Alexis Smith

hoofdstuk 26: no stress.

ja mensen, het is bijna afgelopen! ik denk dat dit de laatste of een na laatste hoofdstuk is, maar daarna komt er nog een epiloog :D

geen zorgen, de eerste hoofdstukken van het gevolg heb ik al. ik denk dat de titel word: ''I'll fight for you.'' klinkt dat wat? je kan me ook nog altijd volgen op twitter: @0fficialLVB ;)

>>>>>>>>>>>>>>video: Adele Skyfall vond ik er wel bij passen :p <<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<,

laat me weten wat je van dit hoofdstuk vind! ik schrijf een beetje met dwang omdat ik vast zit (aan het einde van het verhaal, echt wat voor mij -.-) dus zeg gewoon als het prut is, no problem :)

enjoy van dit hoofdstuk! xxx

___________________________________________

Hoofdstuk 26

-Alexis-

'Kom! straks is hij weer terug.' zegt hij gehaast. Ik kijk hem verbaasd aan. al dagen zit ik hier en dan opeens neemt hij me mee? Wat the hell is dit?

Nathan trok me mee aan mijn pols en sleurde me mee door de gang. Het was vochtig en donker, net als het hol waar ik een paar seconden geleden in zat. Is dit het dan? Loop ik straks vrij buiten? Ik kan het me haast niet voorstellen.

'Waarom nu opeens wel?' vraag ik verward aan Nathan. Hij reageert niet en houd mijn pols nog steeds stevig vast. Dit leek allemaal zo onrealistisch.

'Omdat ik soort van die man neer heb geslagen.' mompelt hij. 'Hij is tijdelijk buiten bewustzijn, dus ik ben zo snel mogelijk naar jou toe gerent.' legt hij me uit. Ik frons mijn wenkbrauwen. Wanneer Nathan nog een keer in mijn pols knijpt kom ik uit mijn black-out.

Ik zet het op het rennen en hoor een opgeluchte zucht van Nathan. Hij laat mijn pols los en rent voor me door de gangen. Ik hijg alsof dit de eerste keer is dat ik ren. Na die dagen heb ik mijn conditie niet bij kunnen houden.

'Waar gaan we naartoe?' vraag ik hijgend. Nathan geeft geen antwoord en blijft door rennen. Ik weet niet of ik hem nu kan vertrouwen, misschien ontvoerd hij me wel dubbel. Maar alles beter dan in dat donkere hol, ook al zie ik hier weinig. Af en toe brand er een klein lampje die een deel van de gang verlicht. Het is typisch zo'n gang die je in horrorfilms vind. Zoals Saw III. 

'We zijn er bijna, gaat het nog?' vraagt Nathan bezorgt. Ik knik zwijgend en kijk goed vooruit, stel dat hij er eens staat. Nee, ik moet niet zo raar gaan denken, daar heb ik nu absoluut geen tijd voor. Hoe hard ik me best ook deed, ik voelde mijn hoofd steeds lichter worden.

'Ik ga flauwvallen.' mompel ik zacht en zie al de bekende zwarte vlekken, dit komt ervan als je op droog brood en water leeft. Het laatste wat ik zie is Nathans bezorgde blik.

*

-Dan-

Ik stap de lift van het hoofdkantoor in. Door mijn hoofd gingen allerlei gedachtes. Mijn handen trillen en ik voelde wat zweet langs mijn haargrens. Ik kan hier niet meer tegen, ik moet IETS doen. Maakt niet uit wat, maar ik word gek als ik telkens zorgen moet maken om Lauren en Gale.

Ik stap de lift uit en loop recht naar de kantine toe. Een sterke kop koffie zal me goed doen. 

Voor ik de kantine binnen kon gaan voelde ik mijn zak trillen. Ik haalde mijn telefoon eruit en keek verbaasd toen ik zag dat meneer Davis me belde. 

'Met Dan?' vraag ik verbaasd. 

'Dan! kom nu naar het computerlab!' hoor ik Davis haastig zeggen. Ik begrijp nog steeds niet waar hij naartoe wilt. 'We hebben de locatie van Alexis.' zegt hij nu wat rustiger.