ALIVE－Two Worlds Collide

Chapter 32

(Χάρης την soulmate μου, την κολλητή μου..έχετε double update σήμερα! Mε έπριξε και..ανέβασα! Καλό διάβασμα xx)

*Τραγούδι για αυτό το κεφάλαιο(σε επανάληψη):

One Direction-Moments*

_________________________________________

Τα βήματα της αργά και σταθερά καθώς προχωρούσε προς την έξοδο του παρκινγκ, κάτι όμως την σταμάτησε. Αυτό το ίδιο συναίσθημα πως κάποιος την παρακολουθεί. Αυτά τα ίδια ρίγη και ανατριχίλες.

Γύρισε αργά το σώμα της και ναι κάποιος βρισκόταν πίσω της. Μαύρα ρούχα, άσπρο δέρμα, πράσινα μάτια, φουντουκί μπούκλες. «Harry;» ξαφνικά στην φωνή της εμφανίστηκε ‘φως’ και ‘ελπίδα’..

«Harry; Τι-τι κάνεις εδώ;» η φωνή της έβγαινε μετά βίας μέσα από τα πνευμόνια της ενώ προσπαθούσε να μην χαμογελάσει σαν μικρό χαρούμενο παιδί όπου του πήραν έναν νέο παιχνίδι.

«Εμ..ήρθα για να σου πω συλλυπητήρια. Αυτό. Συλλυπητήρια.» τόνισε και εκείνη έκανε ένα βήμα πιο κοντά του.

«Πως το έμαθες;» ρώτησε γεμάτη περιέργεια.

«Μου τηλεφώνησε ο Niall, τον έβαλε η Emily..» της εξήγησε.

«Χμ..» εκείνη έγνεψε ελαφρά και έκανε και άλλο ένα βήμα προς το μέρος του ενώ το βλέμμα της ήταν σκυμμένο προς τα κάτω.

«Eva..» αναστέναξε βαθιά πριν συνεχίσει ότι είχε να της πει.

«Θέλω να ξέρεις πως λυπάμαι πραγματικά, ότι λέξη και εάν είπα για τον Michael..δεν..δεν άξιζε αυτό που έγινε. Δεν έπρεπε να γίνει.» τόνισε και η Eva σήκωσε το κεφάλι της για να τον κοιτάει κατάματα καθώς θα μιλάνε.

«Αλλά έγινε..» άρχισε να βουρκώνει, αλλά όχι..θα προσπαθούσε να μην κλάψει πάλι. Έμεινε σιωπηλή να τον κοιτάει ενώ έκανε και εκείνος το ίδιο.

«Αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα για εμένα..δεν ξέρω εάν θα υπάρξει κάτι που θα με κάνει να πονέσω περισσότερο..» Θα υπάρξει.

«Δεν ξέρω εάν θα υπάρξει κάτι περισσότερο..τα έχω χάσει όλα.» τόνισε, η φωνή της κοβόταν, ήθελε να ουρλιάξει αλλά δεν μπορούσε, αλλά ήταν τόσο χάλια και για ακόμη μια φορά τα δάκρυα έτρεχαν στο πρόσωπο της.

«Σε παρακαλώ..» πριν τελειώσει αυτό που ήθελε να πει.. ο Harry είχε πλησιάζει απότομα κοντά της και είχε σκύψει τυλίγοντας τα χέρια του γύρω από το σώμα της ενώ το πρόσωπο της ‘βούλιαξε’ στο στήθος του και κρύφτηκε εκεί μέσα κλαίγοντας βουβά.. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν. Ακριβώς. Γιατί κάποιες φορές είναι καλύτερο να βάλεις αγάπη σε μια αγκαλιά παρά στις λέξεις που πρέπει να πεις.