Ο χειρότερος Εχθρός μου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6

Ένιωσα ότι το αίμα μου είχε παγώσει μέσα στις φλέβες. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει γρήγορα και πιο ακανόνιστα από ποτέ άλλοτε.

Δεν γύρισα να δω ποιος ήταν αυτός που μίλησε, γιατί ήξερα πως δεν μίλησε κανένας. Η καρδιά μου το ίδιο κιόλας κλάσμα του δευτερολέπτου άρχισε να μουδιάζει από την ταραχή και το έντονο αυτό χτυποκάρδι, ενώ δάκρυα πλημμύρισαν τα -μέχρι εκείνη τη στιγμή- ξερά μου μάτια. Τα σφράγισα γερά και έπιασα με το τρεμάμενο χέρι το θώρακά μου, πασχίζοντας να πάρω ανάσα.

Δεν μπορεί να συμβαίνει ξανά αυτό, όχι δεν γίνεται να συμβαίνει ξανά...

Νόμιζα πως το ξεπέρασα, έχει περάσει πια πολύς καιρός από την τελευταία φορά που άρχισαν να με τρελαίνουν αυτές οι φωνές.

Ή μάλλον όχι, όχι φωνές. Ήταν μία, πολύ συγκεκριμένη και χαρακτηριστική φωνή αυτή που έπαιζε με το συνειδητό μου και τρέλαινε το υποσυνείδητό μου.

Άρχισα να κάνω ασυναίσθητες μαλάξεις στο στέρνο μου προκειμένου να τραβήξω τον εαυτό μου μακριά από την επικείμενη κρίση πανικού.

Άκουσα στο βάθος τη Φάλστερ και τότε είναι που επιχείρησα να βλεφαρίσω για να την κοιτάξω βαθιά μέσα στα μάτια.

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο αυτό την έπιασε πραγματικά απροετοίμαστη, μάλιστα της έκοψε τη λαλιά τόσο βίαια που για μία στιγμή αναρωτήθηκα πόσο εκφραστικό μπορεί να ήταν το βλέμμα μου εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

Μέσα στο επόμενο κλάσμα του δευτερολέπτου χάνεται από τη σαστισμένη και άκρως ευαίσθητη έκφραση του προσώπου μου κάθε ίχνος συναισθήματος. Τα χείλη μου μισάνοιξαν και έφυγε σα χείμαρρος από μέσα μου η απάντηση: «Ουίλιαμ Σαίξπηρ», ψέλλισα τελικά με φωνή σταθερή -προς μεγάλη μου έκπληξη- και χωρίς να κομπιάσω καθόλου.

Κάθε μορφή κοροϊδίας έλαβε τέλος, ενώ παράλληλα η Μέρεντιθ έμεινε να με κοιτάζει με αυτή τη τόσο πληγωμένη ματιά, της είχα μόλις κλέψει την τρομερή ευκαιρία να αποδείξει σε όλους για ακόμη μία φορά το πόσο έξυπνη είναι. Το βλέμμα της Φάλστερ στην άλλη άκρη της αίθουσας αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα της όλης αυτής παρανοϊκής κατάστασης.

Πράγματι η απάντησή μου έπιασε εντελώς απροετοίμαστη τη καθηγήτρια... Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, δεν το περίμενε αυτό εκ μέρους μου.

Πήγε να μιλήσει, όμως η παρόρμηση ήταν τόσο ισχυρή για να την καταπνίξω που απλά διέκοψα τα επικείμενα λόγια της... «Το συγκεκριμένο χωρίο, μάλιστα, είναι το 66οΣονέτο. Τα Σονέτα είναι συνολικά 154 και αποτελούν τα τελευταία μη δραματικά έργα του Σαίξπηρ. Φημολογείται πως δημοσιεύθηκαν το 1609», ολοκλήρωσα με την ίδια απάθεια να χρωματίζει τη μουντή φωνή μου.