Ο χειρότερος Εχθρός μου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 28

Δάκρυα αυλάκωσαν τα αναψοκοκκινισμένα μου μάγουλα. Ήταν δάκρυα χαράς.

Η ανάσα μου εδώ και πολύ ώρα έχει κοπεί, καθώς κομμένη παρέμεινε και κατά τη διάρκεια των έντονων παρακλήσεών μου πάνω από το αναίσθητο τομάρι του Φέλιξ όλη αυτή την ώρα. Προσευχόμουν με σθένος προκειμένου να ξυπνήσει, να ανοίξει τα μάτια του και, πράγματι, λίγες ώρες αργότερα, οι προσευχές μου εισακούστηκαν.

«Δόξα τω Θεό που είσαι καλά!», αναφώνησα και σήκωσα τα χέρια, προκειμένου να κρατήσω με τις τρεμάμενες παλάμες μου τους έντονους λυγμούς που απειλούσαν να βγουν προς τα έξω με τη βία.

Τα γόνατά μου έτρεμαν όσο και τα χέρια μου, τη στιγμή εκείνη που έπεσα ξανά στο πάτωμα και σύρθηκα κοντά του. Γράπωσα, αδύναμα, ύφασμα από την κουβέρτα με την οποία τον είχα σκεπάσει. Αναζητούσα το δικό του χέρι και ηρέμησα μονάχα όταν εντόπισα και άγγιξα τον καρπό του πάνω από τα σκεπάσματα.

Αυτή τη πολύ συγκεκριμένη στιγμή, είναι ο μόνος που μπορεί πραγματικά να με βοηθήσει.

Έστρεψε με τρομερή δυσκολία την κλήση του κεφαλιού του προς εμένα, έδειξε να αναστατώνεται αρκετά, όμως δεν κατάφερε να ανακαθίσει, όπως κατάλαβα πως ήθελε να κάνει. Ήταν ακόμα αδύναμος ώστε να πραγματοποιήσει μία τέτοια ενέργεια, υπερβολικά αδύναμος... Ίσως περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε να είναι, καθώς η ίδια η σωτηρία μας κρέμεται σε μία λεπτή και φαγωμένη κλωστή.

Όλα είναι θέμα χρόνου, πολύτιμου χρόνου! Ήδη η ώρα έχει περάσει ανησυχητικά πολύ. Ίσως αυτή τη στιγμή οι άνθρωποι που με θέλουν νεκρή να βρίσκονται κοντά μας...

«Θεέ μου, είμαστε καταδικασμένοι!», είπα με τη φωνή μου να βουτά στο θρήνο και συνέχισα να κλαίω.

Τώρα πια τα δάκρυα της ανακούφισης είχαν αντικατασταθεί από εκείνα της παράφορης και ασυλλόγιστης ταραχής. Σύντομα κατάλαβα όμως πως όλα αυτά μονάχα σύγχυση προκαλούσαν στον Φέλιξ, γι' αυτό και πάλεψα σκληρά να καταλαγιάσω τον τρόμο και τη δειλία μου.

«Τί συμβαίνει;», κατάφερε να ψελλίσει με δυσκολία. Η φωνή του ήταν τραχιά και τόσο βραχνή, που μετα-βίας κατάφερα να κατανοήσω τα λόγια του.

«Ω, Φέλιξ, Φέλιξ!», αναφώνησα και τον κοίταξα βαθιά μέσα στα βαριά του μάτια. «Όπου κι αν βρεθώ, όπου κι αν σταθώ, σπέρνω την καταστροφή! Ίσως και να είναι καλύτερο για όλους σας να με πιάσουν, να βάλουν ένα τέλος σε όλο αυτό το μαρτύριο που οι πάντες περνούν εξαιτίας μου, όμως φοβάμαι, φοβάμαι πολύ... Δεν θέλω να πεθάνω, Φέλιξ!», άφησα τα λόγια του παράλογου μονολόγου μου να ξεχυθούν σα χείμαρρος από μέσα μου.