Not the only one

Hoofdstuk 5

Yay, hoofdstuk 5, een extra lang hoofdstuk daarom. enjoy:)

(schilderij aan de zijkant)

________________________________________________

Hoofdstuk 5

Yvonne:

Met benen als pudding liep ik met mijn moeder naar de bank. Ze trilde over haar hele lijf. Ik ging snel zitten toen ik de bank bereikt had. Eerlijk? Ik was doodsbang voor wat mijn moeder me nu zou gaan vertellen, ik kende mijn moeder goed genoeg om de signalen die ze uitzond te begrijpen. En op dit moment was het puur verdriet en angst, maar dat zou je zelfs zonder mijn moeder goed te kennen zien.

Toen haar billen de bank raakte zakte de bank ietsjes in. Verwachtingsvol keek ik haar aan. “Mam wat is er?” vroeg ik met een trillende stem.

Ze keek me niet aan, in plaats daarvan keek ze naar haar handen waarmee ze zenuwachtig aan haar shirtje frunnikte. “Mam, zeg wat!” riep ik wanhopig uit.

Ze zuchtte hoorbaar en keek me dit keer wel aan. “Goed dan,” mompelde ze. “Hoe zal ik beginnen…” zei ze dit keer harder. Ik zag aan mijn moeder dat ze zich sterk hield. Ze begon met praten.

“Ik kwam dus bij de dokter en ze namen wat bloed af. Normaal duurt het wel een paar dagen voor je de uitslag krijgt. Maar ze zagen bij mij al meteen dat het mis was…” ze stopte met praten. Ze twijfelde even. “Mis? Wat bedoel je mam?” vroeg ik haar verward. Er iets mis was? Er kon zoveel mis zijn. Ik knikte haar toe ten teken dat ze verder moest gaan.

“Om een lang verhaal kort te maken, ik heb leukemie”zei ze in één ademteug.Het werd stil in de kamer, doodstil. Op dat moment stortte mijn wereld in. “Nee,” jammerde ik. “nee, nee, nee!” riep ik uit. Ik sloeg mijn handen voor mijn ogen en begon te huilen. De stilte was verdwenen. 

Niet mijn moeder, ik was al zoveel verloren. Wacht. Wie zei dat dit het einde was? Mam zou beter worden, dat moest gewoon. Op dat moment nam mijn moeder me in haar armen. “Wij bijten onszelf er wel doorheen,” fluisterde ze bemoedigend in mijn oor, maar ik hoorde de onzekerheid in haar stem.

 

Na een kwartiertje gehuild te hebben waren mijn tranen op. Mijn ogen voelde opgezet en droog aan. Met mijn vinger veegde ik de laatste traan van mijn wang. Mijn moeder had me geen moment los gelaten en had teder over mijn rug geaaid. Ik keek haar aan en glimlachte zwak. Haar ogen zagen eruit zoals mijn ogen voelde. Rood, en opgezwollen.
“Wat gaan we nu doen?”

Ze dacht even na. “Ik weet het eigenlijk nog niet, toen ik hoorde dat ik leukemie had ben ik meteen naar huis gegaan. Ik zal mijn dokter zo wel bellen en om uitleg vragen, maar in ieder geval laat ik mezelf behandelen. Het maakt me niet uit hoe,” zei ze zelfverzekerd. “Maar ik wordt beter, en ik ben van plan er voor te vechten.” Vervolgde ze.

Zo kende ik mijn moeder, sterk en zelfverzekerd. Ze glimlachte en streelde met haar hand over mijn haar. Ik knikte alleen maar. Mijn moeder zou inderdaad vechten, zo was ze gewoon. Je kon haar niet stoppen als ze iets wilde. En waar een wil is, is een weg. Hoorde ik mijn moeders stem in mijn hoofd. Precies en zo was het.

“zullen we gaan eten?” vroeg ik glimlachend. Ik was niet van plan zielig te blijven doen. Zolang het nog niet duidelijk was wat er ging gebeuren moest ik mijn hoofd niet laten hangen. Dat kon ik altijd nog doen. Voor nu was het belangrijk dat ik en mijn moeder ons sterk hielden en door gingen met het leven. Ik voelde me meteen een stuk beter na die gedachten.

“Ja, laten we dat maar doen,” zei mijn moeder. Ze zag er trots uit, en ik bedacht me dat ze trots was op mij.

Kirsten:

Ik had de neiging om haar uit te schelden. Kon ze gewoon niet voor een keer aardig zijn. Ik had haar er al vaker op aangesproken. Maar altijd zei ze dan: “Het is maar een grapje, daar kan je toch wel tegen.” En daarmee was het onderwerp afgesloten. Punt uit. Maar soms, als ik er toch over door ging liep dat altijd uit op een ruzie. Daarom zei ik er tegenwoordig niets meer van. Ik vrat mezelf van binnen op zulke momenten gewoon op van frustratie. Dan gaf ik haar altijd een neppe glimlach en liep ik naar boven ‘om huiswerk te doen’. Proef, voel en ruik het sarcasme. Dit keer was dat niet anders.

Daar gaat ie weer “Ik ga even naar boven om huiswerk te maken,” zei ik en glimlachte zo lief mogelijk als ik op dat moment kon.

“Dat lijkt me een goed plan, misschien is wat hersenactiviteit wel goed voor je. Misschien wordt je er weer wat gezelliger van,” zei ze.

Ik besloot het te negeren en liep onze moderne woonkamer uit. Stampend liep ik de trap op, wat was ze toch irritant. Ik opende mijn kamer deur en stapte naar binnen.

 Ik had een vrij frisse kamer, mijn ene muur was citroen geel geverfd. Mijn andere muur had blauw behang met witte wolken. De andere muren waren gewoon wit. Op mijn gele muur hing een groot schilderij gemaakt door mijn oom. Hij was kunstenaar en kon prachtig schilderen. Ik had dit schilderij al heel lang. Het was een schilderij met een zee landschap, met grote wilde golven en een rustig strand met een meeuw. Het schilderij gaf me gek genoeg altijd inspiratie, maakt niet uit voor wat. Ik had een groot raam aan de tuin kant met blauwe gordijnen. Mijn kamer was niet groot maar gewoon normaal. Er stond een witte twijfelaar in de hoek, een eikenhouten bureau tegen de andere muur met een gele bureaustoel, en aan de kant van het voeteneinde van het bed stond een grote eiken kast.

Ik ging op mijn bureaustoel zitten en startte de computer die op mijn bureau stond. Na ingelogd te hebben opende ik mijn mail. Ik had een bericht. onbekend

Ik trok mijn wenkbrauw op. Alweer een bericht van iemand die ik niet kende. Het leek bijna wel alsof ik vandaag niet met rust gelaten kon worden. Ik opende het bericht en las de tekst. Mijn handen begonnen te trillen. Dit was ernstig, dit was geen grap meer. Het was nooit grappig geweest maar dit kon zelfs niet als een grap bedoeld zijn. Net als vorige keer was het een korte tekst. Maar dit keer was het geen spreuk.

‘Je bent niet goed genoeg,’

Bang keek ik om me heen. Zou hij me nu kunnen zien? wacht wie zei dat het een hij was. Zou deze van Yvonne zijn. Zou ze me doorhebben?  Nee dat kon haast niet, ze was altijd zo aardig voor me. En daar was ze trouwens ook veel te dom voor. Met nog steeds trillende handen sloot ik mijn computer af. Ik stond op en liep naar mijn bed. Ik sloot mijn ogen en probeerde me te ontspannen. “Adem in adem uit,” fluisterde ik.

“Kirsten eten!” riep mijn moeder van beneden. Ik gromde geërgerd. Nee hè. Niet nu, ik had nu echt geen zin om naar beneden te gaan. Een van mijn moeders –vervelende- eigenschappen was dat ze altijd meteen merkte als er iets mis was. ik voelde me al iets meer ontspannen maar er bleef een knagend gevoel achter. Ik liep naar beneden en hoopte vurig dat mijn moeder niets zo merken. Ik had echt geen behoefte om haar te gaan vertellen dat ik vandaag vreemde berichten had gekregen van een onbekende.

____________________________________________________________________________

omg omg omg, ik had in het vorige hoofdstuk gezegd dat ik 2 votes wilde voor ik verder ging. ik kreeg er 3! super bedankt daar voor maar ook opeens van 55 lezers naar 95! wow what happenend there. Ben zelf wel tevreden over dit hoofdstuk, wat vonden jullie ervan?

Bij 3 extra votes -maakt niet uit op welk hoofdstuk- schrijf ik weer verder, ik leg de lat wat hoger ^-^ , niet vergeten te voten dus als je het leuk vind. comment ook jullie mening!

Volgend hoofdstuk leren jullie de vriendinnen van Yvonne en Kirsten denken. 

qotd: Wie vinden jullie leuker, Yvonne of Kirsten? 

Justin of Alexo? 

vote comment en share! Love you guyz!