Ο χειρότερος Εχθρός μου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8

Όταν συνειδητοποίησα πως δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το που βρίσκονται τα γυναικεία αποδυτήρια, ήταν πια αργά...

Άρχισα να βλαστημώ για την ώρα και τη στιγμή που μας έβαλαν στο πρόγραμμα τη Γυμναστική ως πρώτο μάθημα. Δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος αυτός για να ξεκινάει ένα τμήμα τη μέρα του.

Πολύ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο όμως με εκνεύριζε η αφέλειά μου. Πίστευα πως είχα πια μάθει τα κατατόπια κι έτσι δεν κουβαλούσα το χάρτη, προτίμησα να τον βγάλω από το σακίδιό μου την πρώτη κιόλας βδομάδα, χωρίς να υπολογίζω πως ποτέ έως τώρα δε χρειάστηκε να βρεθώ στα αποδυτήρια και την αίθουσα γυμναστικής.

Έμεινα λοιπόν να τρέχω, πανικόβλητη τώρα, μέχρι τη στιγμή που εντόπισα γεμάτη ανακούφιση λίγα μόλις λεπτά αργότερα δύο από τις μαζορέτες της τάξης μου. Άρχισα να τις ακολουθώ διακριτικά, μέχρι που με οδήγησαν στα αποδυτήρια.

Μπήκα μέσα και, αφού προσπέρασα τη Σούζαν και την Μπριάννα χωρίς να δώσω βάση στο υποτιμητικό σχόλιο που προοριζόταν για μένα, κατευθύνθηκα προς το πρώτο άδειο ντουλαπάκι.

Όταν στάθηκα όμως μπροστά από το συγκεκριμένο ντουλάπι, διαπίστωσα πως δεν υπήρχε μέσα σε αυτό η αντίστοιχη φόρμα όπως θα έπρεπε να υπάρχει. Όλα είναι οργανωμένα ούτως ώστε να διαθέτουν στα αποδυτήρια τόσες καθαρές φόρμες όσος είναι και ο αριθμός των μαθητών ενός τμήματος.

Επομένως, στο συγκεκριμένο ντουλάπι έπρεπε να υπάρχει ενδυμασία και για μένα...

Την ίδια κιόλας στιγμή ένιωσα έντονα μυρμηγκιάσματα στην πλάτη και άκουσα το επόμενο κιόλας κλάσμα του δευτερολέπτου το εκνευριστικό χαχανητό των κοριτσιών.

Εκνευρισμένη στράφηκα προς τη μεριά τους. «Πού είναι η φόρμα μου;», αποκρίθηκα οργισμένη και ένευσα στο άδειο ντουλάπι, δεν δυσκολεύτηκα να καταλάβω ότι κρύβονταν εκείνες πίσω από αυτό.

Από τον τρόπο με τον οποίο το διασκέδαζαν, επιβεβαίωσαν τις υποψίες μου. Καμία λογική δεν μπορούσα να αντιπαραθέσω στο λόγο για τον οποίο απολάμβαναν τόσο πολύ το να μου κάνουν τη ζωή δύσκολη...

«Μάλλον ούτε το ίδιο το σχολείο δεν σε υπολογίζει στο σύνολο της τάξης, φρικιό», ψέλλισε η Άμπυ και άπλωσε ένα ξινό χαμόγελο στο -κρυμμένο από το μακιγιάζ- πρόσωπό της.

Έδεσα τα χέρια στο στήθος ειρωνικά και στένεψα τα μάτια. «Πόσο χρονών είστε και διασκεδάζεται με αυτές τις βλακείες;», αποκρίθηκα αποδοκιμαστικά, όμως αυτό προκάλεσε ακόμα ένα κύμα γέλωτος.