Alexis Smith

hoofdstuk 21: ''dat is geweldig!''

heey my lovely fans!!! (en de mensen die geen fans zijn maar wel zo aardig om dit hoofdstuk te lezen) ^_^

hier is het nieuwe hoofdstuk weer!!! (jaa, duhh anders las je dit niet) dus geniet, lees, vertel het door aan je vrienden en stem als je een nieuw hoofdstuk wilt :)  ( ja mensen, ik ga niet meer vragen om zoveel votes en comments, aardig he? :P ) en ik denk dat het einde bijna nadert. nog 6, 7 hoofdstukken??? oke, niet bijna bij het einde maar ik heb het al allemaal in mijn  hoofd zitten dus vastlopen gaat niet meer lukken, yeah buddy!!!!!!!!!!!

xxxx

*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*

-Dan-

ik staarde verdoofd naar de twee bedden waar Gale en Lauren lagen, hun ogen gesloten en hun buik de langzaam op en neer ging. Lauren had een hersenschudding en Gale lag aan de beademing. ik kon het niet geloven, vooral dat die gek nóg een bekende van me wilt pakken. ik ben bang dat ik op een gegeven moment gewoon in elkaar zak. 

na vijf minuten naar Gale en Lauren te staren besloot ik maar om even naar de kantine te gaan en even wat te drinken. ik haalde en cappuccino en ging bij het raam zitten. ik haalde mijn mobiel tevoorschijn en toetste het nummer van Alex in, ze is de enige aan wie ik op dit moment kan denken.

''Alex'' hoorde ik aan de andere kant van de lijn.

''hey, met Dan. kan ik naar je toekomen?'' vroeg ik zo kalm mogelijk. het was even stil aan de andere kant van de lijn.

''uhm ja hoor. wat is er dan?'' ze klonk bezorgd.

''vertel ik zo wel.'' ik hing op en dronk mijn vieze ziekenhuis cappuccino op. ik verliet het ziekenhuis, startte de auto van Davis en reed naar het huis van Alex.

*_*_*

-Alexis-

ik zag door het raam het droevige gezicht van Dan. ik deed de deur voor hem open en liet hem naar binnen.  hij ging op de bank zitten. ik liep even naar de keuken op twee glazen water in te schenken. 

ik wist dat het fout was. het duurde al zo lang, nouja, lang. een paar dagen. ik kan me moeilijk in de situatie van Dan inleven, ik heb geen flauw idee hoe hij zich voelt. ik wou dat er een manier was om hem te helpen, maar nu sta ik machteloos. net als Dan en het hele hoofdbureau.

ik ging naast Dan zitten. hij zat gefrustreerd met zijn klamme handen in zijn haar. ik keek bezorgt naar hem, ik weet zeker dat hij binnenkort gaat instorten.

''hij heeft Gale en Lauren vrij gelaten.'' begon hij na een paar seconden stilte. ik knikte en overhandigde hem een glas water. hij nam hem aan en dronk hem tot de helft leeg.

''maar daartegen wilt hij weer iemand anders nemen. iemand waar ik veel waarde aan heb, van wie ik hou. ik had mijn ouders al gebelt.'' ik knikte weer. het was weer stil. geen ongemakkelijke stilte maar meer een stilte omdat we allebei nadenken over deze situatie.

''hoe gaat het met ze?'' vroeg ik na de stilte. hij keek op, ik zag de verwarde blik in zijn ogen. hij dronk zijn glas leeg en ging weer verder met vertellen.

''ze liggen in het ziekenhuis. ze liggen allebei in coma. Gale aan de beademing en Lauren heeft een hersenbloeding. ik wil niet weten wat hij met ze heeft gedaan.'' ik dronk het glas leeg. en zette de twee glazen in de keuken. ik hoorde de voetstappen van Dan.

''Alex?'' ik draaide me om.

''wil je alsjeblieft voorzichtig doen?'' of het lag aan mij of Dan leek bijna te smeken. ik knikte verbaasd en liep naar hem toe.

''natuurlijk. maar ik heb één vraagje.'' Dan's rechterwenkbrauw vloog omhoog. hij keek me aan, wachtend op mijn vraag.

''hoe weet die gozer van wie je het meest houd of waar je de meeste waarde aan hebt zoals je al zei?'' hij leek na te denken over mijn vraag.