Ο χειρότερος Εχθρός μου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 41

Δύο μέρες μετά...

Διέσχισα το σκοτεινό σοκάκι με βήμα αποφασιστικό, ακολουθώντας χωρίς δισταγμό τον υπόκωφο ήχο της μουσικής που πήγαζε πίσω από τους χοντρούς τοίχους εκείνου του κτηρίου.

Φτάνοντας στην άκρη του στενού μονοπατιού όμως κοντοστάθηκα, γεμάτη φόβο τώρα. Η καρδιά μου ήταν έτοιμη να εκραγεί στη θέα του μεγαλόσωμου πορτιέρη που δέσποζε μπροστά από τη μεγάλη, μεταλλική θύρα. Τα τατουάζ που κάλυπταν κάθε εκατοστό των γυμνών σημείων του σώματός του, σε συνδυασμό με το ξυρισμένο κεφάλι και το όπλο που ήταν φανερά τοποθετημένο στη ζώνη του, με έκαναν να οπισθοχωρήσω πανικόβλητη.

Πού είχα μπλέξει;

Η εικόνα από τις τελευταίες στιγμές του αγοριού που ξεψύχησε στα χέρια μου πίσω στο τσίρκο τρύπωσαν χωρίς έλεος στο φάσμα του συνειδητού, προκαλώντας ανατριχίλα σε κάθε μήκος και πλάτος του κορμιού μου. Αναρίγησα στη θύμηση του ανορθόδοξου και άκρως αφύσικου τρόπου με τον οποίο αποκόμισα όλες αυτές τις πληροφορίες, πληροφορίες που τελικά με οδήγησαν σε αυτό εδώ το πολύ συγκεκριμένο σοκάκι, απέναντι από το τρομακτικό αυτό κτήριο.

Ήταν αναμνήσεις δικές του που απορρόφησα χωρίς να καταλάβω το πώς και το γιατί, σχηματίζοντας έτσι το χάρτη που με έφερε ως εδώ.

Το μοναδικό που θυμάμαι, το μοναδικό πράγμα που ορκίζομαι πως πράγματι έγινε τη στιγμή εκείνη, ήταν να τον κρατώ απλώς στα χέρια μου, μέχρι που ξεψύχησε... Δεν άνοιξε το στόμα του να μου μιλήσει, δε μπορούσε να αρθρώσει τη παραμικρή λέξη, εγώ όμως είδα τις απαντήσεις που έψαχνα κυριολεκτικά μέσα σε αυτόν, από αυτόν τον ίδιο.

Όλα αυτά τα ανεξήγητα πράγματα που μου συμβαίνουν γίνονται με το πέρασμα του καιρού όλο και πιο παράξενα, όλο και πιο αλλόκοτα, αφύσικα, αγγίζοντας την ίδια τη τρέλα...

Τι θα μπορούσα να αντικρίσω, άραγε, εκεί μέσα; Αυτός ήταν ο λόγος που με έκανε να δειλιάζω. Γι' αυτό ήθελα να κάνω μεταβολή και να τρέξω όσο πιο μακριά γινόταν από όλα αυτά...

Δεν ήταν όμως τώρα η στιγμή για να υποχωρήσω και το ήξερα καλά αυτό. Είχα ήδη φτάσει στην πηγή, έπρεπε λοιπόν να το κάνω.

Κατέβασα τη χαμηλή φούστα που φορούσα και έφτιαξα με χέρια τρεμάμενα το κολλητό τοπάκι που αναδείκνυε το στήθος μου καθώς και τη ξανθιά περούκα η οποία φοβόμουν μήπως είχε φύγει από τη θέση της. Πήρα μία πολύ βαθιά ανάσα προκειμένου να γεμίσω τα πνευμόνια μου κουράγιο και εν συνεχεία πραγματοποίησα αυτό το μεγάλο, θαρραλέο βήμα, έχοντας ως φάρο την ελπίδα πως δε θα με αναγνωρίσει κανείς...