De opeenvolgende dag bleef hetzelfde.
En de dag die daarop volgde ook.
Daarna was het huilen over.
Echter doordat de tranen die dag niet meer konden stromen.
Het lukte niet.
Het was op.
Leeg.
De behoefte om te huilen was groot.
Uiteindelijk eindigde ik in de hoek van mijn slaapkamer.
In mijn bed.
Opnieuw ineengedoken.
Met de gedachte dat ik morgen weer mijn emoties kan laten vloeien.
En hopend dat ik snel de slaap zal vatten.
JE LEEST
Stone Cold
Krótkie OpowiadaniaZijn azuurblauwe ogen die mijn groene ogen vinden. Hij kijkt me aan. Zijn blik vol lust. Wat er toen gebeurde zal ik nooit vergeten. Zijn grijns gaf me rillingen. Die vieze grijns. ...
