Alexis Smith

hoofdstuk 25: kom, we gaan

hoofdstuk 25

*Dan*

Met een verveelde blik kijk ik door de drukke aula. Er is alweer een dag voorbij en nog steeds geen spoor van Alex en zelfs geen geel briefje. Mijn ogen staren slap vooruit en de donkere wallen zijn duidelijk zichtbaar. Al het energie was uit mijn lichaam gezogen. Het voelde alsof ik geen zin meer in het leven had.

Ik gooide woedend de tafel om en iedereen in de aula viel stil en keek me verbaasd aan. Ik gaf nog een trap tegen de tafel waarna ik richting de uitgang liep. Iedereen die ik tegen kwam stapte angstig opzij. 

Buiten stopte ik mijn hoofd in mijn kraag wanneer ik een koude wind voorbij voelde. Mijn vuisten stop ik in de zakken van mijn jas. Ik nam een diepe zucht en liet mijn benen harder lopen zodat ik uiteindelijk ren. Het maakt mij niet meer uit hoeveel ik ren, al is het tot ik neerval. Ik haat het als ik het gevoel heb dat ik nutteloos ben. Nooit ben ik ergens goed voor geweest. Mijn ouders waren vroeger de enigen die er voor mij waren. Jaren lang werd ik gepest op school. Schoppen, slaan, in de bosjes duwen en zelfs in mijn arm snijden met een mes was heel normaal.

Toen ik bij TS kwam is mijn leven veranderd. Jake heeft me geholpen om uit de ellendige put te komen en te veranderen in een normale jongen in plaats van een emotioneel wrak.

Ik voelde langzaam mijn benen moe worden. Maar ik gaf niet op, Alexis zal zich wel veel erger voelen nu, dus ik moet me niet aanstellen.

Na twintig minuten rennen zie ik het ziekenhuis. Ik was zo geconcentreerd aan het rennen dat ik niet eens merkte dat ik richting het ziekenhuis ging. Ik besloot maar even om bij Lauren en Gale te kijken. 

De vrouw achter de balie gaf me een gefronste blik toen ik hijgend binnen kwam. Vastberaden liep ik door richting de kamer. Ik probeerde de frustratie los te laten en me alleen maar focussen op mijn neef en nicht.

Mijn vastberaden stappen worden kleine baby stapjes wanneer ik ze zie zonder enige verandering. Verslagen laat ik me op een stoel zakker tegenover de twee bedden. allebei gesloten ogen.

Hoe heb ik zo dom kunnen doen? Ken je het gevoel dat je denkt dat het jouw schuld is terwijl je helemaal niks hebt misdaan? Zo voel ik me dus. Mijn leven is gebroken. Alexis wordt vermist, mijn neef en nicht liggen levenloos op een ziekenhuis bed en meneer Davis zal vast boos op me zijn. Ik mis Alexis zo veel. 

Ik geef het nu eindelijk toe. Ik kan het niet langer tegen houden, dat gevoel dat ze me geeft en het gevoel wat ik had toen ik hoorde dat ze weg was en het gele briefje bij haar fiets las,

Ik hou van Alex. Ja, dat klopt. Ik hou van Alexis Smith. Ze betekent alles voor me. Haar glanzend, steile bruine haar en haar diep bruine ogen. Het klinkt simpel en dat is het ook, maar dat is juist het geen wat er zo mooi aan haar is. Ze is gewoon zichzelf. Ik heb allang deze gevoelens, alleen wilde ik het voor mezelf houden omdat ik dacht dat het gewoon een illusie is omdat we altijd met elkaar zijn.

Ik had nooit gedacht dat ik verliefd zou worden op iemand zoals Alexis, niet dat ze afschuwelijk is of zo. Maar, het is allemaal zo raar gelopen. Ik denk dat ik pas echt verliefd op haar werd toen ze dat gevecht had met dat ene meisje op het schoolplein. Ze kwam voor haar zelf op, al ging het om mij. dat maakt niet uit. Ze is gewoon geweldig, maar ze heeft vast geen zin in mij. Ik negeerde haar aan het begin van het jaar en liet haar soms zomaar zitten.

Ik keek verbaasd ophoog en zag Laurens lichaam heftig heen en weer gaan, geen seconden later kwamen er verplegers naar binnen.

'Het spijt me, je moet de kamer uit.' Zei één van de verplegers tegen me. Ik liet mijn blik niet los van Lauren tot er opeens een deur voor me gesloten werd. Ik voelde de frustratie weer omhoog komen, kan het ook nooit anders!