Alexis Smith

hoofdstuk 24: mini stukje ><

hoofdstuk 24

*Alexis*

ik keek recht in de bekende ogen die ik zo kon vertrouwen. met nadruk op ''kon''. waarom doet hij me dit aan? ik heb nooit iets verkeerds gedaan tegen hem.

'wat... hoe...' stotterde ik verward. Nathan wende zijn blik af. ik liet hem los en ging verbaasd naar achteren. ik wachtte op Nathan's antwoord, maar hij zei nog steeds niks. in plaats daarvan liep hij met het andere dienblad weg en deed de deur achter zich dicht. ik zakte in elkaar van verdriet. opeens heb ik zoveel vragen, ik had er al eerst een paar maar nu nog meer, veel meer. zoals, waarom doet Nathan dit? word hij gedwongen? doet hij het vrijwillig? hoorde hij al die tijd al bij die psychopaat? en nog een paar.

verveeld ga ik tegen de muur aan zitten. hoe heeft mij dit kunnen gebeuren? die psychopaat had tegen Dan gezegd dat hij iemand neemt waar Dan veel van houd, dus wat doe ik dan hier?

ik laat mijn hoofd tussen mijn knieën zakken en kijk bedenkelijk naar de grond. ik moet hier hoe dan ook uit komen. ik kan niet om Nathan gaan treuren, dat zal me gek maken.

ik keek om me heen of ik voorwerpen kan zien die ik kan gebruiken. de muren zijn van een soort ijzer en aan één van de muren zit bovenin een leiding van iets, maar ik kan niet zien waarvan. en ergens ver in de hoek zit staat een krakerig tafeltje. de grond zelf is van beton. het doet me denken aan een bunker of iets, vooral de grote gevangenis deur. het gaat me zeker niet lukken om hier uit te komen.

_________________

*Dan*

zodra ik mijn ogen opende kreeg ik weer het afwezige gevoel in mijn lichaam terug. Alex word al sinds een paar dagen vermist. Davis en ik hebben geen idee waar ze nu is, misschien zijn we al te laat zodra we haar vinden.

ik stap uit mijn bed en ging naar de badkamer om een douche te nemen. mijn zwarte haren zijn binnen een korte tijd nat. ik spoel mezelf af en wikkel een handdoek om me heen. ik keek verbaasd naar het raam waar aan de buitenkant een geel briefje is geplakt. zodra ik dichterbij loop heb ik al een idee van wie die zou kunnen zijn. uit nieuwsgierigheid lees ik het briefje.

'hallo Dan, mis je haar al of had je het nog niet door dat ze weg is? geen zorgen, ik laat haar niet vrij tot jij helemaal kapot gaat vanbinnen.' lees ik hardop voor. mijn stem slaat over bij de laatste woorden. ik slik de brok weg en ging bij het raam vandaan. de woede steeg naar mijn hoofd.

'NEEM MIJ IN PLAATS VAN HAAR!' schreeuw ik zinloos door het huis, hij hoort me toch niet, alleen de buren die zich weer ergeren om mij.

ik kan het niet geloven, waarom doet hij dit? hij heeft totaal het recht niet om haar zomaar mee te nemen. ik heb liever gehad dat hij mij ontvoerde in plaats van Alexis. het klink cliché, maar het is eenmaal zo. leven zonder Alex is onmogelijk voor mij.

ik droog de rest af en deed mijn kleren aan. ik besluit maar om Alexis op school ziek te melden, Migraine moet wel goed zijn voor de reden dat ze zo lang weg is. met veel moeite kom ik de trap af en loop naar de keuken om wat te eten. ik moet nodig boodschappen doen, met alleen een paar sneetjes brood, fruit, melk en wat beleg red ik het niet vanavond. zuchtend pak ik één van de sneeën brood en deed er wat kaas op. ik doe een appel in mijn tas en prop het broodje in mijn mond. snel griste ik mijn mobiel van de tafel, pak mijn sleutels en loop naar buiten om met de auto van Davis naar school te rijden. ik mag hem lenen van hem, wat is hij toch aardig.

ik stap de auto uit en negeer de starend blikken van wat meisjes. vastbesloten liep ik naar de receptie om Alexis 'ziek' te melden. ik had in de tussentijd nog even een handtekening van haar oma geregeld, zij was ook niet te troosten net als Alexis' broer.

'ik kom Alexis Smith ziek melden.' zeg ik vastbesloten, de vrouw achter de balie kijk mij onbegrijpend aan. ik haal het verfrommelde briefje met de handtekening van Alexis' oma uit mijn zak en laat hem zien.

'haar oma had de kracht niet om hier naar school te komen, dus moest ik het doen.' lieg ik, deels was het waar en de vrouw geloofde het ook nog. ze knikte en legde het briefje op haar bureau.

'wanneer komt ze terug?' vraagt ze nu wat aardiger. ik slik de brok in mijn keel weg.

'dat is nog niet zeker.' zeg ik stug. ze knikte begrijpelijk. ik loop weg en ga in de aula zitten. onderhand word ik gek van al die starende blikken, maar ik negeer ze gewoon. ze moeten het zelf maar weten.

____________________________

ik weet dat het het kleinste hoofdstuk ooit is, maar ik heb nu al weer huiswerk en eigenlijk moet ik dat maken. mam houd me de hele tijd in de gaten -.- maar goed, ze was even weg en toen heb ik dit stukje geschreven. niet zeggen dat het kort is want ja, het is kort....