Ο χειρότερος Εχθρός μου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 25

«Ράιαν...», μουρμούρισα, μη μπορώντας να αρθρώσω άλλη λέξη.

Τα πάντα άρχισαν να στριφογυρίζουν με απίστευτη ταχύτητα μέσα στο κεφάλι μου, σκέψεις και δεδομένα και γεγονότα. 

Στο σκοτεινό του βλέμμα αντίκριζα μία άβυσσο, μία απέχθεια και μία απάθεια που ποτέ μου δεν είχα ξαναδει. Ήταν συναισθήματα τρομακτικά, εκδηλωμένα στην πιο έντονη και μέγιστη μορφή τους. Δεν ήξερα πώς θα μπορούσα να αντιδράσω, δεν ήξερα τί έπρεπε να του πω. Αν έπρεπε να απολογηθώ ή να αιτιολογήσω κάτι απ' όλα όσα με τρόμο έβλεπα...

Κι όμως, έπρεπε να το κάνω. 

Ο κόμπος που έσφιγγε παρόλα αυτά την καρδιά μου ήταν τόσο ισχυρός που πλέον δε μπορούσα να πάρω σωστές αναπνοές, γι' αυτό και δεν ήμουν σε θέση να μιλήσω. Η δύσπνοια ενέτεινε τον πονοκέφαλο ακόμα περισσότερο.

Εγώ φταίω για όλα...

Δεν πρόλαβα, τελικά, να πω τίποτε, ακόμα και όταν πήρα το θάρρος να το κάνω, καθώς το κουδούνι χτύπησε και μπήκαν στην αίθουσα σχεδόν αμέσως μαθητές από κάποιο μεγαλύτερο έτος.

Αμέσως τράβηξα την εφημερίδα κοντά μου, κρύβοντάς τη πανικόβλητη μέσα στο σακίδιο. Το τελευταίο πράγμα που ήθελα ήταν να με συνδέσουν κι όλοι οι υπόλοιποι με αυτό το απόκοσμο γεγονός, όπως κατάφερε με ευστροφία να κάνει ο Ράιαν, ο οποίος είχε την ευκαιρία να συναναστραφεί μαζί μου όσο συνέβαιναν όλα αυτά τα γεγονότα...

«Εσύ θα έρθεις μαζί μου, Σαμάνθα Πράις», τον άκουσα να λέει τη στιγμή εκείνη που με άρπαξε ξανά από το χέρι, ενώ άρχισε να με σέρνει ξωπίσω του για ακόμη μία φορά. Δεν μπορούσα να διαχειριστώ την συμπεριφορά του και αυτή τη τόσο επιθετική του διάθεση. Έκανε τα πάντα να μοιάζουν πολύ χειρότερα απ' ότι ήταν ήδη, η ψυχή μου σπάραζε με το να φέρεται με αυτό τον τρόπο!

Με τράβηξε έξω από την αίθουσα, καθώς το αδύναμο κορμί μου δεν ήταν ακόμα σε θέση να ανταποκριθεί, ή έστω, να ανταπεξέλθει σε κάποια πιθανή εξέγερση. Απλά έμεινα να τον ακολουθώ, αμίλητη και με τα μάτια ορθάνοιχτα και βουρκωμένα.

Κάτι τον έκανε όμως να επιβραδύνει και εν συνεχεία να κοκαλώσει το βηματισμό του. Τότε είναι που παρατήρησα τη χαμηλή οχλοβοή να τριβελίζει τα αυτιά μου.

Έριξα μία βεβιασμένη ματιά πέρα από το γεροδεμένο του κορμί, για να δω τους μαθητές να σπάνε από ενιαίο σύνολο και να παραμερίζουν τρομαγμένοι στην άκρη, καταλαμβάνοντας διαδοχικά τους δύο τοίχους του μεγάλου διαδρόμου. Όλοι κοίταζαν προς την αντίθετη από εμάς κατεύθυνση, έντρομοι και... τρομαγμένοι. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβαινε, μέχρι τη στιγμή εκείνη που μπήκαν στο οπτικό μου πεδίο τρεις μαυροντυμένοι άντρες.