TUTSAK

TUTSAK 10-BÖLÜM

Melal sözler..

Namütenahi bir gecenin hezeyan dolu bir anına rastlaşmıştık bu gece .
Sessizliğin hüküm kurduğu dakikalardaydık .

Karanlığın aydınlatılmamış yegane bir köşesiydik misal . güneşler uğramaz ışıklar görmez kaderine mahkum edilen bir garip insanlardık .

Oysa onlar bizi aydınlatmaya and içmiş ışıklar olmuşlardı güya.

Biz yıllardır onların varlığını unutmuşken onlar amansız bir gece çıka gelmişti .

Ancak unuttukları birşey vardı.
Ben, ve annem, bu oyunda piyon olmayı çoktan bırakmıştık .

Boğazıma yumrular dizilmişti. gecenin bu saatine yılların kefaretini sığdırmaya çalışan iki kendini bilmez
Adam vardı karşımda ..

yaşadığımız hayattan bi haber di bu insanlar . dudaklarımdan tek cümle firar etse hıçkırıklarımın ardı arkası kesilmez gibi geliyordu .

Bir müddet annemin gülen gözlerine baka kalmıştım . Dudaklarım mı, titriyordu benim ?

Ben size yorgunluktan dem vurmuştum ya , asıl şimdi yorulmuştum kalbim yüreğim ruhum bedenim günlerdir yürüyormuş gibi tekliyordu şu an .

"Azâde'm birşey demiyecekmisin?"

O , iki adamdan ayrılıp yanıma gelen anneme dolu dolu olmuş iki gözle baktım .

Annemde benden farksız değil di şu an.

Elini kaldırarak başımı okşamaya başlamıştı .

"Canım.. yavrum bundan sonra kimsesiz değiliz bak geldiler. "

Göz kapaklarım kapandığında yüzümün ıslandığını az çok fark etmiştim .

Konuşmak için dudaklarımı aralamıştım ki annem bana sıkı sıkıya sarılmıştı .

Yavaş hareketlerle ayrıldığımız da başımı onaylamazca salladım .
Yanlarına düşen ellerini tuttum .

"Annem olmaz artık olmaz . Hem.."

Konuşmamı hıçkırığım kestiğinde umursamadan devam ettim.

"Hem biz kimsesiz değiliz . Ben , varım sen, varsın Vedat, var hem sonra kızlar var unuttun mu .?"

"Kuzum onlar başka."

Başımı histerik bir şekilde sallayıp "hayır başka değil "Dedim .

Ellerini kaldırarak sırayla öptüm gözlerimi gözlerine çıkardım yine ,

"Anne biz yıllardır böyle yaşadık bundan sonrada böyle olacak tamam mı ? Bizim onlara ihtiyacımız yok geldikleri yere dönsünler . Sen kendin demiyormuydun ben gelirken ailem yok oldu diye ."

Ellerini bir tık sıktım ve devam ettim "Hah işte yine öyle söyle olurmu? senin ailen benim , benimde sen ."

"Kızım lütfen beni dinlemeni istiyorum ."

O , iki adam yokmuş gibi davranıyordum onlar bizim hayatımızda hiç olamayacaklardı zaten.

"Yarın konuşuruz annem şimdi daha önemli işlerimiz var . Bu İki Yabancı adamın evimizden çıkmasını sağlayalım önce olur mu ?"

gözümü onların üzerine diktim .
"Lütfen evimizden çıkın . Yoksa polis çağırırım "dedim. Ve parmağımla kapıyı işaret ettim .

Saçları kırlaşmış adam , ileriye bir adım atarak "kızım önce bizi dinlemelisin bak hiç birşey bildiğin gibi değil " Diye konuştu .