ALIVE－Two Worlds Collide

Chapter 31

*Τραγούδι για αυτό το κεφάλαιο(σε επανάληψη):

Ben Cocks-So Cold*

_______________________________________

Κάποιες φορές λένε πως ότι κακή πράξη κάνουμε, όποιον άνθρωπο και νπληγώσουμε, όσο πόνο και εάν δώσουμε σε κάποιον άλλον τότε αυτό θα γυρίσει πίσω σε εμάς. Κάποια στιγμή στο μέλλον η κακή πράξη που κάναμε θα γυρίσει στους ίδιους μας τους εαυτούς, θα πληγωθούμε σε ίσο βαθμό ή και περισσότερο από αυτό που πράξαμε εμείς ή ακόμη θα πονέσουμε πιο οδυνηρά από ότι προκαλέσαμε εμείς..

Όμως ποτέ κανείς δεν θα ήθελε να καταλήξει στα βάθη του σκοτεινού κόσμου εξαιτίας των πράξεων του. Ο Michael έστω και την τελευταία στιγμή όμως πλέον..είχε μετανιώσει, είχε μετανιώσει για ότι κακό είχε προκαλέσει στην Eva και στην ίδια του την οικογένεια..τόσα χρόνια μέσα του πονούσε, πονούσε ίσως πιο πολύ και από την Eva για τον χαμό του πατέρα του..γιατί ήξερε, γνώριζε πάρα πολύ καλά πως εκείνος έφταιγε για όλα, εκείνος έφταιγε για τον χαμό του και δεν μπορούσε να κάνει τίποτε για να τον φέρει πίσω.

Το τελευταίο καιρό συμπεριφερόταν τόσο άσχημα στην Eva, τόσο άσχημα γιατί είχε γίνει και εκείνος ένας άλλος άνθρωπος αλλά κάτι μέσα του όμως είχε μείνει ίδιο.. η αδελφική του αγάπη προς την Eva, δεν την άφηνε να τον ‘πλησιάζει’.. της επιτιθόταν, δεν ήθελε να την αφήσει να είναι ‘δίπλα του’...γιατί ήξερε πως μαζί με εκείνον και εκείνη θα χανόταν στα δίχτυα του βαθιού σκοταδιού που ζούσε και εκείνος, την εγκατέλειψε όχι γιατί δεν ήταν υπερβολικά δυνατός για να είναι δίπλα της ή γιατί ήθελε να ζήσει μόνος απλά το έκανε για να δείξει πως είχε υπερβολική αγάπη και ενδιαφέρον προς τα εκείνη, ήθελε να την προστατέψει.

Μετάνιωσε πικρά στο τέλος, μετάνιωσε πολλά πράγματα και ένα από αυτά ήταν κιόλας ότι τόσο καιρό δεν ήταν κάποιος άλλος άνθρωπος. Μετάνιωσε και έφτασε στο τέλος. Το δικό του τέλος. Τον θάνατο.

Και για ακόμη μια φορά εμφανίστηκε ένα ίδιο παράδειγμα στα μάτια μας, όσο καλός ή κακός άνθρωπος και εάν είσαι, η ζωή ποτέ δεν κρατάει πολύ, η ζωή τελειώνει υπερβολικά γρήγορα, ξαφνικά ..με μισοτελειωμένες προτάσεις και με λόγια που ποτέ δεν πρόλαβαν να ειπωθούν.

Τα βήματα της Eva αργά, περπατούσε στο δρομάκι όπου οδηγούσε στο κέντρο του παλιού νεκροταφείου του Λονδίνου φτιαγμένο από το 1913 , πιο πίσω περπατούσε η Emily με τον Niall και πιο μπροστά ο ιερέας. Κανείς άλλος. Το μαύρο φουστάνι ήταν ‘ένα’ με τα σκούρα μαλλιά της ενώ το πρόσωπο της ήταν χλωμό και τα μάτια της κόκκινα με φουσκωμένες σακούλες από κάτω εξαιτίας των δακρύων.