Mila's life

14. het jurkje

Charlie en Mila liepen samen door de gezellige straatjes van Antwerpen. Ze waren al naar een paar winkeltjes geweest, maar Charlie had een prachtige look uitgedacht voor Mila, maar ze had nog niets gevonden dat aan haar eisen voldeed. Tot ze opeens een klein winkeltje zag, verscholen tussen de grote ketens. "Mila! Mila! Hier moeten we echt eens binnen!", ratelde ze. "Zie je dat kleedje? Dat gaat je echt prachtig staan!",ging ze verder. Mila keek wat bedenkelijk. Ze droeg nooit een jurkje. Ze voelde zich jet comfortabelst in haar versleten skaterkleren, te wijde broeken en oversized truien. Mila was bang om anderen ook maar iets van haar lichaam te laten zien. Hoe minder ze zien, hoe minder opmerkingen ze kunnen maken, dacht ze. Maar ja, als je met koppige bever, alias Charlie Timmermans, ging shoppen, had je niet veel te zeggen. Charlie sleurde haar zowat de winkel in. Ze plantte Mila op een stoel bij de paskamers, en struinde tussen de rekken naar de juiste maat. Het winkeltje was klein, maar ze hadden er supertoffe spullen. Naast kleren vond je er ook enkele schoenen en accesoires. Charlie hoefde niet lang te zoeken, in een paar minuten stond ze al weer bij Mila. Ze duwde het jurkje in haar handen en gaf haar een zetje richting het pashokje. Mila besloot om het toch maar eens aan te trekken. Het was toch maar een kleine moeite, en zo kon ze Charlie blijmaken.
Verbaasd bekeek Mila zichzelf in de spiegel. Ze zag er prachtig uit. Ze had gedacht dat ze er totaal niet mee ging staan, maar het jurkje zat als gegoten, alsof het speciaal voor haar gemaakt was. Het was van lichte, witte stof gemaakt, die langs de bovenkant aansloot, maar vanaf haar taille uitliep, zodat het leek alsof de stof om haar heen zweefde. Het was gewoon prachtig, er waren geen andere woorden voor te vinden. "Mila? Mag ik kijken?", klonk de aarzelende stem van Charlie vanaf de andere kant van het gordijn. "Ja hoor!", antwoordde Mila. Charlie kwam van achter het gordijn kijken en haar mond viel bijna meteen open van verbazing. Maar dan letterlijk. Mila moest lachen en duwde met twee vingers Charlie haar mond dicht. "Je ziet er prachtig uit Mila!", gilde Charlie voor de hele winkel. Iedereen keek haar verbaasd aan en ze kleurde knalrood. "Deze moet je echt meenemen!", vervolgde ze. "Ik zoek nog schoenen en accesoires." En voor Mila kon antwoordden was ze al weer verdwenen.
Mila draaide zich weer richting de spiegel. Hopelijk vind Jonas dit kleedje ook mooi, dacht ze. Ze was tot over haar oren verliefd op hem. Ze kreeg spontaan een gigantische glimlach op haar gezicht.
Charlie kwam al weer van achter het gordijn gestormd. "Ik heb supermooie oorbellen gevonden en twee paar mooie schoenen, dan kan je er nog tussen kiezen", riep ze enthousiast uit. Mila fronste haar wenkbrauwen. "Oké, dat was misschien wat te enthousiast", gaf ze toe waardoor Mila moest lachen. "Maar kijk nu wat ik gevonden heb", vervolgde Charlie en ze overhandigde Mila de oorbellen. Het waren eenvoudige pareltjes, in een glanzende witte kleur,maar daarom stonden ze net zo mooi. Tenslotte liet Charlie de twee paar schoenen zien die ze op haar veroveringstocht door de winkel gevonden had. Het eerste paar was een eenvoudig muiltje met hakken, en het had een matte gouden kleur. Het tweede paar waren eenvoudige espadrilles, in een witte kleur met gouden accenten. "Ik ga sowieso voot de espadrilles", zei Mila meteen. "Geen sprake van dat ik op die hakken ga rondlopen!" Mila snapte totaal niet hoe sommige vrouwen er de hele dag lang op konden rondlopen. Zij zelf sloeg onmiddelijk haar voeten om.
Mila schoof haar voeten in de schoenen. Het leken wel alsof ze speciaal voor haar gemaakt waren, als de glazen muiltjes van Assepoester. Mila had meteen beslist. Deze nam ze zeker. Ze trok snel haar normale kleren weer aan en ging samen met Charlie naar de kassa. Toen ze haar portefeuille wilde pakken, hield Charlie haar tegen. "Ik betaal", zei ze vastbesloten. Mila sputterde wat tegen, maar daar maakte Charlie al snel een eind aan. "Als je verjaardagscadeautje", zei ze. En zo gezegd, zo gedaan. Charlie betaalde en verliet daarna samen met Mila het gezellige winkeltje. Mila gaf Charlie een knuffel om haar nog eens te bedanken voor het fantastische verjaardagscadeautje. "Graag gedaan! Je moet er vanavond natuurlijk wel prachtig uitzien voor Jonas hé!", knipoogde ze. Mila bloosde. "Gaan we naar de speelgoedwinkel?", vroeg ze om van onderwerp te veranderen. Charlie knikte en samen vertrokken ze naar een stukje uit Mila's jeugd.