Not the only one

Hoofdstuk 15

_toewijding aan xmainiacxo omdat ze een lieve comment heeft achter gelaten en heeft gevote!_ 

Hoofdstuk 15

Yvonne: 

Ik liep de gang op met de andere meiden op me hielen. Maar we waren al te laat. Kirsten kwam naar buiten gestormd met doorweekte kleren, haar haar plakte aan haar gezicht vast en haar make-up was uitgelopen. “Ik ga hem vermoorden!” siste ze. “Ik meen het, ik pak hem terug.” Ik moest moeite doen om mijn lach in te houden. Kirsten zag er gewoon te lach wekkend uit. Dus keek ik maar naar de grond om mijn gezicht uitdrukking te verbergen. “Kirsten, wat hebben ze ooit met je gedaan?” vroeg Sharona vol ongeloof. Ze liep een paar stappen naar haar toe. “Dyse heeft me onder de douche gezet,” zei Kirsten terwijl ze met haar ogen rolde. Ze liep langs ons heen naar binnen. Ze sloot de deur met een knal en ik kon mijn lach niet meer inhouden. Ik barste in lachen uit en zag dat mijn vriendinnen geamuseerd naar me keken. “Sorry, maar soms is Kirsten zo drama Queen. “
Ik liep de gymzaal in en zag dat Dyse met een geniepige grijns even naar ons keek. Kirsten was naar leraar gegaan om te zeggen dat ze niet mee gymde omdat ze zich niet lekker voelde. Lesray liep naast me en straalde zoals altijd. Lesray was dol op gym, ze had zoveel ook zoveel energie. “Oké dames en heren,” Begon mijn gymleraar. Ik keek meteen op en luisterde. “Als eerste twee rondjes inlopen.”

Ik zette meteen de pas erin en begon te lopen. In mijn ooghoek zag ik Justin de gymzaal inkomen. Shit ik was helemaal vergeten dat hij er ook zou zijn. Ik moest echt met hem gaan praten. Mijn gezicht uitdrukking zakte als pudding in. Mijn mondhoeken gleden naar beneden en mijn lichaamstaal stond op behoedzaam. Lesray keek me vragend aan. Ze had alles ook altijd zo snel door. Ik begon sneller te lopen om haar af te schudden, ik had geen zin om er over te praten. Misschien reageerde ik inderdaad wel te overdreven maar Justin werkte me echt op mijn zenuwen. Ik stopte met lopen toen ik klaar was. ik boog voorover en hijgde uit.
“Ja inderdaad,” hoorde ik de al bekende stem van Justin zeggen. ik kon niet zien tegen wie hij het had door mijn houding maar ik gokte dat hij het tegen Dyse had.
“Ach meiden, die hebben nou eenmaal gewoon veel aandacht nodig,” hoorde ik zoals ik verwacht had Dyse antwoorden. Wacht wat, hadden ze het over mij. Ik kwam snel overeind en keek rond op zoek naar Dyse of Justin. “Ja maar dat…”

Ik had mijn oren extra scherp gesteld, als dat echt mogelijk was dan. Ik luisterde aandachtig en net toen Justin iets ging zeggen wat misschien een hele hoop had uitgelegd besloot de leraar dat dit wel het perfecte moment was om verder te gaan met les geven. Oké ik kan niet boos worden daarom maar had hij echt geen ander moment kunnen uitkiezen. Ik zag Justins lippen bewegen maar ik hoorde en niks van. “Vandaag spelen we voetbal, meiden allemaal een stap naar voren,” hij begon ons een voor een één[Manon1]  nummer te geven wat zou bepalen in welk team je zou komen. Ik hoopte vurig dat ik niet bij Justin of Dyse zag. Ze gaven me op dit moment beide de kriebels. Ik ging aan de rechterkant van de gymzaal staan en tot mijn verbazing liep Dyse naar me toe. “Waar is Kirsten?” vroeg hij grijnzend. Ik trok mijn wenkbrauw op. “ze voelt zich niet zo lekker,” zei ik rustig. Snapte hij dan zelf ook niet waar ze was. Dyse begon te lachen en keek me geamuseerd aan. “O ze is ongesteld natuurlijk, had ik kunnen weten.”  En met die woorden liep hij weg. Ik zuchtte diep en was blij dat hij weg was. ik haatte het altijd als jongens tegen me zeiden dat ik ongesteld was alleen maar omdat ik chagrijnig was. Het is ten eerste zo’n voorspelbaar antwoord en ten tweede slaat het nergens op. En het helpt niet echt als je al chagrijnig bent om te horen dat je ongesteld ben. Ik bekeek mijn team eens goed en zag dat het voor een keer aardig goed verdeeld was. Want ons gewoon nummers geven is wel zo snel maar het kan betekenen dat je met alleen een stel losers eindigt die maar wat dom tegen de bal aan schoppen of gewoon de hele tijd Ebola tegen elkaar zeggen. Ik glimlachte onheilspellend naar het andere team en ging klaar staan. Let the game begin.

Kirsten:
De bitch, de dacht dat ik het niet doorhad maar Yvonne had het enorm grappig gevonden. Ik had het wel kunnen verwachten. Zo laag is ze nou eenmaal. Ik haalde een hand door mijn nog vochtige haren en gromde toen ik me bedacht waardoor dat kwam. Ja ik had Dyse zijn gymkleren misschien gesaboteerd maar dan had je niet het recht een meisje een stikkende vergaste kleedkamer, waar allerlei jongens waren in te slepen en haar onder de douche te zetten. Iedereen had mijn onderbroek gezien. Ik was zo kwaad ik had geen grapje gemaakt toen ik zei dat ik hem zou vermoorden, nee ik had hooguit overdreven maar ik zou hem hoe dan ook terug pakken. En Yvonne zou ik ook terug pakken. Als de roddels klopte hadden Yvonne en Justin ruzie. Dus dit was het perfecte moment om toe te slaan en Justin voor mezelf te krijgen. Er verscheen een sluwe glimlach op mijn gezicht. Ik zou wel eens met hem gaan praten. Ik trok mijn kleffe kleding uit en gooide ze in een plastic tas. ik werkte me make-up bij en borstelde mijn haren. Ja zo kon ik er wel weer mee door. Ik bedacht me dat het doorweekt raken ook zo zijn voordelen had. Ik hoefde tenminste niet mee te gymmen. Ik liep de kleedkamer uit.

Ik liep naar mijn kluisje om mijn gym kleren weg te leggen. Ik liep met snelle stappen de bocht om en was totaal in gedachten verzonden terwijl ik na dacht over mijn meester plan om dyse terug te pakken. En om Justin te versieren. Hij had al eens gezegd dat hij me mooi vond en ik wist zeker dat hij het meende. Dus waarom mijn schoonheid niet in de strijd gooien en er voor gaan. Als je iets wilde moest je ervoor vechten en als er een keeper in het goal stond betekende het niet dat je niet kon scoren. Doordat ik totaal niet oplette boste ik met een knal tegen een hard lijf aan. Het eerste wat er in me op kwam was Six pack maar toen ik opkeek verdween die gedachte snel. Voor me stond Alexo. Ik hoopte dat nu het middag was zijn ochtendhumeur over was maar zo als hij nu keek schatte ik die kans niet erg groot in. “Wat heeft iedereen hier toch, kunnen jullie niet uitkijken of zo. Als je me wilt aanraken kan je dat ook gewoon zeggen hoor,” gromde hij. Ik schoot in de lach, alsof ik hem ooit zou willen aanraken. De enigste die ik wilde aanraken was Justin maar die was voor nu nog even buiten bereik. Al hoewel Alexo had gokte ik wel een Six pack. “wat zit je nou dom te lachen,” snauwde hij. Hij duwde me ruw aan de kant. “Bitch, blijf dan ook van mij af,” riep ik uit toen ik met een bonk mijn hoofd tegen de kluisjes stootte. Hij stak zijn middelvinger naar me op zonder zich om te draaien en liep met grote passen weg.

Hey everyone, het spijt me dat het wat langer duurde. ik moest mijn ideeen even op een rijtje zetten en ik heb het de afgelopen zo druk gehad met school. ik hoop dat ik binnenkort sneller kan gaan update want mijn verhaal gaat eindelijk een richtlijn krijgen. wat vonden jullie van het hoofdstuk. hij was best wel lang geworden dus ik ben wel trots op mezelf. ook super leuk dat ik al zo veel lezers heb. i mean gewoon 1,7 K. dat had ik echt nooit verwacht dus dat is echt een fantastisch. Ook bedankt voor allerlei votes die ik ontvagen heb en ook super leuk dat sommige mensen mijn verhaal in hun leeslijst zetten. Ik wil nu heel graag de 2 K halen en 100 votes, gaat dat lukken denk je? alsjeblieft stem zoveel je kunt! 

DE EERSTE DIE DIT VERHAAL LIKED EN EEN COMMENT ACHTER LAAT KRIJGT HET VOLGENDE HOOFDSTUK EEN TOEWIJDING!

Dus VOTE pls. laat ook een comment achter met vandaag de vraag aan jullie. 

wat is de beste manier om dyse terug te pakken, en wat hadden jullie gedaan is die situatie? 

Super bedankt nogmaals, lots of love!