hij stapte haar kantoor uit en zocht Mila. Lang moest hij niet zoeken, ze zat buiten op een bankje.

Mila zag dat Jonas haar richting uitkwam. "Kom, we gaan.", zei hij. We? Hij had toch nog les! Jonas zag de niet-begrijpende blik op Mila haar gezicht en legde het snel aan haar uit:"Mevrouw Vermeer heeft me vrijaf gegeven voor de rest van de dag, zodat ik met jou zou kunnen meegaan. Zo ben je niet alleen. Als dat voor jou goed is tenminste." Mila wist niet wat ze hoorde. Jonas mocht met haar mee! Zo was ziek zijn bijna niet erg meer! "Ja hoor!", antwoordde ze snel en stond op. Ze voelde hoe Jonas ondersteunend een arm om haar heen sloeg. Mila voelde zich op slag wat beter. Jonas was echt wel superlief voor haar! Ze was zo blij dat ze eindelijk iemand had die er voor haar was. Ze werd er steeds zekerder van: ze was verliefd. Op Jonas. Met hem erbij vond ze het niet eens meer erg dat ze ziek was, ze kon alles om haar heen even vergeten. Bij hem voelde ze zich veilig.