Not the only one

Hoofdstuk 16

{ toeweiding aan xAbeerx omdat ze me het laatste zetje heeft gegeven om weer een hoofdstuk te schrijven} 

-vote schare and comment-

Hoofdstuk 16

Yvonne:
Na een spannend potje voetbal liep ik terug naar de kleedkamer. Snel verwisselde ik mijn kleren en trok mijn normale outfit aan. We hadden wel mooi gewonnen maar dat kon mijn stemming niet echt verbeteren. Justin had me de hele tijd dodelijke blikken geworpen. Ze hadden me de kriebels gegeven en ik had me ergens ook heel schuldig gevoeld over wat er vanochtend was voor gevallen met Alexo terwijl ik daar niet eens wat aan had kunnen doen. Dus omdat ik niet wilde spijbelen omdat ik het te riskant vond dacht Justin meteen dat ik hem niet vertrouwde en daarom was hij nu boos. Dus zo diep ging onze relatie… ik zuchtte diep en pakte mijn tas. ik slingerde hem over mijn schouder heen en liep de kleedkamer uit zonder te wachten op Sharona, Helena of Lesray.

Toen ik bij mijn kluisje was aangekomen was ik nog chagrijniger als eerst. Ik opende mijn kluisje en zag toen mijn verbazing een rode envelop liggen. Ik pakte hem voorzichtig uit mijn kluisje en keek om me heen om te zien of er andere mensen waren. De gangen waren zover ik kon zien leeg omdat de lessen nog bezig waren. Ik opende de envelop en haalde er een brief uit. Ik slikte even zou justin het via deze manier soms uit maken met me? Opeens durfde ik de envelop niet meer te lezen, als ik niet wist wat er in stond kon het ook geen schade brengen. Snel stopte ik hem terug ergens achter in mijn kluisje. Ik zou hem open maken als ik er klaar voor was.

Ik grinnikte om Helena’s opmerking en liep verder naar de kantine. “Waarschijnlijk is Kirsten ook in de kantine, denken jullie niet?” vroeg ik. Lesray knikte, “haar kennende wel, je weet hoe ze is met haar lunch. “

Sharona begon nu ook te lachen. “weten jullie nog die ene keer toen ze schreeuwend de kantine binnen kwam dat niemand haar nu meer mocht storen omdat ze zo’n honger had.” iedereen knikte instemmend. Kirsten was een type apart. We liepen de kantine in en keken rond. “wow, zit ze nou bij Dyse?” vroeg ik geschokt toen ik hun twee samen zag zitten.

“Het lijkt er wel op maar aan Kirstens gezicht te zien niet echt vrijwillig,” merkte Lesray op. Ik keek even goed naar Kirstens gezicht en knikte. Ze zag er op zijn minst gezegd niet echt blij uit, maar dat was te verwachten. Dyse was niet echt prettig gezelschap. Ik snapte ook echt niet dat hij bevriend was met Justin. We liepen met zijn vieren naar hun tafel toe.

Kirsten:

Ik wreef nog even over mijn pijnlijke achterhoofd en liep naar de kantine. Het was er nog vrij rustig en dat vond ik wel prettig zo, dan kon ik tenminste goed nadenken over mijn plan. Mijn hoofd dreunde helaas wel door de klap wat het niet echt gemakkelijk maakte. Rot Alexo, hij zou op een geven moment echt over zijn ego struikelen als hij zo door ging. Ik grinnikte even toen ik het beeld werkelijk voor me zag. Ik haalde mijn lunchpakket uit mijn donkerblauwe East pack. Ik wilde Dyse terug pakken op een waardige manier, het mocht simpel zijn maar wel briljant. En het moest ook niet te cliché worden. Ik zou zijn zwakken plek moeten achterhalen. Ik wreef met mijn vinger over mijn lippen terwijl ik in mijn gedachten verzonk.

“Ben je aan het nadenken over hoe mijn lippen op de jouwe voelen?”

ik schrok op en richtte mijn blik omhoog waar een grijnzende Dyse stond. Als je daar de duivel niet hebt. Ik keek hem geërgerd aan en trok mijn wenkbrauw op. “Zag het eruit alsof ik een nachtmerrie had dan?” vroeg ik spottend. Dyse zijn gezicht vertrok even terwijl hij me bleef aankijken. Hij rukte ruw een stoel onder de tafel vandaan en ging er op zitten met zijn benen aan weerszijde van de leuning. “Had ik je niet al eerder verteld dat je een te grote mond hebt voor zo’n klein meisje,” zei hij met een licht kwade ondertoon. Oh shit, hij zag er echt enorm dreigend uit en het hielp niet echt dat ik wist dat hij in het rugby team van de school zat.

“Ik ben niet klein.” Het had er zelfverzekerd uit moeten komen maar ik klonk eerder als een kitten die probeerde te grommen. Dyse begon luid te lachen. “wow wat een comeback zeg. “

“waarom laat je me niet gewoon met rust!’ riep ik uit. Ik had geen zin in zijn kleineerde opmerkingen. Dan ging die maar lekker naar de brugklassers toe.
“Vind je mijn aanwezigheid dan niet geweldig zoals de rest van de meiden op deze school,” vroeg hij quasi gekwetst. Ik opende mijn mond al op antwoord te geven maar Dyse ging alweer verder. “Oh wacht eens even je bent gewoon geen meisje hè,! Dat is het. Of val je soms niet op jongens dat zou namelijk ook nog kunnen.”

Oké hier ging hij over de streep. Ik zou het me niet moeten aantrekken maar deze opmerking deed zeer. Ik was nooit al te blij geweest over hoe ik eruit zag dus om dan te horen dat je op een jongen leek hielp niet echt. Ik moest moeite doen om mijn gezicht in een plooi te houden. “Ga gewoon weg!’ riep ik uit. Het kwam er trillend uit en ik haatte me stem hier echt voor. Dyse keek me onderzoekend aan en keek toen plots op. Ik draaide me om, om te zien waar hij naar keek. Ik zag Lesray en de rest staan. Ik keek Lesray hoopvol aan.

____________________________________________________________________________

Zo echt lang dat ik geupdate heb. Het komt vooral door school, heb het super druk gehad met alles. Ik moet ook nog eens nadenken over zoveel dingen. welke vakkenpakket kies ik, wat wil ik later sws worden dus ja.  het stukje is niet echt geweldig, ik heb veel inspiratie voor een nieuw verhaal maar het moet er nog van komen. Iedergeval ik heb 2, 3 K, super gaaf! nu nog naar de 100 votes daar hoop ik wel op. Nouja. bedankt voor het lezen! 

Vote comment en share!