Ο χειρότερος Εχθρός μου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 47

Οι πόρτες του ανελκυστήρα διαχωρίστηκαν για τελευταία φορά... Πράγματι, είχα καταφέρει να φτάσω στο προορισμό μου.

Έμεινα εκτεθειμένη στη ψυχρή ατμόσφαιρα εκείνου του ορόφου, με τη καρδιά μου να έχει πάψει πια να χτυπά ρυθμικά πίσω από το καταπτοημένο πια θώρακά μου από την ένταση και το μικρό σοκ που υπέστη στη θέα αυτού του γνωστού προς εμένα χώρου. Ακριβώς αυτό το συναίσθημα έβραζε μέσα στα στήθια μου, ήταν ένα αίσθημα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως νοσταλγία. Το γεγονός πως δεν είχαμε συναντήσει κανέναν έκτοτε στο διάβα μας με τον Λίαμ φάνταζε πια εντελώς ασήμαντο και ποταπό τώρα που όλα έφταναν στο τέλος τους.

Ίσως ήλπιζα να προκύψει κάτι στη πορεία, το παραμικρό, ούτως ώστε να με τον τρόπο αυτό να με τραβήξουν μακριά από εδώ προτού προλάβω να φέρω εις πέρας την αποστολή μου. Ένα κομμάτι του εαυτού μου ήθελε να φύγει από εδώ μέσα πριν πάρω τις απαντήσεις που ήξερα πως θα αποκτήσω σε λίγα λεπτά. Είχα έρθει έως εδώ για αυτές τις απαντήσεις, δεν ήμουν όμως καθόλου προετοιμασμένη για να τις δεχθώ. Ίσως να μην ήθελα κιόλας να τις μάθω!

Το μάρμαρο, που αγκάλιαζε τα πατώματα, θαρρείς ακτινοβολούσε τη ψύχρα που παλλόταν στην ατμόσφαιρα και απορροφούνταν από το κορμί μου με μανία, ενώ οι κατάλευκοι και γκρι τοίχοι υποστήριζαν αυτή την αίσθηση ψυχρότητας ενισχύοντάς τη μάλιστα ακόμη περισσότερο.

Ασημένιοι πολυέλαιοι κρέμονταν από τα πανύψηλα ταβάνια και όμορφες γλάστρες ήταν στυμμένες στις γωνίες, όλα τοποθετημένα στην εν τέλεια. Ο χώρος ήταν ανακαινισμένος, φυσικά, έπειτα από όλα αυτά τα χρόνια που έχω να πατήσω το πόδι μου στο μέρος αυτό, όμως τα πάντα έμοιαζαν στα μάτια μου ίδια κι απαράλλαχτα.

Θυμόμουν μέχρι και τη παραμικρή λεπτομέρεια μέσα στα μάτια της ψυχής μου...

Πήρα μία βαθιά ανάσα, έσφιξα τη γροθιά μου για χιλιοστή φορά με τρομερή ισχύ –ακριβώς λες και ήταν κάποιο αγχολυτικό μπαλάκι– μήπως και με τον τρόπο αυτό καταφέρω να πάρω θάρρος. Άρχισα τότε να περπατώ στους διαδρόμους, χωρίς να με νοιάζει πλέον μήπως πέσω θύμα των κοινών βλεμμάτων καθώς γνώριζα καλά πως εδώ πάνω, σε αυτό τον πολύ συγκεκριμένο όροφο και αυτή την εξαιρετικά συγκεκριμένη ώρα, κανείς δε κυκλοφορεί. Κανείς πέρα από εμένα.

Ένα έντονο ρίγος με διαπέρασε, η ατμόσφαιρα έτσι κρυστάλλινη όπως τρυπούσε χωρίς να δείχνει απολύτως κανένα έλεος τη σάρκα του κορμιού μου, θέλοντας ίσως με τον τρόπο αυτό να εισχωρήσει μέσα μου, κατακλύζοντας τα σωθικά μου, κατασπαράζοντας και την ίδια τη ψυχή μου ακόμα...