Başkent Chicago

♤32♤

"Bu çok tatlı Jongin.
Şu yanaklara bak.
Dudaklarını da büzmüş."

KyungSoo telefonunu alıp albümün açık sayfasındaki fotoğrafın resmini çekmeye çalıştı.

" Parlıyor. Buradaki kadar güzel çıkmıyor."

Jongin albümdeki fotoğrafı çıkarıp KyungSoo'ya uzattı.

" Senin olsun."

" Ama. Bundan sende başka var mı?"

" Başka yok."

" O zaman alamam."

" Ama senden de başka yok.
Senden başka da olmayacak.
O yüzden bu sende kalabilir."

KyungSoo utanarak uzatılan fotoğrafı aldı.
Fotoğraftaki küçük çocuğun yanaklarını okşadı.

" Kaç yaşındasın burada?"

" Üç yaşındayım."

" Daha büyük görünüyorsun."

" Annem sağolsun. İyi yedirirmiş."

KyungSoo'nun yüzünde oluşan buruk gülümseme ile Jongin kırdığı dalı farkına varınca kendini dövmek istedi.

" Onları hatırlıyor musun?"

" Hayır. Çocukluğumun o yıllarına dair hiçbir şey hatırlamıyorum.
Ama bu artık sorun değil.
Önceden de sorun değildi.
Hatırlamadıklarının acısını duymuyorsun.
Hatırlamadığım insanlar için nasıl üzülebilirim ki?
Üstelik şimdiki anne ve babam,  gerçek bir anne babanın verebileceği her türlü ilgi ve sevgiyi hatta imkanları verdiler."

" Onlara minnettarım.
Seni sağlıklı bir şekilde bugünlere getirdikleri için. Yoksa bana gelemezdin ve seni hiç bulamazdım."

" Ben de onlara minnettarım. "

" Fotoğrafları var mı? "

" Evet. Odamdan bilgisayarımı getirmeliyim."

" Ben de gelmek istiyorum. "

" Hemen gelirim."

" Olsun. Özlerim."

" İki dakika da mı?"

" Evet. Sensiz geçen bir dakikada bile seni özleyebilme yeteneğim var benim."

" Adam sen de. "

Jongin kolunu KyungSoo'nun omzuna atıp kendisine çekerek odasına yol aldılar.
Onları farkeden Nancy sarmaş dolaş oluşlarına gözlerini kapattı.

" Bu KyungSoo'da bu kadar harika olan ne?! "

KyungSoo bir süredir pek uğramadığı odasında bilgisayarını açtı.
Birlikte, Jongin'in yatağına oranla daha küçük olan yatağa oturdular.
KyungSoo harici diskini takıp Jongin'e biraz daha yaklaşarak bilgisayarın ekranını bir kaç derece geriye yasladı.
Klasörlerinin arasından ailesine ait klasörü buldu.
Jongin KyungSoo'nun bilgisayar kullanırkenki ciddiyetini fazlasıyla havalı bulmuştu.
Klasörleri açıp kapatırken  parmaklarının klavyede seri hareketleri o sevimli parmakları dahi şuan fazlasıyla çekici gösteriyordu.
Sağ elinin işaret ve baş parmağı arasında işkence gören alt dudağını kendisi almak istedi.
Şuan fotoğrafları bir kenara bırakıp için de ona dair yükselen arzularla zihnine ve bedenine işkence eden her türlü fanteziyi hayal olmaktan kurtarıp gerçekliğe salık vermek  istiyordu.