Supernatural (BEZIG MET HERSCHRIJVEN)

*29*

'Schatje, kom hier,' Emily fronst en kruipt in mijn armen.
Ze legt haar hoofd op mijn schouder en heeft mijn shirt stevig in haar vuist.

We zijn vier weken verder ondertussen, het is Emily haar verjaardag, ze is nu zestien maar ze wilt niks doen, en dat vooral omdat ze last heeft van de baby die acrobatenkunsten uithaalt in haar buik en ze dus pijn heeft.
Zo gaat dat al van vannacht.

Elke keer als Emily bijna in slaap viel, gaf de baby een stomp.
Dan was hij even stil, viel Emily weer bijna in slaap maar dan begon hij weer en zo telkens maar door.

Ik wou dat ik de pijn van haar kon overnemen want ik vind het niet leuk om haar zo te zien.
Ze is stil, slap en doet bijna niks.
Ze wilt zelfs niet naar Teenwolf kijken en dat vind ik verontrustend.

Dokter Enssen heeft vanmorgen, toen we langsgingen, verteld dat dat normaal is.
De baby is het meest actief tussen de 20 en 28 weken, daarna minder omdat hij dan te weinig plaats heeft.

'Je weet wat de dokter heeft gezegd? Als je wandelt valt de kleine in slaap omdat hij heen en weer gewiegd word. Misschien moeten we een stukje gaan wandelen in het bos hier en als het niet meer gaat komen we gewoon terug.' Stel ik voor en tegen mijn verwachting in knikt ze.

'Is goed,' zegt ze zachtjes.
Ik sta als eerste op van de zetel en help haar dan recht.

Emily trekt haar trui recht en loopt naar de gang. Ze trekt haar schoenen en jas aan, ik trek ook mijn schoenen en jas aan en pak haar hand vast om naar buiten te gaan.

...

'Gaat het nog?' Ze knikt en glimlacht kort naar me.
'Ik denk dat hij slaapt, eindelijk.'

'Hoe oud word jij eigenlijk?' Vraag ik dan waarop Emily me vragend aankijkt.

'Je bent Nephilim, dus je uiterlijk blijft bij een bepaalde leeftijd maar welke?'

'Oh. 20.'

'Twee jaar jonger dan ik, kleintje,' grijns ik en ze rolt haar ogen maar ik zie een glimlach om haar mond.
'Ik zie je liever glimlachen.' Fluister ik en trek haar tegen me aan.

'Ik zou jou gezicht anders wel eens willen zien als er constant iemand tegen de binnenkant van je buik zit te stompen.' Ik lach en druk een kus op haar slaap.

'De laatste vier maanden zullen wel snel voorbijgaan.'

'Hopelijk. Maar dan heb je de bevalling nog. Wie weet overleef ik die niet? Hoe haal je het in je kop om een baby door je je-weet-wel uit te persen? Dat is toch onzin.' Ik lach hard door Emily haar gezicht.

'Je ziet er echt grappig uit.' Grinnik ik.

'Ik bedoel het serieus.' Zegt ze en probeert een serieus gezicht te trekken waardoor ik nóg harder begin te lachen.
'Maar even serieus, heb je al eens over namen gedacht? Want binnen vier maanden hebben we een baby en als we niet iets gaan bedenken hebben we een naamloze baby.' Zegt ze dan.

'Eh... ik weet het niet. Ik heb altijd wel een paar namen mooi gevonden.'

'Zoals?'

'Zoals... Joas,' ze knikt en doet teken dat ik er nog een paar moet zeggen.
'Brayden, Dylan, Caiden, Ro-'
'Caiden vind ik een mooie naam,' onderbreekt Emily me en ik kijk haar aan. 'Echt?' Ze knikt.

'Als ik vroeger droomde of fantaseerde dat ik kinderen had, was er altijd ééntje bij die Caiden heette.'

'Caiden is inderdaad een leuke naam... Patch García, Emily García en Caiden García. Klinkt goed, toch?'

'Ja, en ik denk dat de kleine Caiden ook leuk vind,' mompelt ze en staat stil.

'Is hij weer bezig?'

'Yup.'

'Dus Caiden, huh?' Ik leg mijn hand op Emily's buik en de baby schopt er twee keer tegen.

'Dat vat ik als een ja op.'
Ik pak Emily's hand weer vast en we lopen weer verder.

...

Als we weer thuis zijn is de baby weer gestopt en dat blijft gelukkig heel de avond zo.

Emily's ouders zijn voor een weekje weg en Nash is bij zijn mama dus hebben we het huis alleen.

Ik krijg Emily zo ver om samen te douchen. Ik weet dat ze het gênant vind met haar buik, maar ik vind het alleen maar schattig.
Na het douchen maak ik het avondeten wat we later in de zetel opeten voor de Tv waar Teenwolf opstaat. Af en toe geef ik Emily een por in haar zij als ze weer eens kwijlend naar het beeld zit te staren als "Stiles" oftewijl Dylan O'Brien in beeld komt.

'Heb je ooit zo'n lekker ding gezien?' Vraagt ze om me te irriteren.

'Ja, mezelf.'

'Mwah, je kan ermee door,' grijnst ze. Ik schud lachend mijn hoofd.
Ik weet dat ze mij knapper vind.
Dat heeft ze altijd al gedaan.
Door de manier waarop ze me altijd aankijkt is dat wel duidelijk.
En dat weet ik omdat ik haar op dezelfde manier aankijk.

'Schatje, zullen we gaan slapen? De baby is nu stil en het is ook al laat,' stel ik voor waarop Emily knikt.

Ik zet de Tv af en help Emily uit de zetel.

Boven in bed is Emily direct in slaap gevallen, ik heb niet eens slaapwel kunnen zeggen of ze lag al zachtjes te snurken.

Ik druk een kus op haar lippen en dan op haar buik.

'Slaapwel.' Mompel ik nog voordat ik zelf ook in slaap val.