Ο χειρότερος Εχθρός μου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5

Ο Όστιν μου έκανε ένα νεύμα όλο νόημα όταν μπήκα στην αίθουσα της Λογοτεχνίας.

Είχαμε πιάσει το πιο απόμερο, το πιο απόμακρο θρανίο της αίθουσας και έκτοτε απολαμβάνει να μας αποκαλεί τα διεστραμμένα παιδιά στο πίσω θρανίο.

Πάντοτε ακούγονταν πολλές ιστορίες για τους μαθητές της απομόνωσης. Συγκεκριμένα, θυμάμαι στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού που τα παιδιά τσακώνονταν γιατί κανένα από αυτά δεν ήθελε να καθίσει εκεί. Ήταν κάτι σαν το καταραμένο σημείο της αίθουσας.

Ο Όστιν, λοιπόν, θυμήθηκε αυτές τις... ευχάριστες αναμνήσεις των παιδικών του χρόνων όταν καβάτζωσε το συγκεκριμένο θρανίο, και μέχρι στιγμής η οικειότητα που έχουμε αναπτύξει είναι αρκετή, ώστε να μου χαρίζει εκείνες τις κάθε άλλο παρά χαριτωμένες γκριμάτσες κάθε φορά, που μόνο σχιζοφρενή δολοφόνο θα μπορούσαν να θυμίζουν.

Έριξα ένα πνιχτό χαμόγελο και άρχισα να κατευθύνομαι προς το μέρος του γεμάτη ενθουσιασμό. Αυτό κι αν είναι πρωτόγνωρο για μένα...

«Καλημέρα, δαίμονα του σκότους», είπε και έσκασε ένα πνιχτό γελάκι, μη μπορώντας να το συγκρατήσει.

«Δεν θα το βαρεθείς ποτέ αυτό το αστείο, ε;», είπα και ανακάτεψα τα μαύρα του μαλλιά με περισσότερη δύναμη απ' όση θα 'πρεπε να χρησιμοποιήσω πάνω σε κάποιον σαν αυτό. Ο Όστιν είναι ένα ψηλόλιγνο, καχεκτικό αγόρι, που σου δίνει την εντύπωση πως είναι φορέας γρίπης εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο.

«Μόνο αν έχεις σκοπό να με σκοτώσεις», απάντησε με μία δόση ενόχλησης τώρα για την υπερβολική δύναμη που χρησιμοποίησα, όμως δεν του έδωσα σημασία, απλά του χάρισα ένα θερμό χαμόγελο και του ανταπέδωσα την καλημέρα. Είναι υπερβολικά ευαίσθητος για να προσέχω συνεχώς τις κινήσεις μου...

«Πως είσαι σήμερα;» με ρώτησε προσπαθώντας να σπάσει τον πάγο. Με κοίταξε με τα στενά του μελί μάτια περιμένοντας αδιάφορα την απάντησή μου.

«Είχα ένα... δυσάρεστο συμβάν το πρωί», αποκρίθηκα κομπιάζοντας και άρχισα να παίζω αμήχανα με το χαμηλότερο κουμπάκι του πουκαμίσου μου.

«Μάλιστα», η έκφραση του Όστιν σκοτείνιασε, παρόλα αυτά δεν ρώτησε τίποτα περεταίρω. Είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους που σέβονται απόλυτα την προσωπική ζωή των άλλων και προκειμένου να μη γίνει αδιάκριτος, προτιμά να κρατάει την τυπικότητα σε σημείο υπερβολής. Ή θα μπορούσε, με άλλα λόγια, να μη του καίγεται καρφάκι.