Τον ακολούθησα διστακτικά στους διαδρόμους, με τους ώμους μαζεμένους.
Μπόρεσα να χαλαρώσω το τσιτωμένο μου κορμί μονάχα τη στιγμή εκείνη που άνοιξε μία από τις πόρτες και μπήκαμε σε ένα δωμάτιο νεανικού τόνου, μεγάλων -ή μάλλον τεραστίων- διαστάσεων.
«Μην ανησυχείς», είπε με φωνή ανάλαφρη όταν επιτέλους έστρεψε τη προσοχή του προς εμένα. «Οι γονείς μου ευτυχώς λείπουν», ολοκλήρωσε ανέκφραστα τη στιγμή που έστρεψε εντελώς τη προσοχή του, μαζί με τη κλήση του σώματός του πάνω μου. «Πες μου αλήθεια...», συνέχισε επιτακτικά τώρα και σταύρωσε τα χέρια του στο στήθος, « ...τί στο καλό θα κάναμε αν ήταν εδώ ο πατέρας μου και η μάνα μου; Τί στο καλό θα κάναμε αν οι γονείς μου έβλεπαν μπροστά τους μία επικηρυγμένη και μία μεταλλαγμένη στο κατώφλι της εξώπορτάς τους;»
«Ποτέ δε θα το ρίσκαρε αυτό, φαντάζομαι... Γι' αυτό και με έστειλε σε σένα, ήξερε πως ήταν η ασφαλέστερη επιλογή που είχαμε», μουρμούρισα χωρίς δισταγμό, καθώς ήξερα πως αργά ή γρήγορα θα έπρεπε να μιλήσω σε κείνον για τον ανύπαρκτο φίλο μου.
«Ποιος;», έσπευσε να ρωτήσει με τα φρύδια του να σμίγουν ακαριαία από το ενδιαφέρον και την περιέργεια. «Ποιος το ήξερε; Ποιος είναι αυτός που σε έστειλε εδώ, σε μένα;»
«Εκείνος που σκότωσε όλους αυτούς τους ανθρώπους...»
«Δηλαδή πράγματι αρνείσαι ότι το έκανες εσύ;», τώρα ο τόνος της φωνής του ανέβηκε κατά μία οκτάβα παραπάνω από την ένταση.
«Αυτός το έκανε...», επέμεινα εγώ. «...μέσα από εμένα», ολοκλήρωσα τελικά, με το δισταγμό να γεννιέται τώρα στη φωνή μου.
Ο Ράιαν έδειξε να μπερδεύεται τόσο όσο περίμενα πως θα μπερδευτεί, με το στόμα του να μισανοίγει προκειμένου να εκφράσει όλες αυτές τις σκέψεις που προφανώς δημιουργήθηκαν μέσα του με αυτή μου τη δήλωση, όμως δεν τον άφησα να τις εκφράσει φωναχτά, διακόπτοντάς τον προτού βγάλει την πρώτη του άχνα:
«Το όνομά του είναι Λίαμ»
«Συλλογίζεσαι πως όλα όσα μου λες μοιάζουν αλλόκοτα, τρελά, έτσι δεν είναι;»
«Σου είναι δύσκολο να κατανοήσεις κάτι τέτοιο; Πώς τότε αντιλήφθηκες το θάνατο αυτών των ανθρώπων; Ή τη μορφή της κοπέλας που έφερα μέχρι το σπίτι σου;», έκανα μία μικρή παύση προκειμένου να διαλέξω προσεκτικά τις επόμενες λέξεις μου, κι όταν ένιωσα τη κατάλληλη σιγουριά, τις εξέφρασα: «Δε μπορώ να στο αποδείξω, δεν μπορώ να σε κάνω να το δεις, όμως πρέπει να με πιστέψεις... Η παρουσία του, η ύπαρξή του είναι ένα ζήτημα πολύ πιο περίπλοκο από τη δική μας δημιουργία και τη δική μας συσχέτιση με αυτό τον κόσμο»
KAMU SEDANG MEMBACA
Ο χειρότερος Εχθρός μου
FantasiΗ Σαμ είναι ένα ιδιαίτερο κορίτσι, διαφορετικό από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας της. Η ωριμότητά της, τα παράξενα ενδιαφέροντά της, ο μοναχικός της χαρακτήρας, η ατημέλητη ενδυμασία της, όλα αυτά είναι ελάχιστα από τα πράγματα για τα οποία αντιμετ...
