Ο χειρότερος Εχθρός μου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 27

Σαμάνθα, γρύλισε ο Λίαμ για χιλιοστή φορά.

«Δεν πρόκειται να τον αφήσω να πεθάνει, Λίαμ!», ήταν η σειρά μου τώρα να φωνάξω και μάλιστα μεγαλόφωνα, χωρίς να το ορίζω.

Η οντότητα μέσα στο κεφάλι μου ήταν ταραγμένη. Από την στιγμή που έκανε την εμφάνισή του ο καταπτοημένος Φέλιξ και μετά την απόφασή μου να θυσιάσω το κορίτσι -προκειμένου να μείνω στο πλευρό του- δέχομαι αυτό τον έντονο ψυχολογικό πόλεμο εκ μέρους του. Είναι κάθετος με το να σπαταλήσω τον πολύτιμό μας χρόνο για χάρη ενός ανθρώπου.

Εκείνη είναι μία από εμάς, είπε ξανά, με το κορμί μου να μουδιάζει από οργή στα κύματα και τους παλμούς της φωνής του.

«Ειλικρινά σου μιλάω-», άρχισα να λέω, ενώ πετάχτηκα όρθια την ίδια στιγμή, «-θα παλέψω με νύχια και με δόντια προκειμένου να σε περιορίσω στη πιο βαθιά γωνία του εγκεφάλου μου! Θα το κάνω, αν δε σταματήσεις να λες όλες αυτές τις ασυναρτησίες», ολοκλήρωσα και σταύρωσα τα χέρια μου στο στήθος.

Στην αρχή δίστασε, όμως η απροθυμία του δεν κράτησε για πολύ. Δεν θέλεις να το κάνεις αυτό, ήταν η απάντηση που μου έδωσε.

«Κι όμως, θέλω! Γιατί το μοναδικό πράγμα που κάνεις είναι να με διατάζεις να εκτελώ πράγματα τα οποία δεν έχουν καμία λογική εξήγηση!», είπα και σώπασα, κάνοντας μία μεγάλη παύση. Κράτησα επιδεικτικά την ανάσα μου, όμως σύντομα συνέχισα: «Με έχει κουράσει αυτή η κατάσταση», είπα τελικά και αναστέναξα. «Κουράστηκα να βρίσκομαι εγκλωβισμένη στην άγνοια», είπα τελικά κλαψουρίζοντας έντονα, όμως καθάρισα το λαιμό μου και πάλεψα αμέσως να βρω την αυτοκυριαρχία μου.

Σαμ... Μουρμούρισε εκείνος, δεν τον άφησα παρόλα αυτά να σχηματίσει ούτε λέξη παραπάνω. 

Το ξέσπασμα επήλθε χωρίς να το ορίζω καθώς οργή φούντωσε μέσα μου, προκαλώντας ταραχή σε κάθε σημείο του κορμιού μου. «Δεν θέλω να ακούσω τίποτα!», είπα δυνατά, πολύ πιο δυνατά απ' ότι θα 'πρεπε... «Δεν μπαίνεις στον κόπο να μου εξηγήσεις ούτε ποιος είσαι, ούτε τί είσαι, ενώ είμαι σίγουρη ότι ξέρεις και μάλιστα πολλά περισσότερα απ' όσα νομίζω εγώ. Για κάποιο λόγο πιστεύω πως γνωρίζεις από πού έρχονται τα αναθεματισμένα αυτά όνειρα...», συνέχισα να λέω γεμάτη ένταση. 

»Γιατί, διάολε, δε μου λες πώς γίνεται να προβλέπω το μέλλον; Γιατί δε μου λες πώς είναι εφικτό να σκοτώνω ανθρώπους μονάχα με το μυαλό μου;». Τότε έκανα άλλη μία παύση για να αφουγκραστώ. «Ποια είναι αυτά τα πολύ συγκεκριμένα παιδιά και γιατί τα δολοφονούν;», πρόφερα γοερά, για να βυθιστώ τελικά ξανά στη σιωπή.