Not the only one

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 8

 

Yvonne:

Ik liep met snelle passen naar onze tafel. Ik had Justin vandaag de hele dag nog niet gezien. Mijn ogen scande de omgeving af, de aula dus. Een glimlach sierde mijn gezicht toen ik hem zag staan bij zijn vrienden. Lesray en Sharona waren al aan de tafel gaan zitten. Helena was nog met Kirsten in de les. Volgens Lesray moest de hele klas tien minuten nablijven. Arme Kirsten, ik wist dat ze het haatte als ze minder lunch tijd had. Met een blij gevoel stond ik op en liep naar Justin toe. Ik grinnikte zacht na om de gedachten aan Kirsten en kwam met de stap dichterbij Justin.

*Klababber *{A/N: Dit woord is geniaal}

Ik liep tegen een hard iets op. En dat harde iets was een lichaam. Was ik dan nu al bij Justin?  vroeg ik mezelf af. Toen ik opkeek zag ik één paar groene ogen me geamuseerd aankijken, Alexo. “Je benen gaan te snel voor je ogen volgens mij,” zei hij grijnzend. Ik duwde hem quasi geërgerd van me af en keek hem uitdagend aan. “Nou volgens mij ga jij gewoon expres in de weg staan zodat ik wel tegen je aan móet lopen.

Er verscheen een brede grijns op zijn gezicht en hij trok vervolgens nonchalant zijn wenkbrauw op. “Is dat zo?” vroeg hij spottend. “Want volgens mij voel jij je gewoon zo aangetrokken tot míj dat je gewoon tegen me aanloopt zodat je mijn lichaam tegen je aan kan voelen,” zei hij plagend. Zijn ogen schitterde gevaarlijk en ik stapte achteruit. “Nou, mooi niet. Dat is gewoon jouw fantasie,” plaagde ik terug. “Maar als je het niet erg vind ga ik nu naar een lichaam toe dat ik wel graag wil aanraken,” zei ik met een knipoog. Ik grinnikte zacht in mezelf terwijl ik doorliep naar Justin.

“Hey,” zei ik zacht. Ik keek even naar Justins outfit, hij zag er goed uit. Hij keek op en draaide zich naar mij om. Hij kreeg een grote glimlach op zijn gezicht toen hij mij zag en ik voelde spontaan een tinteling in mijn buik. “Hallo schoonheid,” zei hij grijnzend. Hij trok me tegen hem aan en ik glimlachte. Zo noemde hij me altijd, schoonheid. Ik sloot genietend mijn ogen door de warmte van zijn lichaam tegen de mijne. Ik keek hem verliefd aan. “Hoe is het met mijn schatje?”  vroeg hij met een speelse twinkeling in zijn ogen.

Ik zuchtte diep. Ik vond het moeilijk om aan hem te vertellen wat er gebeurt was. Natuurlijk voelde ik me nu al beter maar om nou te zeggen dat ik echt oprecht blij was vandaag. Ik keek hem verdrietig aan. “Kan ik je misschien even spreken, alleen?” vroeg ik zacht.

Hij knikte en trok me weg van zijn vrienden. “Wat is er?” hij keek me onderzoekend aan en hield mijn hand stevig vast.

Stilletjes liep er een traan over mijn wang die ik met mijn vinger weg veegde. “Mijn moeder, ze heeft leukemie” stotterde ik.

Zijn ogen verwijden zich en hij keek me geschokt aan. “Oh schatje toch, wat erg voor je”  hij trok me weer tegen zich aan en aaide over mijn rug. Als ik nu niet zo verdrietig was geweest dan had ik hem gekust. Maar dat voelde voor nu niet goed. Zijn warme armen hadden nu het beschermende gevoel dat ik even nodig had om de dag weer door te kunnen. Op Justin kon ik tenminste rekenen.

Kirsten:

ik zuchtte diep, nablijven. Ik haat nablijven en vooral als het lunch tijd inneemt. Ik ben erg gesteld op mijn tussendoortjes en ik wil er lang van kunnen genieten. Maar dat is blijkbaar weer te veel gevraagd. We hadden het hele uur luidruchtig lopen te praten en nu moest iedereen daar voor boeten. Ik zuchtte nogmaals en keek naar Helena die haar nagels veilde. Iedereen verveelde zich dood. Het geluid van een klok werd nagebootst in mijn hoofd en ik raakte met de seconden chagrijniger. Meneer Baksteen kuchte en keek naar ons. “Nu jullie bewezen hebben dat jullie stil kunnen zijn mogen jullie gaan. De volgende keer graag meteen stil” zei hij streng. Hij opende de deur en voor ik het wist was het lokaal al half leeg. Snel stond ik ook op en rende met mijn tas naar de deur. Helena had mijn hand vast en trok me de gang in.

“Tjonge wat duurde dat lang,” zei ze zuchtend. Ze keek even naar haar nu perfect geveilde nagels. Ik knikte bevestigend. “Ja hè, laten we maar snel naar de aula gaan. Ik heb echt zo’n honger”
Helena begon te lachen en porde me tussen mijn ribben. “Jij hebt altijd honger,” merkte ze op.

Tja, wat moest ik daar op zeggen. Ik lachte met haar mee terwijl we samen naar de aula liepen. Hoe zou het met Yvonne gaan? Vroeg ik mezelf af. Geschokt bleef ik staan. Ben ik daarnet nou echt aardig voor haar geweest. Ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Gelukkig had ik het me op tijd gerealiseerd voordat ik iets doms had gezegd zoals dat ze me kon bellen als ze dat wilde.

Ik glimlachte naar Lesray en plofte naast haar neer. “Hey schatje, eindelijk tijd om je lunch te verpulveren,” plaagde ze me. Ik keek haar geërgerd aan en gaf haar een zachte duw. Ze begon te lachen en stak haar tong uit. Ik rolde met mijn ogen maar stiekem moest ik zelf ook wel een beetje lachen. Ik haalde mijn lunch uit mijn tas en pakte het zorgvuldig uit. Ik likte mijn lippen verlekkerd af, brood met een dikke laag jam, een groene appel, een cracker met honing en een Beefy worstje. Ik vond die dingen echt zo lekker. Ik pakte mijn boterham en begon er van te eten. Toen ik de tafel rond keek miste ik iemand. Een heel bijzonder iemand. Yvonne.

“Waar is Yvonne?” vroeg ik zo nonchalant mogelijk. Lesray’s ogen begonnen te fonkelen en ze wees naar het groepje van Justins vrienden. Ik knikte. Dat was duidelijk. Die stomme Yvonne ook, waarom had zij nou wat ik wilde. Jealous much? Houd je mond brein ik heb niet om jou mening gevraagd!

____________________________________________________________________________

Zo Peeps, weer een nieuw hoofdstuk. Sorry ik vind Alexo zelf echt geweldig. maar oke, 

bedankt voor de votes, en comments. die maken me blij. en als ik blij ben schrijf ik beter dus comment vote and share!

Btw, OMG ik heb over de 200 lezers en 20 votes!