Alexis Smith

hoofdstuk 7: yes, that's my life

 hoofdstuk 7

__________________

Na weken lang mocht ik uiteindelijk weg uit het ziekenhuis. En je kon niet weten hoe blij ik daarom was. Het is daar zo’n ellende.  Sommige mensen zaten er al maanden. En waar ik echt droevig van werd. Een jongentje van tien. Die werd mishandeld door zijn eigen vader en uiteindelijk zwaargewond in het ziekenhuis terecht kwam. 

En uiteindelijk is overleden. 

Maar Jake zegt dat de wereld zo is. Dat sommige mensen elkaar zo behandelen. Ik kan daar echt niet aan denken. Ik ben blij dat ik eindelijk weg kan uit deze hel. Misschien overdreven. Maar ik kan eindelijk weg.

‘’hey zusje.’’ Ik keek om. Jake leunde tegen deurpost van de patiëntenkamer en keek me lachend aan. ‘’hey broertje.’’ Lachend pakte ik m’n laatste spullen in en liep met hem mee naar de uitgang. eindelijk weg!

‘’waar gaan we naartoe?’’ vroeg ik toen we buiten stonden. Verbaasd keek ik om me heen. er stond alleen een gele taxi. Ik liep achter Jake aan. ‘’wacht nou maar.’’ ik keek hem met een gefronste wenkbrauw.

 ‘’niks.’’ Zei ik bot en stapte in de taxi.

 *

De rit duurde niet zo lang. Een kwartiertje ofzo. Ik staarde naar buiten. De wolken waren grijs en dof. ik dacht aan hoe ik in het ziekenhuis terecht kwam. Alles was zo wazig. Raar. Jake vond het vreemd dat ik niet veel emotie toonde. Maar ik dacht daar niet aan. Ik bedoel. Wat ik nu voor ‘baan’ heb is niet iets wat je vaak tegenkomt of hoort van mensen.  Vakkenvuller, Krantenwijk. Dus ik had het al in mijn hoofd geprent dat het me ongetwijfeld ooit zal overkomen.

En raad is: Ik had gelijk.

 opeens stopte we bij een vervallen fabriek. of zo'n oud magazijn. verrast keek ik naar Jake. hij glimlachte een beetje en stapte de taxi uit.

''wat is dit?'' verbaasd keek ik naar Jake. die alleen maar bleef lachen.

''kom nou maar.'' zei hij.

voorzichtig volgde ik Jake. binnen was het heel kaal. er stond niks en de zon scheen zwakjes naar binnen door de kleine raampjes boven aan de muren. Jake deed opvallende stappen naar voren en ging daarna alleen maar naar rechts. what the hell was hij aan het doen...

''Jake, wat doe je.'' ze ik met een droge stem. hij negeerde me en liep gewoon door. braaf liep ik achter hem aan. opeens kwam er een soort lift tevoorschijn. ik begon een beetje te snappen wat Jake allemaal bedoelt. 

 ''kom dan.'' snel stapte ik in de lift voordat de deur dicht ging. met een snellere vaart dat in een normale lift ging we naar beneden. 

 een groot, verlicht lab verblinde bijna m'n ogen. nog steeds met mijn tas liep ik eruit. achter Jake aan. veel mensen begroeten hem. hij komt hier vast heel vaak.

 ''is dit toevallig het hoofdbureau?'' vroeg ik op mijn snuggerst.

 ''helemaal goed!'' met een zelfverzekerde glimlach liep ik met Jake mee. hihi. ik ben slim.

 na een paar lange, brede gangen kwamen we aan bij een soort kantoor. aan de zijkant van de deur stond ' MNR. Davis ' gegraveerd. dit kantoor zal dus ongetwijfeld van hem zijn.

 drie keer klopte Jake op de deur.

 ''kom binnen!'' riep een lage, maar aardige stem. het kantoor was heel zakelijk. een grote, zwarte bureaustoel en een groot bureau waar stapels papieren op lagen. een drukke man dus.

''hey jongens, wat kan ik voor jullie doen?'' Jake keek mij aan. verbaasd keek ik terug. wat moet ik zeggen? hij heeft me hiernaartoe gehaald.

''uhm.'' begon Jake. ''Alexis lag nog in het ziekenhuis tijdens de toelatingstests. zou ze met een andere groep mee kunnen doen?'' huh? wat? wilt hij dat ik nu al ga rennen? ik kom net uit het ziekenhuis!

''uhm Jake.'' zei ik voorzichtig.

 ''oke. is goed. ik zal even kijken of we nog een plek hebben.'' meneer Davis pakte z'n agenda en bladerde agressief. bedachtzaam keek hij naar de bladzijdes

 ''over vier weken hebben we nog plek. dan zet ik haar daar neer.'' boos keek ik naar Jake. maar hij negeerde het.

 ''oke mooi, dan kunnen we nog vaak genoeg trainen.'' aaarrgg.. dat kan je niet menen. 

 life sucks.

 ** 

het is zaterdag en alle kandidaten renden alsof hun leven ervan af hing. en verrassend genoeg ging het mij makkelijk af. vijftig rondjes rennen valt op zich wel mee. gelukkig. als je vier weken keihard trainde moet dat wel.  ik had gedacht dat het na twintig al moeilijk werd. maar we zitten nu al op achtenveertig. dus snel gaat het wel. maar wel jammer van de andere. die gaven het al op na dertig rondjes.

 nouja. jammer voor hun dan maar.

 tijdens het laatste rondje ging ik flink sprinten en alles eruit halen wat erin zit. kom op. dit moet ik halen. anders was alles voor niks.

 en dat is dan echt kut.

 het laatste rondje ging niet echt snel. ik liep zo hard als ik kan. en eindelijk kwam de finish in zicht. het was wel jammer dat Jake er niet kon zijn. en vooral mam en pap. ik mezelf de hele tijd voor de gek. dat ze niet dood waren. en nog leefden. maar ze zijn dood. en komen nooit meer terug.

 bij de finish stond meneer Davis op het podium. alle andere kandidaten stonden eromheen. hoopvol dat ze zijn toegelaten.

ik vond het zelf belachelijk dat het afhangt van hoeveel je kan rennen. maar oke. als je dit dan 'goed' doet, doe je één missie als stage. 

''goede middag alle kandidaten. ten eerste, hoe vervelend het ook klinkt. maar sorry, iedereen hier heeft zwijgplicht.'' de meeste kandidaten keken elkaar raar aan. en geloof me. ik begrijp ze.

 een lange man kwam het podium op met een witte envelop. meneer Davis pakte hem aan en begon met lezen.

 ''en de kandidaten die geslaagd zijn; Ruben Andersson, Ray Bruysen....'' dit gaat nog lang duren. alfabetische volgorde. sommigen keken teleurgesteld als ze hun letter al voorbij waren. '' -Laura Rosh...'' al bij de R. als ik nu niet word genoemd word ik niet goed. ''-Alexis Smith, Leyla Tenders...'' wat! echt! eindelijk! ik ben echt zo opgelucht...

***

met een zware tas vol gym kleren kwam ik eindelijk thuis. zal Jake het weten dat ik ben geslaagd?

voordat ik kon aankloppen deed Jake de deur al open. ''en?'' wow. wat is hij snel. ''uhhm. i-ik ben uhm.  geslaagd!'' Jake omhelsde me gelijk. ik stond verbijsterd. dat Jake zo blij kon zijn had ik nooit gedacht.  ik probeerde me onopvallend om uit Jake omhelzing te ontsnappen. ''uhm Jake, mag ik naar binnen?''

 ''ja tuurlijk.'' hij liet me los en liep naar binnen.  ''hey oma.'' ze zat op de bank met de krant in haar handen. maar die legde ze snel weg toen ze mij hoorde. ''goede middag Alexis.''

 ''oma...'' zuchte ik vermoeiend en plagend.

 ''oke, oke, sorry, Alex dan.'' ze lachte.

 ''heb je zin in thee?'' oma liep al naar de keuken om thee te zetten.

 ''nee dankje, ik ga even douchen boven.'' 

 ''oke, is goed meis.'' zwijgend liep ik naar boven en zette de douche gelijk aan. ondertussen checkte ik m'n e-mail. maar ik had geen nieuwe berichten dus ging ik maar gelijk douchen. 

 ik bleef denken aan mam en pap. nu pas realiseerde ik me hoe erg ik ze mis. mensen zeggen dat het soms lang duurt voordat je iets écht realiseert. maar ik zag ze bijna nooit. dus ja. eigenlijk is het missen van nu, het missen van vroeger. maar dan erger.

 want nu weet ik zéker; dat ik ze nooit meer zal zien.