Undercover (Voltooid)

Hoofdstuk 21

POV Ethan

We komen aan bij een kantoor, blijkbaar het kantoor van Mark. We lopen allemaal naar binnen en Lewis doet de deur op slot. Sophie en ik worden naast elkaar tegen de muur gezet en Jack richt een pistool op ons. Jan, Tom en Lewis zijn bezig met de kluis, ze dwingen Mark om de kluis open te maken. Als Jack even niet oplet fluister ik tegen Sophie: "Ga, nu is je kans."
"Maar de deur zit op slot." fluistert ze terug. "Je kunt hem van de binnen kant open maken." Ze denkt even na en zegt dan: "Nee."
"Het is onze enige kans om te ontsnappen."

"Ik laat jou hier niet achter."

"Maak je geen zorgen om mij." Ze kijkt me bedroeft aan met haar prachtige blauwe ogen. Haar blonde lange haar zit helemaal door de war, maar ze ziet er nog steeds heel mooi uit. "Ga!" fluister ik nu iets harder. Ze kijkt even naar Jack die nog steeds afgeleid is en sluipt dan zacht naar de deur, ze draait het slot zacht om en open de deur. Ze kijkt me nog een keer aan en rent dan weg.

POV Sophie

Snel, maar zacht, sluit ik de deur van het kantoor. Eerst loop ik, maar al snel begin ik te rennen. Wanhopig kijk ik in elk kantoor of er iemand zit, maar er is niemand. Het lijkt wel uitgestorven. Ik begin in paniek te raken. Er moet toch iemand zijn?!

Eindelijk zie ik iemand zitten in een kantoor, het is een man van -ongeveer- 31 jaar, hij heeft lichtbruin haar, hij heeft een net pak aan en zit rustig te werken. Ik zucht opgelucht, ik wil op de deur kloppen maar dan hoor ik geschreeuw uit het kantoor waar mijn vader is. "WAAR IS ZE?!" roept iemand, ik denk mijn vader.

Ik schrik en ren snel het kantoor in, de man kijkt me geschrokken aan. "U-u m-m-moet me h-helpen!" stotter ik. De man staat op en loopt naar me toe. "Blijf rustig. Ik zal je helpen, maar dan moet je rustig blijven." zegt de man. Ik knik. "Kun je mij je naam vertellen?" vraagt de man vriendelijk. "Sophie." zeg ik. "Oké Sophie, ik ben agent Luke Black, maar jij mag me gewoon Luke noemen." Zegt Luke. Ik knik weer. "Hoe oud ben je?" vraagt hij. "16." zeg ik. Luke bekijkt me even en knikt dan. "Kun je mij vertellen wat er is gebeurd?" vraagt hij dan bezorgd. "I-i-k... M-mijn vader... M-M-Mark..." Ik begin te hyperventileren. "Sophie je moet rustig blijven. Hier ga even zitten."

Hij zet me neer in de leren stoel die tegenover zijn bureau staat. Hij schuift de andere leren stoel -die ook tegen over zijn bureau stond- voor mij en gaat daarop zitten. Hij buigt zich voorover en pakt mijn handen. "Rustig, adem in en adem uit. Adem in en adem uit." zegt hij. Ik ben nog steeds aan het hyperventileren.

Wat doe ik?! Ik moet hem vertellen wat er is gebeurd!! Kom op STOP met hyperventileren. Doe wat hij zegt: Adem in, adem uit. In, uit.

Langzaam begin ik weer normaal te ademen en stop ik met hyperventileren. "Goed zo, kun je mij nu vertellen wat er aan de hand is? Wat is er met jouw vader?" vraagt de man. Ik adem een keer diep in en uit en geef dan antwoord op de vraag. "Mijn vader heeft mij ontvoerd..." zeg ik. Tranen branden in mijn ogen.

Ugh!! Ik haat dat, het is alsof het vanzelf gaat. Je wil helemaal niet huilen, maar toch gebeurt het.

Ik onderdruk mijn tranen. "En wie is jouw vader?" vraagt hij. "L-Lewis... Lewis Walters..." zeg ik zacht. "Wacht dan ben jij ook het zusje van Mark Walters, een agent hier." Ik knik. "Wat heeft je vader gedaan? Waarom ben je hier?" vraagt hij dan opdringerig. "Mijn vader wilde codes, m-maar die waren veranderd, dus toen moesten we hier heen, maar toen kwam er een of andere David en die heeft hij vermoord.. Hij heeft gewoon iemand vermoord." zeg ik met een huil stem. Een traan loopt over mijn wang. "Hey, het is oké. Het komt allemaal goed." zegt Luke, hij legt zijn hand op mijn wang en veegt de traan met zijn duim weg. "En wat gebeurde er toen?" vraagt hij. "Toen gingen we naar het kantoor van Mark en toen even niemand op mij lette, ben ik ontsnapt." zeg ik. "Oké, begrijp ik het dus goed dat ze hier in het gebouw zijn?" vraagt Luke. "Ja." zeg ik knikkend.

Opeens zwaait de deur open, in de deuropening staat een hele boze Tom. Luke en ik staan op en Luke gaat beschermend voor me staan. "Hij werkt ook voor mijn vader." zeg ik met een trillende stem. Tom krijgt een grijns op zijn gezicht als hij ziet hoe bang ik ben. "Hey Lewis ik heb haar gevonden!" roept hij. Mijn vader komt aangerend, hij kijkt woedend. Hij gaat naast Tom in de deuropening staan. We kunnen nu nergens meer heen. "Kom hier!" roept hij boos. "Nee." zeg ik met een trillende stem. "Hier komen nu!" roept mijn vader nu harder. Ik schrik van zijn geschreeuw.

"Ze is geen hond!" roept Luke dan opeens. Ik kijk verbaasd naar hem. "Wat zei je?" vraagt mijn vader dreigend. "Ik zei: Ze is geen hond! Commandeer haar niet!" zegt Luke geïrriteerd. "Ze is MIJN dochter, ik bepaal zelf wel of ik haar commandeer of niet." zegt mijn vader boos en hij loopt in de richting van Luke. Luke zet een paar stappen achteruit, mijn vader grijnst en hij wenkt Tom. Tom gaat nu naast mijn vader staan. Luke is even groot als Tom en waarschijnlijk ook even gespierd, maar hij kan ze niet allebei aan. Mijn vader pakt Lukes kraag en gooit hem over het bureau. Ik kon nog net wegspringen. Luke kreunt en mijn vader en Tom kijken elkaar grijnzend aan. Mijn vader loopt om het bureau heen en wil Luke pakken. Maar voor hij dat doet drukt Luke op een knopje onder zijn bureau. Opeens zijn er overal sirenes en rode lichten.

Hoofdstuk 21!!