Undercover (Voltooid)

Hoofdstuk 25

POV Sophie

"Sophie.." hoor ik vaag iemand zeggen. "Sophie wordt wakker..." De stem wordt steeds duidelijker. "Sophie!" roept de stem opeens. Het is Mark. Ik open langzaam mijn ogen. Ik zie dat ik nog steeds in de bus zit, maar dat we stil staan. Ik ga rechtop zitten en kreun. "Wat is er..." vraag ik terwijl ik in mijn ogen wrijf.  "We zijn er." zegt Jan.  Op dat moment gaan de deuren van de bus open. Het is inmiddels al schemerig buiten. Mijn vader en Jack staan in de deuropening. Tom en Jan staan op, Jan pakt mij vast en Tom pakt Mark vast. Ze trekken ons mee, de bus uit. Als ik buiten sta waait er een koude wind tegen mijn  lichaam, mijn benen beginnen meteen te trillen. De grond is best koud en aangezien ik op blote voeten loop is dat goed te merken. Ik zie dat we voor een enorm landhuis staat. (Zie media) Mijn mond valt open. 

"W-wat is dit? W-waarom zijn we hier?"  vraag ik. "Dit is ons nieuwe huis." zegt mijn vader. "Wacht wat?! Nieuwe huis?! Hoe bedoel je?!" vraag ik hysterisch. Hoezo nieuwe huis? Waar zijn we überhaupt? Ik wil hier niet wonen! Oké Misschien wel, maar niet met mijn gestoorde vader die mijn beste vriend (misschien wel iets meer dan dat.) heeft vermoord! "Hier gaan wij wonen." zegt mijn vader. "Maar hoe zit het met mama en Lily?" Ik krijg al tranen in mijn ogen bij het idee dat ik hun nooit meer ga zien. "Die denken dat wij dood zijn." zegt mijn vader schouder ophalend. Hij loopt in de richting van de ingang van het huis. Jan duwt mij ook in de richting van de ingang.  "Dood?!" roep ik. "Ja dood." zegt hij. Ik staar mijn vader ongelovig aan, ik weet niet wat ik moet zeggen. Hoe kan hij er zo makkelijk mee omgaan? 

Als we bij de deur zijn doet mijn vader de sleutel in het slot van de grote deur.  Hij draait de sleutel om en doet de deur open. Hij loopt naar binnen en Jan trekt mij ook mee naar binnen. Als we binnen zijn is het meteen veel warmer, ik ontspan een beetje en kijk dan rond. We staan in een enorme hal. De hal is echt... wow... 

Hij is helemaal wit, aan de rechterkant hangt een enorme kapstok. En aan de linkerkant is er een grote witte trap met sierlijke zwarte ijzeren leuningen. Als je voor je kijkt zie je eerst de enorme hal met een zwarte piano en een soort van zit plek met sjieke witte stoelen en een lage witte salontafel in het midden.  

Mijn vader ziet mijn verbaasde gezicht en lacht. "Vindt je het mooi?" vraagt hij. "Misschien." zeg ik, ik wil niet dat hij weet dat ik het huis geweldig vindt. "Kom, dan laat ik je jouw slaapkamer zien, dan kun je je meteen douchen en iets anders aantrekken. Tom. Breng jij Mark even naar zijn slaapkamer?" Het was meer een bevel dan een vraag. Tom knikt en trekt Mark mee naar zijn kamer. Jan laat mij los en ik volg mijn vader mee naar boven. Boven is er een lange gang met veel deuren, maar ze staan wel heel ver van elkaar af. Dus waarschijnlijk zijn de kamers heel groot. We lopen door de grote gang en stoppen bij een deur.  "Dit is jouw nieuwe kamer." zegt mijn vader met een lach op zijn gezicht. Ik snap niet waarom hij zo blij is. Ik kan nog net een geïrriteerde zucht onderdrukken. Mijn vader opent de deur en ik loop langzaam naar binnen. Oké wow..... Mijn mond valt open van verbazing. Mijn vader heeft me dan wel ontvoerd, maar hij heeft wel verstand van kamers inrichten. 

De kamer is echt enorm (zoals eigenlijk alles hier in dit huis), hij heeft een enorm raam met een knusse stoel erbij. Tegenover het raam (dus tegen de muur die er tegenover staat) staat een tweepersoons bed. Hij is mooi opgemaakt met veel kussens. Achterin de kamer is een soort van zit plek gemaakt. Naast het raam zijn deuren voor het balkon. 

"Wow..." zeg ik, eigenlijk zonder dat ik dat wil. Mijn vader lacht. "Dus je vindt het mooi?" "Ehhm ja eigenlijk wel." zeg ik. Mijn vader krijgt een lach op zijn gezicht.  "Maar ik vergeef je niet, ik zal je nooit vergeven voor wat jij me hebt aangedaan. Dus als je dacht dat je hier mee goed kon maken, dan had je het fout." zeg ik dan snel. Ik wil niet dat hij denkt dat alles nu goed is. De lach op zijn gezicht verdwijnt. "Daar is de badkamer" hij wijst naar een deur. "En daar is de kast, er zitten al kleren in." hij wijst naar een andere deur. "Ga je nu opfrissen. Over een half uur gaan we eten, dus dan moet je klaar zijn." Geïrriteerd loopt mijn vader de kamer uit en doet hij de deur op slot. 

Het huis in het verhaal ziet er wel veel nieuwer uit dan op de foto. Dit huis lijkt het meeste op wat ik in gedachte had. 

Sorry voor de slechte beschrijvingen van de kamers, ik ben daar niet zo heel goed in. Ik hoop dat jullie het een beetje begrijpen.

Ook wel een beetje een saai hoofdstuk, maar ik had niet zo veel inspiratie..

Xxx Indy