Ο χειρότερος Εχθρός μου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 22

Εκτυφλωτικό φως χάιδεψε τις κλειστές μου βλεφαρίδες.

Η ζεστασιά και η αγαλλίαση του ήλιου αγκάλιασε όλο μου το κορμί, προκαλώντας μου μία έντονη αίσθηση γαλήνης. Τα μάτια μου τρεμόπαιξαν κάτω από τη θαλπωρή των ηλιαχτίδων, ενώ την ίδια στιγμή ανακάθισα.

Είμαι στο δωμάτιό μου, συνειδητοποίησα μπερδεμένη όταν πια κατάφερα να κοιτάξω πέρα από τη θολή νεφέλη του ύπνου.

Βρισκόμουν πράγματι στην έπαυλη των Πράις. Γιατί όμως είμαι εδώ; Χωρίς να μπορώ να θυμηθώ, χωρίς να ξέρω το λόγο, κάτι μέσα μου βροντοφωνάζει πως αυτό είναι λάθος, πως δε θα έπρεπε να βρίσκομαι εδώ και πως η κατάληξή μου είναι ασύλληπτη, περίπλοκη. Παρόλα αυτά δεν ήμουν σε θέση τόσο σωματικά όσο και ψυχικά ώστε να ανακαλέσω στη μνήμη μου τις αναμνήσεις των τελευταίων αυτών ωρών.

Το μοναδικό πράγμα το οποίο μπορώ πράγματι να ξεθάψω μέσα από τις μπερδεμένες μου σκέψεις, είναι σκοτάδι και κρύο και στάχτη.

Στάχτη, ψιθύρισα αθόρυβα μέσα στο κεφάλι μου. Φωτιά

Φωνές όμως από κάπου μακριά, έξω από το δωμάτιο, τράβηξαν εξ ολοκλήρου την προσοχή μου από όλους τους συνειρμούς και τις σκέψεις προτού προλάβω να ξεκαθαρίσω τα πράγματα μεταξύ τους, προτού πλησιάσω την εικόνα εκείνης της φωτιάς που βρισκόταν στα βάθη του μυαλού μου.

Τινάχτηκα ελαφρώς για να συρθώ τελικά μακριά από το κρεβάτι μου και να κατεβάσω το χερούλι της πόρτας διστακτικά, με χέρια τρεμάμενα.

Βγαίνοντας στο μακρύ διάδρομο, έδεσα ανεπαίσθητα τα χέρια γύρω από τη μέση μου και άρχισα την ίδια στιγμή να σέρνω τα γυμνά μου πόδια πάνω στο παγωμένο πάτωμα ενώ έμεινα να ακολουθώ τα λόγια του Μπέντζαμιν, τα οποία ήταν λόγια τόσο ηχηρά, ώστε κατάφερναν να φτάσουν στα αυτιά μου με τρομερή ισχύ κι ας μας χώριζαν τόσα κιλά μπετό στους τοίχους καθώς εκείνος βρισκόταν στο ισόγειο...

Τί ήταν αυτό που τον είχε ταράξει τόσο;

Κατέβηκα προσεκτικά τις σκάλες μα παρέμεινα εκεί, κρυμμένη πίσω από τον τοίχο. Κατάλαβα ότι εκείνος περιφερόταν από το σαλόνι στην κουζίνα και από την κουζίνα στο γραφείο του κι εγώ δεν είχα σκοπό να φανερωθώ ακόμα...

«Θέρισα όλα τα μήκη και πλάτη της Αριζόνα. Οι άντρες μου την ψάχνουν ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο... Όχι, όχι Μάικλ, δεν καταλαβαίνεις... Δεν είναι πουθενά.! Έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης!»