Benim.

Korkunç Kavrayış

İşe gitmek teknik olarak zevk aldığım bir şeydi.Özellikle bu olanlardan sonra, bana normal hayatımın berbat olmadığını hatırlatan tek şeydi.Ama bugün işe geldiğime pek mutlu değildim.Vücudum acıyordu ama katlanılabilir seviyedeydi.Canımı sıkan Jiyong'un bana o şekilde davranmasıydı ve bunu düşünmeye engel olamıyordum.Şu an önemli bir şey yapıyorlardı ve ne olduğunu bilmiyordum.Belki Jonghyun'u bulmuşlardı ve onu sorguluyorlardı.Seunghyun ne olduğunu bilmemizi istemiyordu.İç çekip bilgisayarıma dik dik baktım.Neyle uğraştığımı bilmiyordum bile.Öğle yemeği için Daesung'la yakınlardaki lokantaya gittiğimizde tekrar iç çektim.

''Senin canını sıkmıyor mu?'' sakince sordum.

''Ne demek istiyorsun?'' kafasını kaldırdı.

''Neden bizden bir şeyler saklıyorlar? Ne olduğunu bilmemekten nefret ediyorum.''

''Bu şekilde daha iyi.Bazı şeyleri görmesek daha iyi Seungri-ah.Bizi korumaya çalışıyorlar.''

''Ben çaresiz bir eş değilim.''

Daesung iç çekti. ''Karar ver.Önce çete işlerine dahil edilmekten hoşlanmadığını söylüyorsun ve şimdi de ne olduğunu bilmek istiyorsun.Ama gerçekten, bu konuda bana güven, bizi korumak istiyorlar.''

''Yine de olan biteni bilmemek seni rahatsız etmiyor mu? Belki tehlikedeler.'' Jiyong'un tekrar incinebileceğini düşünmeden edemiyordum.

Eve şişmiş bir yanakla gelmeden önce onun incinebileceği fikri aklımın ucundan geçmemişti.Ancak o zaman onun da herkes kadar savunmasız olduğunu farkettim.

''Seungri-ah, bana onun incinmesinden korktuğunu mu söylüyorsun? Jiyong hyung'u önemsemediğini sanmıştım.''

Önemsemiyordum.Önemsiyor muydum? Önemsememeliydim.Ama gerçek şuydu ki..Önemsiyordum.Yaralanmasını istemiyordum.Bunu düşünmek bile korkutucuydu.Neden birden bire önemsiyordum ki? Beni alıkoyduğundan bu yana ilk kez bu kadar nazik olduğu için mi? Evet, evet.Büyük ihtimalle bu yüzden.Şimdi bana bir insan gibi davranıyordu ve benim onu önemsememin nedeni de onun gibi düşünmem olmalıydı.Ama..O zaman dün gece neydi? Onun sayesinde insanların bana dokunmasıyla sorunum ortadan kalkmıştı.Onun sayesinde kabuslar durmuştu.Onun sayesinde sürekli Jonghyun'u düşünmüyordum.Bu yüzden onun için endişeleniyor olmalıydım çünkü bana korkunç şeyler yapsa da iyileşmeme yardım etmişti.Hayatımı kurtarmıştı.Dün gece hakkında beni korkutan şey tutku değildi.Ona güvendiğimi söylemiştim -ve gerçekten güvenmiştim.Beni koruyacağını biliyordum.O da bana güvenmişti.Odasına girmeme izin vermişti.Şimdi düşününce, beni zorladığı anları hatırlamak çok zordu çünkü artık çok yumuşaktı.O korkunç anıları unutmayacağıma dair kendime söz vermiştim ama onu tanımaya başladıkça otorite takıntısı olan incinmiş biri olduğuna inanmaya başlıyordum.Özellikle bunun yüzünden, son günlerde bana karşı olan davranışları inanılmazdı.Hazır değilken beni zorlamamıştı.Onun yerine bekleyip iyileşmeme yardım etmişti.Aniden kalbimde bir ağırlık hissettim.Beni beklemeyip başkasıyla birlikte olmuş olma düşüncesi canımı sıkıyordu.Bu hissin ne olduğunu biliyordum ama kabullenmek istemiyordum.Bu kıskançlık değildi.Olamazdı.Neden onu kıskanacaktım ki? Ben onun oyuncağı gibi bir şeyiydim, kiminle yatıp yatmayacağını söyleyemezdim.Ama Daesung ve Jenny onun benden hoşlandığını düşünüyordu, eğer gerçekten öyleyse başkasıyla birlikte olamazdı, değil mi? Ama...Aşka inanmadığını söylemişti.Belki de başkalarıyla yatmayı umursamıyordu.Benden hoşlandığından bile emin değildim.Benden hoşlanmasını istiyor muydum? Şimdi iyileştiğime göre, işler değişecek miydi? Beni yine sadece sex için mi kullanacaktı?

''Ondan hoşlanıyorsun.'' Daesung aniden söyledi. ''Yoksa yaralanmasını umursamazdın.''

''Ondan hoşlanmıyorum.'' gözlerimi kaçırdım.