ALIVE－Two Worlds Collide

Chapter 39

*Τραγούδι για αυτό το κεφάλαιο:

Miley Cyrus-Stay*

_______________________________

Η πόρτα άνοιξε και το μικροκαμωμένο σώμα της Eva κινήθηκε μέσα στο μισοσκότεινο δωμάτιο, κλείνοντας αργά την πόρτα πίσω της.

Ο μόνος ήχος που ακουγόταν ήταν από τα μηχανήματα όπου έλεγαν τους χτύπους καρδιάς του Harry, ο οποίος ήταν ξαπλωμένος πάνω στο μεγάλο κρεβάτι, ήρεμος, γαλήνιος σαν ένας άγγελος όπου ξεκουραζόταν από την ολοήμερη δουλειά που του είχε αναθέσει ο Θεός.

Γύρω του τον περιτριγύριζαν πολλά σωληνάκια ενώ του ιδίου το πρόσωπο καλυπτότανε από μια μάσκα οξυγόνου. Η Eva πλησίασε αργά και διστακτικά μέχρι δίπλα του, παίρνοντας αργά το χέρι του ενώνοντας το με το δικό της.

«Δεν μπορώ Harry, δεν μπορώ να σε βλέπω έτσι.. σε χρειάζομαι, σε θέλω δίπλα μου..γιατί σε αγαπώ, σε αγαπώ πιο πολύ και από τον ίδιο μου τον εαυτό, την ίδια μου την ζωή.» σταμάτησε και πήρε μια βαθιά ανάσα πριν συνεχίσει.

«Θέλω να είσαι καλά. Ζωντανός και υγιής. Όλα θα πάνε καλά. Στο υπόσχομαι.. θα είμαι πάντα δίπλα σου. Στο πλευρό σου. Τα λέμε..» τα χείλη της άγγιξαν το μέτωπο του δίνοντας το ένα μικρο φιλί και έκανε έπειτα ένα βήμα πίσω κοιτάζοντας για λίγο εξεταστικά.

«Αντίο. Σε αγαπώ.» τόνισε ψιθυριστά και περπάτησε αργά μέχρι την πόρτα, όπου την άνοιξε και βγήκε από ‘το δωμάτιο του’ για ακόμα μια φορά με δάκρυα στο πρόσωπο. 

***

Τα βλέφαρα του Harry άνοιξαν αργά, το φως από τις αχτίνες του ήλιου που έμπαιναν από τις λευκές κουρτίνες ‘έτσουζε’ τα μάτια του όπου για αρκετό διάστημα βρισκόντουσαν μες το σκοτάδι. Ένιωθε αρκετά αδύναμος αλλά ταυτοχρόνως και αρκετά αναζωογονημένος, λες και ανέπνεε πιο εύκολα, λες και το οξυγόνο που περνούσε μέσα από τα ρουθούνια του και τα πνευμόνια του τον έκανε  πιο ζωντανό.

Κοίταξε γύρω τον χώρο και είδε ότι βρισκόταν σε ένα φωτεινό και κατάλευκο δωμάτιο, ξαπλωμένος σε ένα τεράστιο ιατρικό κρεβάτι όπου γύρω του, υπήρχαν μηχανήματα και πολλά σωληνάκια. Ένας ελαφρύς πόνος ταλαιπωρούσε το κορμί και το κεφάλι του, ενώ επίσης ένιωθε κάπως περίεργα, λες και ένα γκρίζο σύννεφο είχε ‘επισκιάσει’ το μυαλό του.

Θυμάται κάποιον να μιλά, μια γυναικεία φωνή να μιλά, μια γνώριμη γυναικεία φωνή, αρκετές λέξεις, η μία κολλημένη στην άλλη, ένα όμως ξεκάθαρο ‘Αντίο’ και ένα ‘Σε αγαπώ’ εμφανιζόταν στο μυαλό του σαν ταμπέλα που αναβόσβηνε σε κάποιο κεντρικό δρόμο με διάφορα μαγαζιά.